ทั้งสองคนก็ทำเหมือนเด็กสองคนที่ย่องกันจุดประทัดในวันตรุษจีน ลงมืออย่างแอบแฝงแต่ว่องไวรวดเร็วมาก ไม่ถึงครู่เดียวก็เผาเชือกแดงในแถบนั้นหมดเกลี้ยง พื้นยังมีกระดิ่งวางกองใหญ่อีกด้วย
ทั้งสองลดเสียงฝีเท้าเบาที่สุด ย่องเดินไปจนสุดปลายซอย
ตรงนั้นมีโค้งหักมุมหนึ่งจุด
เซี่ยหลีได้ยินเสียงหายใจภายในชัดเจน บ้างหนักหน่วง บ้างเบาหวิว
คงมีทั้งผู้ใหญ่และเด็ก
เจอแล้ว! เซี่ยหลีคิดในใจ
เธอแนบตัวชิดผนังแน่น ควักโคมลอยจิ๋วจากกระเป๋าออกมาหนึ่งใบ จุดไฟขึ้นโดยไม่มีเสียงใด ๆ
โคมลอยจิ๋วเปล่งแสงสีฟ้าอมเขียวระยิบระยับ ทำให้ความมืดรอบด้านสว่างขึ้นเล็กน้อยในพริบตา
แสงอันจางมืดจุดเล็ก ๆ นี้ดึงดูดความสนใจของคนข้างในทันที
แม้พวกเขาจะไม่ได้ส่งเสียงร้องออกมา แต่เซี่ยหลีได้ยินชัดว่าเสียงหายใจของคนพวกนั้นสะดุดไปชั่วขณะ
ไฟวิญญาณจิ๋วได้ปลุกความระแวงของพวกเขาเรียบร้อยแล้ว
“โว๊ยยย!”
เสียงอุทานตกใจเบา ๆ ดังขึ้นจากด้านหลังโค้งมุม
ในถ้ำมืดสนิทเกิดเสียงเสียดสีของเนื้อผ้าซ่า ๆ ทันที พร้อมกับเสียงที่ถูกตัดขาดกลางคัน คงมีใครสักคนเอามืออุดปากอีกฝ่าย
ในซอยไม่มีเสียงใด ๆ ดังขึ้นอีก
เซี่ยหลีก็ไม่รีบร้อน แค่ตั้งหูฟังอย่างตั้งใจ
คงเพราะความระแวงยังไม่ลดลง หรือไม่ก็อยากจับตาดูสถานการณ์ เซี่ยหลียืนยันว่าไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าเคลื่อนเข้ามาทางฝั่งพวกตน จึงรู้ในใจทันทีว่าอีกฝ่ายยังไม่วางใจ และไม่ได้ย่างก้าวเข้ามาในซอยนี้
แต่ไม่เป็นไร โคมลอยในมือเธอยังมีเหลืออีกเพียบ