จริง ๆ ตัวผู้อำนวยการเซี่ยก็ไม่ได้ต้องการรีบร้อนอะไร แต่อุปกรณ์ทั้งสองชิ้นที่เซี่ยหลีสร้างออกมานั้น สำคัญยิ่งต่อการพัฒนาของหัวเซี่ยในยุคนี้
โดยเฉพาะผลงานวิจัยบางอย่างที่ถูกใช้ภายในอุปกรณ์สองชิ้นนี้ หากนำไปใช้ในสาขาอื่น ๆ ย่อมทำให้ทุกอุตสาหกรรมของหัวเซี่ยก้าวหน้าอย่างก้าวกระโดด แม้กระทั่งอัปเกรดใหม่ทั้งหมด
ไม่ต้องพูดถึงเส้นใยคาร์บอนที่จะถูกสร้างออกมาอยู่แล้วตามธรรมชาติของมัน แค่ฟังก์ชันควบคุมอุณหภูมิให้คงที่เพียงอย่างเดียว ต่อจากนี้ไม่ว่าจะใช้กับกระบอกปืนใหญ่ หรือในสาขาการบินอวกาศ หรือการอัปเกรดวัสดุไวไฟระเบิดอื่น ๆ ล้วนเป็นการฉีดชีวิตชีวาเข้าไปให้หัวเซี่ยที่ยากจนและอ่อนแอในปัจจุบัน เขาจะไม่รู้สึกใจสั่น จะไม่รู้สึกรีบร้อนได้อย่างไร?
ยิ่งไปกว่านั้น ซูเปอร์คอมพิวเตอร์นั้นสร้างยากเย็นนัก ทั้งหัวเซี่ยมีอยู่แค่สองเครื่องเท่านั้น ถ้าพังไป เขาไม่มีทางรับผิดชอบไหวจริง ๆ!!!
พวกเขาก็แค่ขอยืมของมาใช้ชั่วระยะเวลาหนึ่งเท่านั้น ยืดสุดคือจนกว่าเซี่ยหลีจะพัฒนาอาวุธเสร็จทั้งหมด ถ้าห้องทดลองอื่นต้องการใช้แล้วถูกทำพัง ทำให้ความคืบหน้าของงานวิจัยของเขาเหล่านั้นเสียหายขึ้นมาจะทำยังไง?
ทำของล้ำค่าขนาดนั้นพัง ยังทำให้เรื่องใหญ่เสียหายอีก คนพวกเขาชะมัดก็คืออาชญากรของทั้งหัวเซี่ย!
แต่เมื่อมองดูท่าทางของเซี่ยหลีที่ใกล้จะระเบิดออกมาแล้ว ผู้อำนวยการเซี่ยก็รู้ว่าไม่อาจลังเลต่อได้ ไม่เช่นนั้นสาวคนนี้จะควบคุมไม่ได้
หลังจากจัดการทุกอย่างให้ปลอดภัยที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาไอเบา ๆ หนึ่งครั้ง แล้วโบกมือให้พนักงานสื่อสารที่ถือธงอยู่ในมือ "เริ่มได้เลยตอนนี้!"