เซี่ยหลีไม่ทันได้สังเกตเห็นความทะเยอทะยานอันแฝงเร้นของลู่ติ้งหยวนแม้แต่น้อย ยังคงเดินเคียงบ่าเคียงไหล่กับเขาอย่างที่เคย ทำจากครอบครัวทหารมุ่งหน้าไปยังสนามฝึก
เป็นเวลาไปทำงานแต่เช้าตรู่ ผู้ที่ต้องไปทำงานก็ไปทำงาน ผู้ที่ต้องไปโรงเรียนก็ไปโรงเรียน ครอบครัวทหารที่ออกจากบ้านในตอนเช้าจึงค่อนข้างมาก
ทุกคนเห็นทั้งสองคนเดินไปสนามฝึกด้วยกันตั้งแต่เช้าตรู่ ถึงแม้แปลกใจอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ต่างคนต่างยุ่ง ไม่มีเวลาไปคิดให้มากความ
ลู่ติ้งหยวนกับเซี่ยหลีเดินคุยกันไปเรื่อยเปื่อย เสียงด้านหลังก็มีร่างชุดเขียวราวๆ ร่างหนึ่งวิ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว
มู่เค่อจิ้นวิ่งออกไปไกลแล้ว ถึงได้หันกลับมามองสองคนที่เดินทอดน่องไปสนามฝึกอย่างช้าๆ ไม่เร่งรีบ ฝีเท้ายังคงวิ่งต่อไป แต่หันหน้ากลับมาถามด้วยสีหน้าขมวดคิ้ว "ป่านนี้แล้ว ยังจะเดินกันงั้นเหรอ? สองคนนั่นไม่กลัวมาสายกันบ้างหรือไง?"