ช่วงเวลาเดียวกันนั้น ครอบครัวของผู้พลีชีพตามท้องที่ต่าง ๆ ทั่วประเทศ ต่างรีบร้อนวุ่นวายและหัวใจไม่เป็นสุข เพราะสายโทรศัพท์ที่ลู่ติ้งหยวนโทรออกไปก่อนหน้านี้
ภายในหมู่บ้านเล็ก
เสี่ยวโต้วจื่อที่ตอนนี้โตเป็นเด็กชายแล้ว คอผูกริบบิ้นสีแดง มือถือกิ่งไม้เล็ก ๆ เดินลัดเลาะวิ่งฝ่าเข้ามาในลานบ้าน ยกขาก้าวข้ามธรณีประตูสูงอย่างคล่องแคล่ว
พอเข้ามาในบ้าน สายตาก็ไปหยุดอยู่ที่แม่ตัวเองซึ่งกำลังจัดกระเป๋าเดินทางอยู่ริมเตียง และคุณยายที่ยืนอยู่ข้างแม่ช่วยกันจัดข้าวของ
เขาไม่แคร์เลยว่าในบ้านมีคนกี่คน เมื่อเห็นแม่ก็ชูไม้ในมือ เอ่ยขึ้นกับนางอย่างจริงจังเสียใส
"แม่ พ่อกลับเร็วเกินไปแล้วใช่ไหม? อีกสองปีค่อยกลับมาก็ดีแล้ว! ตอนนั้นลูกจะตั้งใจทำตัวให้มากขึ้น จะได้ไม่ใช่แค่เยาวชน แต่เป็นสมาชิกลีกเยาวชน เก่งกาจกว่าเยาวชนเยอะเลย!"
แม่ของเสี่ยวโต้วจื่อ: …
ยายของเสี่ยวโต้วจื่อ: …
หน้าขมับของแม่เสี่ยวโต้วจื่อกระตุกตุบ ๆ นางรู้สึกว่าลูกชายตัวดีของตัวเองนี่ แค่สามวันไม่ตีก็ขึ้นหลังคาแกะกระเบื้องทันที
นางหยุดมือจากการจัดข้าวของ ลุกขึ้นยืน แล้วส่งสายตาเหลือบให้ลูกชายเต็มหน้า พูดไม่สุภาพว่า
"เข้าพรรคยังเกียรติยศยิ่งกว่าเข้าลีกเยาวชนอีกเลย! งั้นอีก 4 ปีเลยไหม รอวันลูกเข้าพรรค แล้วค่อยไปรับเถ้ากระดูกพ่อกลับมา!?"
แม่เสี่ยวโต้วจื่อไม่รู้ว่าลูกเข้าสู่วัยรุ่นหรือเปล่า พฤติกรรมช่วงนี้ยิ่งดูยิ่งทำให้หัวใจตี๋ นางกับอิงจวิ้นก็ไม่ได้เป็นคนแบบนี้ ทำไมลูกคนนี้ถึงซนได้ขนาดนี้?!