คนที่อยู่ในเหตุการณ์ไม่มีใครสนใจเขาสักคน
เซี่ยหลีในยุคสิ้นโลกเห็นคนบาดเจ็บมามากมาย การประเมินอาการบาดเจ็บกลายเป็นทักษะที่เชี่ยวชาญไปแล้ว
เดินเข้าไปใกล้ชายวัยกลางคนไม่ไกล แค่มองคร่าวๆ ก็ตัดสินได้ว่า "ขานี่ขนาดส่งโรงพยาบาลก็คงต่อไม่ติด"
เกรงว่าจะเสียไปแล้ว
ครึ่งหลังของประโยคไม่ได้พูดออกมา แต่คนที่อยู่ในเหตุการณ์ส่วนใหญ่ก็รู้ว่าเธอหมายถึงอะไร
ลู่ติ้งหยวนถอนหายใจในใจ แต่สีหน้าไม่แสดงอะไรออกมา พูดเสียงเรียบว่า "ส่งโรงพยาบาลก่อนเถอะ"
พวกเขาอยู่ที่นี่นานไม่ได้ และก็ไม่มีทางพาคนไปด้วย
หวังเพียงว่าคนคนนี้เข้าโรงพยาบาลแล้ว ฝ่ายคณะกรรมการเห็นแก่ที่เขาขาเสียไปข้างหนึ่ง จะได้ไม่มาเรื่องกับเขาอีก
แต่เด็กหนุ่มที่ถูกกดตัวอยู่กลับไม่อยากให้เรื่องนี้จบลงง่ายๆ
ได้ยินว่าลู่ติ้งหยวนและพวกจะส่งคนไปส่งเสียงคำรามทันทีว่า "พวกแกกล้าส่งเขาไปโรงพยาบาล!? ฉันบอกได้เลยว่าฉันจะจับพวกแกทั้งหมด!"
"ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ! ต่อให้วันนี้พวกแกส่งเขาไปโรงพยาบาล ฉันก็ไม่มีทางปล่อยไอ้หมอสอนหนังสือคนนี้ไปแน่!"
"ฉันไม่เพียงแต่จะหักขามัน ฉันจะตีมันให้ตาย! ให้มันเดินขบวนประจาน! ให้มันถูกคนทั้งโลกสาปแช่ง!"
"ปล่อยฉัน! ปล่อยฉัน!!!"