เสียงพูดคุยของคนสองคนนั้นไม่ดัง แต่กลับตกถึงหูของเซี่ยหลีได้อย่างชัดเจน
เซี่ยหลีถึงกับคิดว่าหูของตัวเองอาจจะมีปัญหา ไม่เช่นนั้นจะได้ยินบทสนทนาที่เว่อร์ขนาดนี้ได้อย่างไร?
เด็กคนนั้นมองดูท่าทางก็อายุสิบสามสิบสี่แล้ว ส่วนสูงพอๆ กับตอนที่ต้าเป่าเพิ่งถูกส่งลงมา ตอนนั้นต้าเป่าไม่เล่นแม้แต่เกมที่ค่อนข้างเด็กหน่อยๆ เลยด้วยซ้ำ เด็กคนนี้จะยังเล่นขายของอยู่ได้ยังไง?
หรือว่าพวกนี้จะเป็นพวกโรคจิตกันหมด?
เธอเหลือบมองสีหน้าของลู่ติ้งหยวนกับพวก ก็รู้ดีว่ากลุ่มคนพวกนี้ต้องไม่ได้ยินสิ่งที่คนสองคนนั้นพูดแน่ๆ
เธอค่อยๆ ก้าวขึ้นไปข้างหน้าอย่างไม่ให้ใครสังเกต จนเข้าไปใกล้ลู่ติ้งหยวนมาก แล้วถามเบาๆ โดยไม่ขยับริมฝีปาก มีเพียงเสียงที่ทั้งสองคนได้ยินกันคนเดียว "ว่า ถ้าพวกนี้เป็นโรคจิตกันหมด เราจะทำยังไงดี?"
ในยุคหลัง คนป่วยทางจิตฆ่าคนยังไม่ผิดกฎหมายเลย
ลู่ติ้งหยวน: ......
ลู่ติ้งหยวนทำหน้าลำบากใจเล็กน้อย "ไปดูกันก่อนเถอะ"
ไม่นานพวกเขาก็มาถึงลานบ้านที่ใหญ่มากแห่งหนึ่ง พื้นที่กินอาณาเขตเป็นพันตารางเมตร
เพียงแต่ลานบ้านนี้ดูค่อนข้างทรุดโทรม เพราะรั้วด้านนอกมีรอยที่พังแล้วถูก "ปะซ่อม" เอาไว้
ดูแล้วช่างน่าอนาถจริงๆ
ในขณะที่พวกเขามาถึงหน้าประตูลานบ้าน ภายในลานก็มีคนอีกยี่สิบกว่าคนเดินออกมา ทุกคนถือปืนอยู่ในมือ
หญิงคนหนึ่งที่อุ้มเด็กผู้ชายอายุห้าหกขวบเดินออกมาจากที่ไกลๆ พอเห็นแม่ลูกคู่พี่น้องที่เพิ่งกลับมา สีหน้าของนางก็เปลี่ยนเป็นประชดประชันทันที
"พี่หญิงราชินี ได้ยินว่าองค์รัชทายาทถูกจับได้หรือ?"
"เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นในตอนที่ฝ่าบาทเสด็จฯ ออกทัพด้วยพระองค์เอง สมกับที่นายไป๋พูดไว้ว่า องค์รัชทายาทเป็นโคลนตมที่ปั้นไม่ขึ้นจริงๆ ใช่ไหม?"