เซี่ยหลีบิดเอวด้วยท่าทางประหลาดหลบไปด้านข้าง แล้วหมุนตัววิ่งหนี พร้อมกับหันหน้ากลับมาด้วยสีหน้าตกใจสุดขีด พลางโต้เถียงกับพ่อแก่ของตัวเองอย่างดื้อรั้น "ใครสอนลูกนากทะเลให้เป็นแบบนั้นล่ะ?! เจอสถานการณ์แบบนั้น จะให้ฉันไม่โต้ตอบ แล้วยืนรอให้โดนฆ่าอย่างนั้นหรือ?!"
"อีกอย่าง ลูกนากทะเลก็แค่ผูกใจเจ็บนิดหน่อย มีลู่ติ้งหยวนไอ้คนดีเลิศคนนั้นคอยพร่ำบ่นอยู่ข้างๆ ทุกวัน มันจะไปทำเรื่องเลวร้ายอะไรได้?"
"มันยืนอยู่ตรงนั้นดีๆ ไม่ได้ทำอะไร ไม่ได้พูดอะไร แล้วบอกสิว่าคนอื่นไปหาเรื่องมันทำไม?!"
เซี่ยหลียิ่งพูดก็ยิ่งรู้สึกขัดใจ สถานการณ์ของเธอคล้ายกับลูกนากทะเลมาก ถ้าไม่มีใครมาหาเรื่อง เธอก็ไม่ได้มีพิษมีภัยอะไรนักหน้า
แต่ก็มักจะมีคนมาหาเรื่องเธอเสมอ เธอแค่ป้องกันตัวจะให้โทษเธอได้ยังไง?! ต่อให้ป้องกันตัวเกินกว่าเหตุไปนิดหน่อย มันก็ยังเป็นการป้องกันตัวเองไม่ใช่หรือไง!!!
เซี่ยเจี้ยนกั๋วอายุปาเข้าไป 70 กว่าแล้ว แต่ตอนนี้ความกระปรี้กระเปร่ากลับไม่ต่างจากคนอายุสามสี่สิบนี่แหละ เขาจ้องตาลุกวาวไปที่หน้าของเซี่ยหลีที่ชวนให้อยากตบเต็มๆ มือข้างหนึ่งก็ถือรองเท้าโบกไปมาทางเซี่ยหลี ใต้เท้าราวกับเหยียบล้อไฟ วิ่งไล่ตามลูกสาวสุดที่รักอย่างบ้าคลั่ง
กัดฟันพูดออกมาว่า "อย่าบอกฉันนะว่าด้วยฝีมือแก ตอนกระท่อมไม้เล็กๆ ถูกทำลายตอนแรก แกไม่สามารถพาลูกนากทะเลไปรวมพลกับกองกำลังหลักได้!"
"คนในกระท่อมไม้เล็กๆ นั่นถูกแกทำให้หมดสภาพไปหมดแล้ว แกจะหนียังไงก็แค่เรื่องชั่ววูบเดียวไม่ใช่หรือ?!"
"ต่อมาที่หนีตามเขาไปได้ ก็เพราะแกสมัครใจทำเองทั้งหมด!"
"พาเด็กไปยังที่อันตรายขนาดนั้น ในฐานะแม่แกคิดจะดูบ้างไหม?!"