“ผู้บังคับบัญชา ช่วงนี้พักผ่อนสักหน่อยดีไหมครับ วันนี้โดนพวกคนสายซ้ายสุดโต่งนั้นลงมือแก้แค้น ข้าพเจ้ากับพวกเราตกใจแทบตายจริง ๆ
อีกไม่กี่วันก็ถึงวันพิจารณาคดีของพวกต้นเหตุ คนพวกนั้นนั่งไม่ติดที่นั่ง เลยระดมมือทำการโจมตีครั้งสุดท้ายเพื่อแก้แค้นเหล่าผู้มีคุณูปการขององค์กรที่ขวางทางพวกมัน พอถึงวันที่ศาลตัดสินประหารชีวิตเด็ดขาด พวกมันก็จะหมดหวังไปเอง
ตอนนั้นไม่ว่าพวกมันจะซ่อนตัวอยู่ภายในองค์กร ลอบหลบหนีไปประเทศอื่น หรือถูกองค์กรจับกุมได้ พวกมันก็ไม่มีทางรวบรวมกำลังที่เหลือมาลงมือกับคุณได้อีกแล้ว
ยิ่งหัวใจของคุณไม่แข็งแรงอยู่แล้ว ถ้าโดนแผนการชั่วร้ายของพวกมันทำให้ตกใจจนเกิดเรื่องขึ้นมาจริง ๆ พวกเราจะเอาหน้าไปพบกับคุณน้าและสหายเซี่ยน้อยได้ยังไง!”
ทหารองครักษ์ค้ำประคองเซี่ยเจี้ยนกั๋วไว้ มองหัวหน้าเก่าแก่ผมขาวโพลนที่วัยเท่านี้ยังต้องทำงานอยู่แนวหน้า ยังต้องเจอการแก้แค้นของพวกมารร้ายเพราะงาน ในใจก็ทั้งปวดร้าวทั้งเคารพศรัทธา จึงอดไม่ได้ที่ตักเตือนเพิ่มอีกหลายประโยค