ลู่ติ้งหยวนที่อยู่อีกฝั่งของวิทยุสื่อสารยกมือกุมหน้าผากอย่างจนปัญญา “บนตู้จ่ายไฟน่าจะมีรหัสอยู่ ลองดูตัวเลขบนนั้นหน่อยสิ
ทางนี้ฉันมีแผนที่เขาเซียงแบบละเอียด เดี๋ยวจะไปหาเธอเดี๋ยวนี้”
เซี่ยหลีเจอตัวเลขที่ด้านข้างตู้จ่ายไฟ แล้วรายงานให้ลู่ติ้งหยวนฟัง “87”
เสียงของลู่ติ้งหยวนดังมาจากวิทยุสื่อสาร “กำลังไปถึงแล้ว”
เซี่ยหลีค้นหารหัสตัวเลขบนตู้จ่ายไฟไปพลาง คุยกับลู่ติ้งหยวนอย่างไม่เห็นใครอยู่ในสายตาไปพลาง เรียกให้เขามา “เก็บศพ” คนหลายคนที่สำลักจนแทบตายพวกนั้นแค่ร่างกายทรมาน ไม่ได้หูหนวกจริง ๆ จะไม่ได้ยินได้อย่างไร?
ฝูเจี้ยนฮวายังโชคดีมีชีวิตรอด แต่ถูกเซี่ยหลีเหยียบไหล่จนแทบสิ้นใจ เขาจ้องเธอเขม็งด้วยสายตาอำมหิต แล้วกัดฟันพูดว่า “ฝันไปเถอะ ฉันไม่มีวันบอกอะไรแกทั้งนั้น!”
เซี่ยหลีหันไปมองเขา แววตาฉายความสงสัยอยู่หลายส่วน ก่อนถามอย่างจริงใจเป็นที่สุด “บนโลกนี้ไม่มีคนที่นายห่วงใยแล้วหรือ?”
ก่อนหน้านี้เธอก็เคยถามลู่ติ้งหยวนแบบนี้ แต่ความหมายแฝงของคำถามนั้นคือใช้การทำให้ลู่ติ้งหยวนอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนีมาบีบบังคับเขา
แต่ตอนนี้คำพูดนี้มีความหมายตามตัวอักษรทุกประการ
เธอกำลังถามฝูเจี้ยนฮวาว่าบนโลกนี้ยังมีคนสำคัญอยู่หรือไม่
ฝูเจี้ยนฮวากัดฟันกรอด “อย่าบอกนะว่าแกจะปล่อยเหมยเหมยไป”
ตลอดทาง โจวเหมยเหมยถูกเซี่ยหลีอุ้มหนีเอาชีวิตรอดแบบ “หมูป่าพุ่งชน” จนขวัญหนีดีฝ่อ วิญญาณแทบหลุดหายไปครึ่งหนึ่งตั้งแต่กลางทางแล้ว
พอได้ยินคนเรียกชื่อ เธอก็รีบได้สติ มองเซี่ยหลีอย่างหวาดกลัว ก่อนวิงวอนเสียงสั่น “ฉันไม่ได้ทำอะไรจริง ๆ ฉันแค่อยากไปต่างประเทศกับคุณน้าเท่านั้น