เซี่ยเจี้ยนกั๋วเพิ่งจะสั่งให้ลูกน้องเพิ่มความเข้มงวดในการป้องกัน เฝ้าระวังปกป้องครอบครัวของตัวเองเมื่อคืนนี้ ผลลัพธ์คือเช้าตรู่วันรุ่งขึ้นก็ได้ฟังข่าวช็อกจากเซี่ยหลีแบบนี้ ชามโจ๊กที่อยู่ในปากยังไม่ทันกลืนลงคอ ก็ถูกพ่นกระจายออกมาทันที
ทั้งที่โจ๊กที่เซี่ยเจี้ยนกั๋วพ่นออกมาไม่มีทางถึงตัวเซี่ยหลีเลย แต่เซี่ยหลีที่นั่งอยู่ตรงข้ามเซี่ยเจี้ยนกั๋วก็ยังหลบถอยหลังอย่างเกินจริง สายตาที่มองเซี่ยเจี้ยนกั๋วกลับเต็มไปด้วยความรังเกียจ แถมยังส่งเสียงเย้ยหยันออกมาอย่างไม่ไยดี "อิย~~~~"
ใบหน้าของเซี่ยเจี้ยนกั๋วเริ่มดำคล้ำขึ้นทันที …อยากจะตบก้นลูกเต็มแก่น ทำยังไงดี?
"เอ่อก เอ่อก!"
เซี่ยเจี้ยนกั๋วรีบไอหลายครั้งจึงเอาโจ๊กที่ติดคาหลอดอาหารออกไปได้ พอหันกลับไปมองลูกสาวตัวเองอีกที ดวงตาก็เต็มไปด้วยแรงฆาตแบบเดียวกับที่จะลงมือกับเด็กดื้อ
สายตาดุๆ ของเขาตกลงมาที่ตัวเซี่ยหลี่ แล้วถามเธออย่างไม่มีทางเลือก "ไม่ใช่ว่าพักแล้วไม่ต้องทำงานกันหรือไง? ทำไมถึงได้หายไปเข้างานแลกเปลี่ยนที่ชานเมืองซะงั้น?
เป็นวันวันเลย หยุดพักบ้างไม่ได้หรือไง?!"
คำถามนี้กลับทำให้เซี่ยหลี่มึนงงไปเลย
เซี่ยหลี่ขยับดวงตากลมโตขึ้นเล็กน้อย มองเซี่ยเจี้ยนกั๋วอย่างแปลกใจสุดขีด แล้วถามกลับด้วยน้ำเสียงแปลกๆ "ไม่ใช่ทุกวันอยากให้ฉันไปทำงานทำประโยชน์ให้ประเทศชาติ แถมยังเกลียดฉันสุดชีวิตเพราะฉันอยู่บ้านแบบไม่สร้างประโยชน์หรือไง?
ทำไมตอนนี้ฉันจะออกไปยกระดับวงการคอมพิวเตอร์ของหัวเซี่ย คุณพ่อกลับให้ฉันอยู่บ้านไม่ให้ไปไหนแล้ว?"
พูดจบ เซี่ยหลี่ขมวดตาลงเล็กน้อยแล้วมองเซี่ยเจี้ยนกั๋ว น้ำเสียงเรียบๆ แต่แฝงความสงสัยเต็มเปี่ยม "คุณพ่อ คุณพ่อไม่ปกตินะ"