เซี่ยหลีไล่คิดจัดการเรื่องในใจจนกระจ่างชัดทุกประการ แต่คนที่อยู่ในสถานที่นี้กลับยังไม่มีใครฟื้นคืนจากภาพตรงหน้าที่ไม่อาจอธิบายได้ด้วยวิทยาศาสตร์
สายตาเซี่ยหลีมองไปยังชายหนุ่มที่หน้าตึงตัง ตาแทบค้างออกมา เธอเก็บก้อนกรวดเล็ก ๆ จากพื้นขึ้นมาอย่างไม่เลือก แล้วขว้างเข้าที่ศีรษะอีกฝ่ายเพื่อปลุกให้กลับมามีสติ
"เรื่องในปีนั้น รู้ไหม?"
คอของชายหนุ่มเกร็งเหมือนเครื่องจักรที่ไม่ได้หล่อลื่น ศีรษะขยับหันมาทางเซี่ยหลีทีละน้อย ๆ ใบหน้ากระตุกเกร่อ
เขาพูดเสียงแหบพร่า "ผมรู้"
"ไม่ได้! เธอห้ามพูดกับเธอ!"
โจวเหมยเหมยพุ่งเข้าไปหาชายหนุ่ม เหมือนจะพยายามขวางเขาไว้
เธอทั้งไม่สนใจความเจ็บปวดในลำหายใจ ทั้งไม่สนใจแผลไหม้นับไม่ถ้วนจากกองไฟบนตัว สายตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวมองไปที่ชายหนุ่ม
เมื่อถูกชายหนุ่มเมินเฉย เธอก็หันกลับอย่างตกใจ ยื่นมือไปคว้าแขนเสื้อของลุงตัวเอง ใบหน้าที่เคยขาวนวลตอนนี้เต็มไปด้วยรอยดำจากควันไฟ ดูสำราญยับ
เธอมองลุงด้วยสายตาหวาดกลัว เร่งเรียกอย่างร้อนใจ "ลุง! คุณบอกเขาสิ บอกทุกอย่างกับเขาเลย!