เซี่ยหลีสีหน้าเฉยเมย น้ำเสียงแฝงการข่มขู่บาง ๆ: “เฉินเวินหว่าน นายควรอธิษฐานว่านายจะไม่มีวันพูดผิดอีก”
เสียงจากปลายสายของเฉินวั่นหวานไม่มีความเกรงกลัวแม้แต่น้อย แถมยังแฝงการหยอกล้ออย่างสนุกสนาน
“ไม่เป็นไร วันนี้ทำวันนี้ โปร่งหลังค่อยว่ากัน
ฉันจะพยายามไม่พูดผิดก็แล้วกัน”
เซี่ยหลี: …
เซี่ยหลีสีหน้าเฉยเมย รู้ดีว่าคนที่เธอคบหามาทั้งหมดเป็นพวกเพื่อนที่คบไม่ได้ ไม่มีใครเป็นคนจริงจังสักคน เธอเลยไม่พูดถึงหัวข้อนี้อีกต่อไป
“ยังไม่รู้ว่ามีกี่คน ขอบอกนายไว้ก่อน เผื่อนายจะจัดสรรเวลาได้
เราไม่ต้องแย่งโต๊ะกับช่วงบ่ายหรอก กินตอนเที่ยงก็ได้
วัตถุดิบพวกนั้นทันไหม?”
เสียงของเฉินวั่นหวานจากปลายสายฟังดูสบาย ๆ มาก: “นายอยากกินอะไร ยังไงก็ทันทั้งนั้นแหละ
พวกแฮมจินหัวกับแฮมยวิน วัตถุดิบที่ต้องใช้เวลาเตรียมนานและต้องบ่ม ปรกติก็เพราะนายกับตัวนากน้อยชอบกิน ฉันเลยสต็อกไว้เยอะ ถ้างานเลี้ยงนายต้องใช้ ฉันก็ค่อยไปหาซื้อเพิ่ม ที่แย่สุดก็แค่ช่วงนี้แม่ลูกคงไม่ได้กิน