แม้ผู้อำนวยการจะไม่รู้จักเซี่ยหลี แต่ก็รู้ดีว่าตามกฎแฝงของวงการทหาร คนในสายเลือดเดียวกันภายในครอบครัวเดียวกันจะไม่มีนายทหารระดับสูงปรากฏตัวพร้อมกันถึงสองคน
สิ่งนี้พิสูจน์ได้เพียงข้อเดียวว่าอีกฝ่ายทั้งคู่ไม่ได้อยู่ระบบเดียวกัน
สักคนหนึ่งในนั้นไม่ก็เป็นนักวิจัย ไม่ก็ทำงานด้านความลับ
แล้วโจรกลุ่มนั้นอ้างเรื่อง "ลูกของข้าราชการ" เพื่อบีบให้คนออกมาปรากฏตัว มันหมายความว่าอะไรกันแน่?!
นี่ชัดเจนว่าตั้งใจจะลงมือกับบุคลากรสำคัญของหัวเซี่ย!
"ทำแบบนั้นไม่ได้!"
ผู้อำนวยการตะโกนออกมาโดยไม่ทันคิด ทั้งตัวก็ยิ่งกระวนกระวายขึ้นทันที
คนแลกไม่ได้ ก็ปล่อยให้เขื่อนระบายน้ำไม่ได้ นี่จะทำยังไงดี?! เอ๊ะ หรือว่า...
ชั่วขณะนั้น ผู้อำนวยการลืมรอยยิ้มที่ไม่เข้ากับกาลเทศะของเซี่ยหลีไปหมดสิ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด รู้สึกว่าเรื่องนี้ยิ่งทำให้หัวปวดศีรษะขวางขึ้นทุกที
อีกไม่ถึงสิบนาทีเหลืออยู่ เรื่องนี้จะแก้ยังไงกันแน่!!!
ใคร ๆ ก็เห็นความร้อนรนของผู้อำนวยการ ลู่ติ้งหยวนรีบปลอบว่า "เรื่องนี้พวกเราจะเข้าไปเจรจากับพวกมันก่อน
ดูว่าจะตกลงข้อเรียกร้องที่สมเหตุสมผลกันได้หรือไม่"
เซี่ยหลียืนอยู่ข้างเขา ขมวดคิ้วมุ่น "จะมีข้อเรียกร้องอะไรสมเหตุสมผลล่ะ?
แม้จะบอกว่าจะปล่อยตัวคนพวกนั้น คนพวกนั้นจะเชื่อไหม?
ที่จับฉันไป น่าจะเพื่อเอาตัวฉันเป็นตัวประกัน กันไม่ให้พวกคุณลงมือกับเครื่องบินตอนที่พวกมันจะขึ้นบินหนีไป
ไม่อย่างนั้นที่มันอยากได้ก็คือให้ฉันฆ่าตัวตายตรงนั้น ไม่ใช่ให้ฉันมัดตัวเองเรียบร้อยแล้วเดินไปหามัน"
คนรอบข้างที่ได้ยินคำพูดของเซี่ยหลีก็หน้าเสียยิ่งขึ้นไปอีก
ใครจะคิดไม่ถึงเรื่องนี้ได้ยังไง?
แต่สถานการณ์แบบนี้ ก็ไม่มีทางแก้ที่สมบูรณ์แบบอยู่แล้ว
ทุกคนหนักใจไม่น้อย ก็ห้ามปล่อยให้พวกมันระบายน้ำจริง ๆ อยู่ดี
ลู่ติ้งหยวนขมวดคิ้วถามผู้อำนวยการว่า "ไม่มีอุปกรณ์ตัดไฟชั่วคราวสำรองเหรอ?