เซี่ยหลีตั้งใจแน่วแน่แล้ว จงใจใช้สายตาดื้อรั้นอย่างยิ่งมองไปที่ผิงอิงจวิ้น
"แม่ทัพอยู่หน้าศัตรู รับคำสั่งไม่ครบถ้วนก็ได้ ฉันจะต้องไปให้ได้
ถ้าเธอกังวลจริง ๆ ก็ให้ทหารใต้บังคับบัญชาของฉันไปกับฉันด้วย
ฉันสัญญากับเธอ ถ้าไม่จำเป็นจริง ๆ ฉันจะไม่เปิดศึกกับกองทัพอเมริกา
แต่ความแค้นนี้ ฉันต้องแก้แค้นให้ได้
พวกเธอไม่รู้สึกโกรธแค้นต่อการตายของลู่ติ้งหยวนหรืออย่างไร? เขายอมสละชีพบนสนามรบเพื่ออพยพคนของเราให้ปลอดภัยนะ!
อยู่ด้วยกันมาทุกวันตั้งหลายปี ถึงขนาดจะแก้แค้นแทนพี่น้องร่วมรบยังต้องคิดแล้วคิดอีกอยู่นั้นหรือ!?
ขมขื่นขนาดนี้ฉันทนไม่ไหวแล้ว!"
พูดจบ เธอมองไปที่บอดี้การ์ดสองคน น้ำเสียงจริงจังมาก:"ถ้าพวกคุณสองคนคิดว่าลำบาก ตอนนี้กลับไปก็ได้
แต่เมื่อมาถึงสมรภูมิแล้ว ทางที่ดีก็ไปกับฉันด้วย เพราะยังไงเขาก็เป็นหลานชายของผู้นำเก่าของพวกคุณ"
เซี่ยหลีได้แต่เตือนได้เท่านี้ ถ้าพวกเขาไม่เต็มใจจริง ๆ ก็กลับไปตามต้องการเถอะ
ขอแค่อย่ามาขัดขวางเธอก็พอ
เดิมทีผิงอิงจวิ้นที่โกรธแค้นอยู่ ถูกคำพูดของเซี่ยหลีชุดนี้จิ้มเข้าไปที่จุดเจ็บปวด ถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
หรือว่าเขาไม่ต้องการแก้แค้นให้เพื่อนร่วมรบของตัวเอง?
เขารับราชการทหารใต้บังคับบัญชาของผู้บังคับกองพัน นานกว่าเซี่ยหลีใต้บังคับบัญชาของผู้บังคับกองพันคนเดียวกันมากนัก
ตอนที่เขาเพิ่งเข้าหมวด ยังไม่ได้เป็นหัวหน้าหมวดก็อยู่ใต้บังคับบัญชาของเขาแล้ว