เซี่ยหลีเหลือบมองลู่ติ้งหยวนที่ใบหน้าแดงก่ำถึงขั้นผิดปกตินิดหนึ่ง คิดในใจว่า เจ็บขนาดนั้นเลยหรือ?
แดงขนาดนี้แทบจะเหมือนแพ้ยาซะแล้ว
"งั้นก็ได้ นายทายาเองเถอะ"
พูดจบก็เดินไปทางห้องน้ำ
ถึงเลือดและหนองจะไม่ได้ติดมือ แต่ก็ยังต้องล้างอยู่ดี ไม่งั้นในใจจะรู้สึกไม่สบายใจอยู่เรื่อย
ลู่ติ้งหยวนชะงักสายตาที่กำลังมองตามเซี่ยหลี แล้วจู่ๆ ก็มีคนมาเบียดไหล่เขา
ผู้การหวังมองเขาอย่างมีความหมาย "พูดมาเถอะ น้องชาย เกิดอะไรขึ้น?
ตั้งแต่เมื่อไหร่? เมื่อไหร่จะยื่นรายงานเรื่องความสัมพันธ์ได้?"
ต่อให้ไม่มีใครเตือน เขาก็รู้ดีว่าหนทางไล่ตามภรรยานั้นช่างยาวไกลและเต็มไปด้วยอุปสรรค ลู่ติ้งหยวน:...
อย่าไปเปิดประเด็นที่แสนจะอ่อนไหวแบบนั้นได้ไหม?
เขาขมวดคิ้ว หลบแขนที่ผู้การหวังจะพาดมาบนไหล่เขาโดยไม่แสดงสีหน้าใดๆ แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไร เพียงแต่พูดด้วยสีหน้าจริงจังมาก "นายออกไปข้างนอกอย่าพูดพล่อยๆ ล่ะ ไม่งั้นถ้าพวกเราไม่ได้กัน ฉันจะโทษนายคนเดียว"
ผู้การหวัง: ???
บ้าเอ๊ย หม้อดำใบมหึมาแบบนี้ ใครอยากรับก็รับไปเถอะ!
นายไล่ตามภรรยาเองไม่ติด จะมาโทษฉันได้ยังไง?
นึกถึงสภาพตอนนี้ของสองคนนี้ที่ลู่ติ้งหยวนถูกเซี่ยหลีเล่นงานอยู่ฝ่ายเดียว แทบจะถูกทำให้โมโหจนควันออกหูทุกวัน ก็เข้าใจขึ้นมาบ้าง