ลู่ติ้งหยวนคุ้นเคยกับท่าทีแกล้งแหย่ของเซี่ยหลีมานานแล้ว ปกติเขาคือคนที่โดนแซวหนักที่สุด
สายตาจดจ่ออยู่ที่เธอ "ไม่นอนต่ออีกเหรอ?"
เซี่ยหลียักไหล่ พูดตามตรงว่า "คิดว่าเข้าถ้ำงูหางกระดิ่งแล้ว นอนไม่หลับเลย"
สามคนที่ได้ยินเสียง "ฟ่อๆ" ตอนคนในบ้านกำลังเจาะตุ่มน้ำด้วยกัน : ...
เปรียบได้ใกล้เคียงเกินไป คราวหน้าไม่ต้องเปรียบแล้วนะ
สายตาของเซี่ยหลีตกลงบนมือของลู่ติ้งหยวนที่มีตุ่มน้ำ ยกคางขึ้นเล็กน้อย "ให้ฉันเจาะให้ไหม?"
คนอื่นกำลังเลียนเสียงงูอยู่ แต่คนนี้กลับยืนนิ่งอยู่ตรงนี้ แน่นอนว่าเพราะโดนแยกออกมาเป็นคนเดียว
ถึงแม้เธอจะอยากเปิดกะโหลกของลู่ติ้งหยวนทุกวัน แต่เรื่องก็คือเรื่อง ยังไงเขาก็บาดเจ็บเพื่อช่วยคน ต่อจากนี้พวกเขายังต้องเดินทางต่อ
เธอไม่ใจแคบถึงขนาดจงใจกดตุ่มน้ำบนมือเขา
มือของลู่ติ้งหยวนที่วางอยู่ข้างขากางเกงขดนิ้วเข้าเล็กน้อยอย่างไม่ให้ใครสังเกต ใบหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย สีหน้ากลับตึงเครียดกว่าปกติเสียอีก
"ได้ ขอบใจ"
พูดจบก็เดินก้าวยาวเข้าบ้าน หยิบเข็มออกมาเพิ่มอีกเล่มหนึ่ง ยื่นให้เซี่ยหลี