หลี่เย่เฉิงรู้สึกหมดคำพูดกับนิสัยรีบร้อนปานไฟลนก้นของเซี่ยหลีจริง ๆ แต่ก็ยังตามเธอไปหาเจ้านายของพวกเขาด้วยกัน
เจ้านายของหลี่เย่เฉิงดูเหมือนจะถูกบอกกล่าวไว้ก่อนแล้ว รู้ว่าเซี่ยหลีต้องการจะทำอะไร ไม่พูดอะไรเลย อนุมัติพิเศษให้ทันที
คืนนั้นทั้งสองคนออกจากโรงแรมรับรอง ตระเวนไปเรื่อย ๆ ตั้งแต่คลังเครื่องบินเจ-7 - คลังอีกแห่ง - บ้านเจ้านาย - โรงงานผลิต วิ่งกันไปมาอยู่แบบนั้น
กว่าจะถึงโรงงานผลิตก็ตีสามกว่า ๆ แล้ว อีกชั่วโมงกว่า ๆ ก็ควรมีคนมาเปิดโรงงานก่อนเวลาแล้ว
เซี่ยหลีถูกหลี่เย่เฉิงพาเข้าไปในถ้ำที่มืดสนิท สีหน้าแบบบอกไม่ถูก ตัวเธอจมอยู่ในภวังค์ความคิดเงียบ ๆ
ในถ้ำนี้เย็นเฉียบถึงกระดูก สัมผัสผนังถ้ำ ลื่นมาก แล้วก็มีหยดน้ำร่วงลงมาด้วย
"ชื้นขนาดนี้ ผลิตชิ้นส่วนได้จริง ๆ เหรอ?"
หลี่เย่เฉิงตลอดทั้งคืนถูกเซี่ยหลีทำให้หมดอารมณ์จะโมโหไปแล้ว ตอนนี้ถือไฟฉายนำทางอยู่ข้างหน้า หันหลังให้เซี่ยหลีตอบกลับมาอย่างใจเย็นทีเดียว
"ในถ้ำมันชื้นมากจริง ๆ นั่นแหละ
ชิ้นส่วนความแม่นยำสูงจำนวนมาก ยังไม่ทันได้วางไว้สักวัน พื้นผิวก็จะเริ่มขึ้นสนิมแล้ว"
เซี่ยหลี: ...
พูดถึงตรงนี้ หลี่เย่เฉิงก็อดรู้สึกจนใจขึ้นมาบ้าง สายตาเริ่มเหม่อ มองไปข้างหน้าโดยไม่โฟกัสอะไร น้ำเสียงราบเรียบค่อย ๆ เล่าไปเรื่อย ๆ
"ประเทศชาติทุ่มเวลา 4 ปีขุดถ้ำไปหลายแห่ง เสียค่าใช้จ่ายมหาศาล
บางแห่งสภาพแวดล้อมแย่มากจนถึงขั้นต้องทิ้งร้างไป
แต่อุปสรรคนั้นก็ต้องมีไว้ให้ข้ามผ่านไปให้ได้ ประเทศชาติลงทุนมหาศาลขนาดนั้น ถึงไม่มีเงื่อนไข พวกเราคนงานก็ต้องสร้างเงื่อนไขขึ้นมาเอง