ป้ากับหลานเดินเข้าไปในห้องสมุดของบ้านเซี่ยหลีตามหลังกัน
เซี่ยหลีรู้ว่าทั้งสองตอนนี้จะพูดถึงการตัดสินใจเรื่องเดียว และน่าจะจบเร็ว ๆ จึงไม่ได้หาที่นั่ง เพียงเดินไปยืนกลางห้อง
หญิงสาวหันไปมองเซี่ยต้าเป่า แขนกอดอก ลำตัวเอียงไปข้างหลังเล็กน้อย ส่ายคางขึ้นเล็ก ๆ ด้วยสายตาที่พร้อมจะตรวจสอบ แล้วเอ่ยถาม "พูดมาสิ เธอคิดยังไง"
เซี่ยต้าเป่าผ่านช่วงบ่ายทั้งหมดมาแล้ว ได้ชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียในใจเรียบร้อย และเตรียมจิตใจมาแล้ว
ณ ตอนนี้เมื่อเห็นเซี่ยหลี เขาก็ไม่กระดกกลัวเลย สายตามองตรงเข้าหาเธอ มือสองข้างข้างลำตัวบีบเกร็งนิด ๆ ก่อนเอ่ยอย่างจริงจัง "คุณป้าเล็ก หนูอยากลงสมรภูมิครับ
ในฐานะทหาร ตัวของหนูเองก็เป็นของสมรภูมิอยู่แล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น ความรุ่งเรืองหรือความพินาศของแผ่นดิน คนธรรมดาก็มีส่วนรับผิดชอบ ถ้าหนูไม่ลงสมรภูมิ คนอื่นก็อาจมีโรคภัยเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบเดียวกัน ต่างคิดว่าร่างกายตัวเองไม่ไหว ไม่ลงสมรภูมิ แล้วใครจะไปลงสมรภูมิล่ะครับ