เมื่อเซี่ยเจี้ยนกั๋วได้ฟังถ้อยคำของลูกชาย ในใจก็รู้สึกขมขื่นอดสูไม่ไหว กอดลูกชายไว้แน่นจนร้องไห้หอบแห้ง ปากพึมพำขอโทษซ้ำแล้วซ้ำอีกว่า “ขอโทษ ขอโทษ เป็นความผิดพ่อเองทั้งหมด จะโทษพ่อก็เถอะ เป็นความผิดพ่อเอง”
ตอนนี้ผิดถูกชั่วดีไม่สำคัญอีกแล้ว ลูกชายของเขากำลังจะตาย
แม้ในใจเซี่ยเจี้ยนกั๋วจะมีการคำนวณมากมาย มีคำอธิบายอีกสิบประโยคร้อยประโยค แต่เมื่อเทียบกับเรื่องชีวิตตายในตอนนี้ ทุกอย่างก็ดูซีดจางไร้ความหมายสิ้นดี
นอกจากคำขอโทษ เซี่ยเจี้ยนกั๋วไม่รู้ว่าตัวเองควรทำอะไรดีอีกแล้ว
สิ่งที่เซี่ยหงฉีต้องการตลอดมาไม่เคยใช่คำขอโทษ แม้ปกติจะเห็นแก่ตัว ไม่กตัญญูเพียงใด แต่วินาทีที่รู้ว่าตัวเองอาจจริง ๆ ไม่รอดแล้ว ก็ไม่เคยคิดจะให้พ่อที่เกือบ 80 ปีต้องใช้ชีวิตที่เหลือไปด้วยความรู้สึกผิด
มือเข้ากุมชายเสื้อของพ่อไว้ มุมปากฝืนยิ้มออกมา เสียงแผ่วเบาไร้เรี่ยวแรง เมื่ออ้าปากอีกครั้ง เสียงก็เบาจนมีแต่เซี่ยเจี้ยนกั๋วที่กอดเขาแน่นเท่านั้นที่ได้ยิน
“ผมไม่โทษพ่อแล้ว”
มือเขาออกแรงเบา ๆ ลากชายเสื้อของเซี่ยเจี้ยนกั๋วลงเล็กน้อย
ตอนนี้เขาเหลือเรี่ยวแรงไม่มาก แม้จะรู้สึกว่าตัวเองออกแรงแล้วก็ตาม แรงนั้นก็น้อยนิดแทบจะไม่รู้สึก
แต่เซี่ยเจี้ยนกั๋วที่ตั้งใจจับตาดูลูกชายคนรองอยู่แล้วก็ยังรับรู้ได้