กลางฤดูร้อน แสงอาทิตย์สีทองแผดเผาแผ่นดิน ไอร้อนจากพื้นลอยระยิบระยับจนทำให้เรือนสีขาวและต้นไม้เขียวในเขตบ้านพักทหารบิดเบี้ยว จักจั่นส่งเสียงร้อง “จี๊จี๊” อย่างหงุดหงิดไม่หยุด รบกวนความเงียบสงัด
เสียงแตรดังแว่วมาจากที่ไกล “ตงฟางหง ไท่หยางเซิง…”
“ข้าจะแต่งกับเจ้าตามความประสงค์ของท่านปู่ แต่ถ้าเจ้ากล้าทำให้ลี่ลี่ต้องน้อยใจล่ะก็ รีบตามพ่อแม่เจ้าไปอยู่คอกวัวเสียเถิด อย่าได้ทำให้ใครต่อใครพากันขุ่นข้องเลย”
เซี่ยหลีเพิ่งรับความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมครบถ้วน เสียงอันไม่มีความอดทนนี้ก็ถูกยัดเข้ามาในหู
เงยหน้ามอง ก็เห็นชายหนุ่มรูปงามสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกางเกงทหารสีเขียว ยืนสูงเด่นอยู่ไม่ไกล ทอดสายตาจากเบื้องสูงมองนาง แววตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ
เซี่ยหลี: ???
นึกถึงความทรงจำที่เพิ่งรับมา เซี่ยหลีก็เบะปากยิ้มจอมปลอม กวนโอ๊ยเต็มที่
เหลือบตาปรายๆ น้ำเสียงรังเกียจให้มากที่สุด “ท่านผู้เฒ่า ท่านไม่เป็นไรใช่ไหม?
พ่อข้าให้ข้าแต่งเข้าบ้านพวกท่านด้วยทรัพยากรและเส้นสาย ไม่ใช่ขอร้องให้ท่านมาแต่งงานกับข้า ที่จริงก็คือการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียมกัน
มีผู้หญิงที่ชอบแล้วยังไม่คิดจะขัดขืนครอบครัว มาหาเรื่องอะไรกับข้าได้ นังสารเลว!”
พูดจบก็เดินจากไปไม่หันหลังกลับ
จ้าวไห่หนิงถูกปฏิกิริยาของนางทำให้โกรธจนแทบหายใจไม่ออก มองแผ่นหลังไม่ลังเลของนางแล้วคำราม “เป็นแบบนี้ยังคิดจะแต่งเข้าบ้านข้าอีก ฝันไปเถอะ!”
ชัดๆ ว่าครอบครัวเขาต่างหากที่ทะเยอทะยานไปขอร้องท่านปู่ ท่านปู่ถึงได้บังคับให้เขาแต่งกับผู้หญิงทั้งดื้อทั้งเอาแต่ใจคนนี้ เขาคิดจะแต่งกับนังตัวดีที่ว่างเปล่านอกจากความงามหรือ!!?
เซี่ยหลีไม่หันกลับด้วยซ้ำ แค่ยกแขนโบกไปตามอำเภอใจ น้ำเสียงฮึกเหิม “ขอบพระคุณในความไม่แต่งของท่าน!
เอาของของบ้านข้าไปคืนให้พ่อท่านเสียให้หมด ต่อไปต่อให้กดเบอร์ผิดก็อย่าให้โทรมาบ้านข้า!”
จ้าวไห่หนิงได้ยินก็มองแขนขาวผ่องที่โบกไปมาอย่างไม่ใส่ใจกลางอากาศ ในใจยิ่งเดือดดาล ขบเขี้ยวคำราม "เซี่ย—หลี เจ้าอย่าได้เสียใจทีหลัง!"
เซี่ยหลีไม่มีทางเสียใจแน่ เพราะนางไม่ใช่เซี่ยหลีที่ทั้งดื้อทั้งเอาแต่ใจคนนั้นอีกแล้ว
ห้านาทีก่อนหน้านี้ นางเพิ่งเข้าร่วมพิธีสถาปนาหลังจากสิ้นสุดยุคคนตาย ได้รับแต่งตั้งเป็นนายพล กลายเป็นผู้แข็งแกร่งพลังคู่สายฟ้าและมิติคนแรกที่ควบคุมระบบเทียนเหยี่ยนของโลกใหม่
ใครจะรู้ว่าแค่ได้งีบหลับตา ลืมตาขึ้นมาก็มาอยู่ในช่วงต้นทศวรรษ 60 ของประเทศหัวเซี่ยแล้ว
พ่อของร่างเดิมเป็นผู้บังคับการกองพล ถือเป็นระดับสูงในเขตบ้านพักทหาร ในฐานะลูกคนเล็กที่เกิดตอนแก่ นางถูกเลี้ยงดูอย่างตามใจตั้งแต่เด็ก ทุกวันเอาแต่เฮฮากับเพื่อนพ้อง นิสัยร้ายกาจเกินไป
ตามปกติ ด้วยการที่มีพ่อเก่งกาจเช่นนี้ ถึงเด็กสาวจะทั้งดื้อทั้งเอาแต่ใจ ก็ควรจะมีชีวิตที่ราบรื่นปลอดภัย
แต่น่าเสียดายที่นางเกิดมาผิดยุค
พ่อของร่างเดิมถูกหลอกทำร้าย กำลังจะถูกส่งลงโทษ
พ่อของร่างเดิมก็รักลูกสาว ใช้เส้นสายที่มีทั้งหมดเป็นราคาเพื่อให้เพื่อนเก่ายอมรับของร้อนชิ้นนี้ ตกลงรับนางเป็นลูกสะใภ้
แต่ลูกชายของเพื่อนเก่าก็มีหญิงที่ตัวเองชอบอยู่แล้ว เพียงแต่คนในครอบครัวไม่ยอมมาตลอด เลยยังไม่ได้พามาเข้าบ้าน
เมื่อกี้คู่หมั้นที่จะเป็นก็เลยเรียกเด็กสาวออกไปเจรจาตั้งกฎสามข้อใช่ไหม?
เด็กสาวอารมณ์ร้ายถึงตายทันที ถูกแทนที่ด้วยนางผู้ปรารถนาจะใช้ชีวิตเกษียณอย่างสบายๆ หลังจากพบรสขมแล้วได้พบสุขอย่างท่านนายพลเซี่ย
ข่าวร้าย : การใช้ชีวิตเกษียณยังไม่เริ่มก็หายไปเสียแล้ว พ่ออยู่ในตำแหน่งสูงแต่กำลังจะถูกลดขั้น ช่วงภัยพิบัติทางธรรมชาติ เพิ่งจะกินอิ่มได้ก็เกือบจะไม่มีอะไรกินอีกแล้ว
ข่าวดี : ไม่มี
ปวดใจ
เรื่องนี้ต้องคิดอย่างละเอียดดีๆ นางต้องการใช้ชีวิตเกษียณที่อาหารการกินอุดมสมบูรณ์ จะเพิ่งจบยุคคนตายก็ต้องดิ้นรนกระเสือกกระสนในความขมขื่นอีกไม่ได้
เซี่ยหลีอยากกลับบ้าน เดินวนไปมาตามความทรงจำของร่างเดิมในเขตอยู่สี่สิบนาที ท้ายที่สุดก็มายืนอยู่หน้าต้นสนที่ต้องใช้สองคนโอบถึงจะรอบ มองแล้วถอยหลังหนึ่งก้าว เงยหน้ามองด้านบน
ต้นสนเขียวชอุ่มมีชีวิตชีวา กิ่งก้านหนาแผ่ไกลออกไป ใบสนสีเขียวทิ่มแทงกระจายออกมา สง่างาม
นี่เป็นต้นไม้เก่าแก่ ต้นไม้เก่าแก่กว่าร้อยปี
แล้วนี่ นางหลงทางอีกแล้วหรือนี่?
“หลีจื่อ เจ้ายังเดินเตร่อยู่แถวนี้หรือ?
จ้าวไห่หนิงเจ้าเล่ห์เจ้านั่นบอกว่าเจ้าไม่ยินยอมการแต่งงานนี้ พาพ่อแม่ของมันไปหาพ่อแม่เจ้าที่บ้านเพื่อเอาคำอธิบายน่ะสิ! เจ้ารีบกลับไปดูหน่อย!”
เด็กหนุ่มแต่งตัวทันสมัยด้วยน้ำมันเจล ผมแสกเรียบ เสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงเดอเช่อลี่ ผมมันแสกเปล่งปลั่งวาววับไม่ต่างจากรองเท้าหนังของเขา ขี่จักรยานสองล้อแปดป่าเร็วจนล้อเกือบลอย
พอเห็นเซี่ยหลีก็รีบร้อนเร่งเร้า
เซี่ยหลีมองชุดของเขาครั้งหนึ่ง อยากถามเขานักว่าใส่แบบนี้กลางอากาศร้อนไม่ร้อนหรือ?
พลิกดูในความทรงจำก็เจอว่าเขาเป็นใคร
ร่างเดิมไม่เหมือนคู่หมั้นลูกคนอื่นที่กำลังจะแต่งงานในเขตบ้านพักทหาร นับว่าเป็นพวกเกรียนคนหนึ่ง
และพวกเกรียนก็มีกลุ่มเล็กของพวกเกรียน เด็กหนุ่มตรงหน้าเป็นหนึ่งในเพื่อนพ้องที่เฮฮากันมาตั้งแต่เด็ก: หลี่ชิ่งหนาน
ในวงพวกเกรียนถึงจะเป็นพวกเกเร แต่ก็มีน้ำใจซื่อสัตย์
หลี่ชิ่งหนานเพิ่งได้ข่าวก็รีบมาแจ้งเซี่ยหลีทันที กลัวนางจะเสียเปรียบ
เซี่ยหลีเหลือบสายตาต่ำลง ปัดไปที่จักรยานเขา “พาข้าไปสักหน่อย?”
ถ้าพึ่งตัวเอง เกรงว่าอีกสองชั่วโมงก็ยังไม่ถึงบ้าน
หลี่ชิ่งหนานไม่รู้สึกแปลกอะไรเลย หมุนแฮนด์เปลี่ยนทิศทาง กวักมือใหญ่ “เร็วเข้า!”
เซี่ยหลีกระโดดขึ้นเบาะหลังอย่างคล่องแคล่ว ทั้งสองใช้เวลาไม่ถึงห้านาทีก็ถึงบ้านตระกูลเซี่ย
เวลานี้ เสียงผู้หญิงแหลมดังออกมาจากในบ้านตระกูลเซี่ย เซี่ยหลีและหลี่ชิ่งหนานยืนอยู่ในลานบ้านก็ได้ยินคำพูดจิกกัดของหญิงคนนั้นชัดเจน
“พวกเจ้าเลี้ยงลูกสาวไม่เป็นหรือ? เลี้ยงลูกสาวยังไงถึงได้ทั้งดื้อทั้งเอาแต่ใจปานนั้น?!
ไห่หนิงของเราเป็นอะไรไป? อายุยังน้อยก็ได้เป็นผู้บังคับกองพันเสียแล้ว ไปอยู่ที่ไหนใครก็ไม่ชมว่าคนดีมีฝีมือ? มันเก่งขนาดนั้น แล้วทำไมต้องให้ลูกสาวพวกเจ้าชี้หน้าด่าได้ด้วย?
สภาพครอบครัวพวกเจ้าตอนนี้ใครจะกล้าแต่งกับนาง?
ยังคิดว่าตัวเองเป็นคุณหนูใหญ่บ้านผู้บังคับการกองพลในอนาคตอีกหรือ? ก็แค่ตระกูลจ้าวเรามีน้ำใจถึงได้ยอมให้ลูกชายมารับความน้อยใจ
ถ้าการแต่งงานนี้พวกเจ้าไม่อยากสานต่อก็พูดตรงๆ ไม่จำเป็นต้องให้เด็กนั่นแสดงท่าทางเช่นนี้มาทำให้ลูกชายข้าอับอาย ตระกูลจ้าวเราไม่ใช่คนที่ใครจะมารังแกได้ง่ายๆ!
ถ้าจะให้ข้าพูด ความประพฤติของเซี่ยหลีนั่น ควรจะตอบสนองกระแส ไปชนบทเพื่อฝึกฝนอบรมดูบ้าง ได้ลิ้มรสความลำบากถึงจะรู้จักคำว่าพอใจ!!!”