เซี่ยเจี้ยนกั๋วพุ่งตัวลุกขึ้นยืนอย่างกะทันหันจนมีเสียง “แอ๊ด——” ดังออกมา
เพราะการเคลื่อนไหวที่รุนแรงเกินไป เก้าอี้ไม้จึงล้มลงกับพื้นพร้อมกับเสียง “ปัง!” ที่แหลมก้องไปทั้งห้อง
แต่เขาไม่มีเวลาสนใจสิ่งเหล่านั้น รีบยัดจดหมายใส่มือของหลี่ซิ่วลี่ทันที
“ลองอ่านจดหมายที่หลีหลีเขียนสิ ดูเหมือนมันกำลังบอกใบ้ว่าศพนั้นไม่ใช่เสี่ยวลู่!”
หลี่ซิ่วลี่: !!!
หลี่ซิ่วลี่ตกใจกับข่าวนี้ไม่น้อย รีบดึงจดหมายจากมือเซี่ยเจี้ยนกั๋วมาอ่านอย่างรวดเร็ว ดวงตากวาดไล่ทุกตัวอักษร ก่อนที่มุมปากจะค่อย ๆ เผยรอยยิ้มที่ผ่อนคลายลง
“ไม่เป็นไร! ไม่เป็นไรจริง ๆ!
หลีหลีเขียนบอกว่าให้เอาหยกที่แม่ของเสี่ยวลู่ให้ไว้ไปเผาพร้อมกับศพ หยกชิ้นนั้นชัดเจนว่าเป็นหยกที่พวกเราให้เธอ เธอตั้งใจทำแบบนี้เพื่อให้พวกเราสังเกตเห็น”
“หยกชิ้นนั้นคือหยกแห่งความสงบ สื่อถึงความปลอดภัย เถ้ากระดูกนั่นไม่ใช่เสี่ยวลู่!”