เซี่ยหลีถูกผู้อำนวยการเซี่ยพูดถ่วงเวลาไปเป็นชุดใหญ่ แล้วก็ถูกไล่ออกจากห้องอย่างสุภาพ
เซี่ยหลี่ไม่ถือสา ใครให้เธอออก เธอก็ยักไหล่แล้วเดินออกไปตามที่ถูกขอ ไม่แคร์ว่าเรื่องจะเดินต่อไปอย่างไร
ยังไงก็ตาม เธอรายงานเรื่องนี้ขึ้นไปถึงด้านบนแล้ว ข้างบนคงเข้าใจดีอยู่แล้วว่า ตราบใดที่เธอไม่ยอม พวกเขาก็ไม่มีวางบังคับให้เธอทำงานได้
นักวิจัยระดับสูงคนหนึ่งจะศึกษาค้นคว้าออกมาเป็นชิ้นเป็นอันนั้นยาก แต่ถ้าเธอตั้งใจจะทำลายล้าง คนภายนอกก็หาทางสืบไม่ออกว่าเธอลงมือมาจากทางไหน ส่วนความเสียหายนั้นทุกคนเห็นกันชัดๆ
ตอนนี้เธอไม่ต้องการสิ่งตอบแทนหรือสวัสดิการใด ๆ มาปลอบใจ สิ่งเดียวที่เธออยากได้ตอนนี้คือวันลา
เมื่อกลับมาถึงห้องทำงาน คนในห้องทั้งเฒ่าทั้งแก่ยังคงตั้งใจก้มหน้าทำงานกันเต็มที่
พอเห็นเซี่ยหลี่เดินกลับมา พี่หัวตั้งก็หยิบเอกสารอีกฉบับยื่นมาให้ ทั้งตัวและใจล้วนเปี่ยมล้นด้วยความเคารพต่อนายเหลยคง "คุณเซี่ย นี่คือบันทึกการประชุมเมื่อวาน คุณจะลองอ่านดูอีกไหมครับ
ถ้ามีข้อสงสัยตรงไหน สอบถามผมได้ทุกเมื่อเลยครับ"
การประชุมเมื่อวาน เซี่ยหลี่ก็ไปเข้าร่วมเช่นกัน เพียงแต่ไปเฉพาะครึ่งหลัง เพราะช่วงเช้าเธอยังมีเรื่องหลอกลวงคนต้องจัดการ บันทึกการประชุมย่อมละเอียดชัดเจนกว่าฟังเองแค่ครึ่งเดียวแน่นอน
มองพี่หัวตั้งที่ท่าทางเหมือนลูกสุนัขนอบน้อมเช่นนี้ เซี่ยหลีอดถอดใจในใจไม่ได้ ตัวดีเลือดร้อนคนนี้ก็ถูกพวกคนในห้องนี้ปรับนิสัยจนเรียบร้อยแล้วสิ ยังไงเขาก็ไม่ใช่หนุ่มร้อนเลือดที่พร้อมจะกัดใครต่อใครแบบเมื่อก่อนแล้ว
เธอพยักหน้าให้พี่หัวตั้ง ยื่นมารับเอกสารจากมือเขา แล้วพูดว่า "ดีเลย ฉันขอดูหน่อย ขอบคุณ"