ช่องทางเข้าทางดินใต้ดินถูกปิดบังด้วยเตาไฟ
หวังเสี่ยวฮุยยกกระทะบนเตาออก ก็เผยให้เห็นอุโมงค์ดินที่หยาบกร้านอยู่ด้านล่าง
เซี่ยหลีเดินนำ วางมือทั้งสองพยุงที่ขอบเตาไฟ สองขาห้อยลงใต้เตา พอจะลงไป สายตาก็เหลือบไปเห็นม้าไม้ตัวจิ๋วที่มีล้ออยู่ที่มุมกำแพง น่าจะทำไว้ให้เด็กเล่น
เธอชี้นิ้วไปที่ม้าไม้ตัวนั้น "อันนั้นก็เอามาด้วย แถมเอาเชือกมาอีกเส้น"
พูดจบ เธอก็ทำท่าดึงข้อ อาศัยแรงควบคุมจากแขนทั้งสองข้าง ลงไปถึงก้นอุโมงค์ได้อย่างง่ายดาย
จ้าวไหลเฉิงเดินตามมาติด ๆ
ในจังหวะที่จ้าวไหลเฉิงกำลังจะลงไป หวังเสี่ยวฮุยกัดฟันมองเขา ดวงตาเต็มไปด้วยความหวัง
"พี่น้อง ก็ฝากไว้กับพวกแกแล้ว"
พูดแล้วเขาก็กลืนคำพูดที่อดทนไว้ "ถ้า……ถ้าเจอสถานการณ์ที่ทุกคนตกอยู่ในอันตรายจริง ๆ รักษาความปลอดภัยของหลีจื่อไว้ก่อน"
เสี่ยวเหวินหยวนเป็นความรับผิดชอบของเขา แต่ฝีมือของเขาจริง ๆ ไม่เทียบชั้นหลีจื่อกับพวกทหารที่อยู่ในแวดวงนี้มาประจำ ถ้าลงไปเองย่อมทำให้คนข้างในรู้ตัวแน่
แต่นั่นไม่ได้แปลว่าคนเหล่านี้เก่งกาจแล้วต้องแบกรับความรับผิดชอบนี้ โดยเฉพาะเซี่ยหลี เธอไม่เพียงเป็นคนที่เขาไม่อยากทำร้ายที่สุดและควรจะได้รับการปกป้อง แต่ยังเป็นนักวิจัยที่สำคัญอีกด้วย
ไม่ว่ายังไงเธอก็ห้ามมีอันตราย
แม้ดวงตาของจ้าวไหลเฉิงยังดุดันเย็นชาเช่นเดิม แต่ตอนนี้กลับไม่มีแววการโจมตีใด ๆ เขาพยักหน้าเบา ๆ ให้กับหวังเสี่ยวฮุยที่หน้าตายดื้อจริงจัง แล้วก็อาศัยแรงควบคุมจากแขนทั้งสองข้างลำเลียงร่างตัวเองลงไป เงียบสนิทราวใบไม้ร่วงจนถึงก้นอุโมงค์
จ้าวไหลเฉิงใช้เปอริสโคปยืนยันแล้วว่าบริเวณปากทางไม่มีใครอยู่ ตอนที่เซี่ยหลีและเขาลงลึกเข้าไปด้วยกันจึงต้องแค่เบามือเบาเท้า กันคนปรากฏตัวขึ้นมาเฉียบพลัน แต่ไม่ต้องระวังว่ามีใครจับได้แล้ว