ทหารหนุ่ม: “หัวหน้าหมวดเซี่ย คุณอยู่ที่นี่เองหรือครับ?”
“ผู้บัญชาการกองพลหลิวบอกว่ามีจดหมายจากเพื่อนสนิทของคุณส่งมาจากสนามรบ ให้คุณไปเอาหน่อยครับ!”
พอเซี่ยหลีได้ยินว่ามีจดหมายจากเพื่อนสนิทส่งมาจากสนามรบ ก็รู้ทันทีว่าคนที่ส่งจดหมายมาจะต้องเป็นหลี่ชิ่งหนาน
เธอไม่พูดอะไรให้เสียเวลา เดินตามทหารหนุ่มไปยังห้องทำงานผู้บัญชาการกองพลหลิวทันที
คนในเขตทหารต่างเห็นว่าเมื่อเช้าเซี่ยหลีพาทหารกลุ่มหนึ่งไปที่ตระกูลหวัง แล้วทหารกลุ่มนั้นก็พาญาติบ้านนอกของตระกูลหวังออกไปจนหมด
เมื่อมองจากภายนอก ก็ไม่ต่างจากเซี่ยหลีพาคนไปกวาดต้อนญาติพวกนั้นของตระกูลหวังออกไปทั้งหมด
พวกเขาจินตนาการกันไปไกลแล้ว ตอนนี้พอมองเซี่ยหลี สายตาก็ดูแปลกไปเล็กน้อย
เซี่ยหลีไม่สนใจว่าคนอื่นจะมองเธออย่างไร ไม่นานก็มาถึงห้องทำงานผู้บัญชาการกองพลหลิว
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก!”
เซี่ยหลีเคาะประตูห้องทำงานผู้บัญชาการกองพลหลิว
ผู้บัญชาการกองพลหลิวเงยหน้าขึ้นเห็นเธอ ก็พยักหน้าให้เล็กน้อย ก่อนโยนจดหมายตั้งหนึ่งลงบนโต๊ะ
“เข้ามาสิ ทั้งหมดนี่เป็นของคุณ”
เซี่ยหลี: ???
คำว่า “ทั้งหมด” นี่ชวนให้รู้สึกพิกลจริง ๆ
ผู้บัญชาการกองพลหลิวมองจดหมายตั้งหนึ่งในมือเซี่ยหลี แล้วอธิบายเพิ่มว่า “ช่วงสงครามจะส่งจดหมายไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องอาศัยช่องทางภายในเท่านั้น