เมื่อเทียบกับจดหมายของลู่ติ้งหยวนที่เย็นชาเก๋ไก๋จนน่าโมโห จดหมายของหลี่ชิ่งหนานก็มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวไม่แพ้กัน ตลอดทั้งฉบับพูดจ้อไม่หยุด เรื่องเล็กน้อยแค่ไหนเขาก็เขียนออกมาได้อย่างโอ่อ่าเวอร์วัง อารมณ์เต็มเปี่ยมสุดๆ
จดหมายฉบับที่หนึ่ง: "ผมมาถึงสนามรบแล้ว ที่นี่เสียงปืนใหญ่ดังสนั่น มีคนบาดเจ็บมากมาย เลือดนองไปทั่ว ผมนึกว่าคืนนี้ผมจะฝันร้ายแน่ๆ
ผลปรากฏว่าผมคิดไปเอง กลางดึกข้าศึกบุกจู่โจม สนามรบไม่เปิดโอกาสให้ผมฝันร้ายเลยด้วยซ้ำ...(ต่อไปนี้ขอละประสบการณ์ห้าหน้ากระดาษที่เขาถูกสนามรบเล่นงานอย่างสาหัสในการขึ้นสนามรบครั้งแรก)
ทุกวันยุ่งจนแทบเป็นบ้า แม้แต่เวลานอนยังแทบไม่มี ผมน่าสงสารจริงๆ อือๆ..."
เซี่ยหลี: ...
จดหมายฉบับที่สอง: "เหล่ากุยที่หกใจร้ายเกินไปแล้ว! ผมอยากจะบุกตะลุยแนวหน้า แต่เขาไม่ยอมให้ผมไปเลยสักนิด!
ไม่ให้ผมขึ้นสนามรบ แล้วจะเรียกผมมาร่วมรบทำไมกัน!? ผมมาเพื่อสร้างวีรกรรม ไม่ได้มาเอาความดีความชอบทางทหารแบบขอไปที! เขานี่ใจร้ายเกินไปแล้ว! ผมจะลุกขึ้นสู้ให้ถึงที่สุด ต่อต้านการกดขี่ด้วยอำนาจแบบนี้!!