ลู่ติ้งหยวนบีบมือของเซี่ยหลีเบา ๆ ขมวดคิ้วปลอบใจว่า “ไม่ต้องไปฟังพวกมันพูดโม้หรอก ชาวบ้านไม่รู้อะไรเลย ถึงได้ถูกคำพูดของพวกมันชักใยให้เชื่อตามกันมั่ว
เรื่องนี้มันไม่ผิดที่แกตั้งแต่แรก เป็นพวกมันต่างหากที่ใจดำ ตั้งใจกำจัดแก ถึงได้ไปคุมปุ่มระบายน้ำเขื่อน
แกเป็นเหยื่อ แม้วันนี้จะเกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้นจริง ๆ ก็หาความผิดมาที่แกไม่ได้
คนพวกนี้มันก็เป็นพวกอันธพาลที่ทำร้ายชีวิตความเป็นอยู่ของชาวบ้านมาตั้งแต่แรก”
เซี่ยหลีเงยหน้าขึ้น เอียงศีรษะไปหาลู่ติ้งหยวน ดวงตาไม่มีแม้แต่ร่องรอยมืดมนสักนิด บริสุทธิ์ใสกระจ่าง ตอบกลับมาราวกับว่ามันเป็นเรื่องสมควรอย่างยิ่ง
“แน่นอนอยู่แล้วที่ฉันไม่จะรับภาระทางจริยธรรมของเรื่องนี้ไว้เอง ฉันก็ไม่มีจริยธรรมอยู่แล้ว
นายปกติออกไปข้างนอกไม่ใช่เหรอ ไม่เคยเดินให้ใกล้ฉันเลย แล้วตอนนี้มาจับมือฉันทำไม?
‘วินัย’ ของนายหายไปไหน?”
แถมครั้งนี้ไอ้นี่จับมือเธอแล้วกลับไม่แดงหน้าเลยด้วย!
ลู่ติ้งหยวน: ……
ลู่ติ้งหยวนปล่อยมือที่จับเซี่ยหลีไว้โดยไม่แสดงสีหน้าใด ๆ ตัดสินใจละทิ้งการปลอบภรรยาอย่างเด็ดขาด แล้วตำหนิตัวเองอย่างลึกซึ้งที่คิดผิดว่าภรรยาต้องการการปลอบใจ