เซี่ยหลีก้าวเข้าไปในหอประชุม แล้วเห็นคนแต่งกายชุดกาวน์สีขาวเต็มห้อง ในมือของพวกเขาไม่ใช่แก้วไวน์ขายาว ไม่ใช่ถ้วยกระเบื้องขาว หากแต่เป็นแก้วเหล้าธรรมดาขนาดสองตื้อ ที่ข้างในไม่ใช่ไวน์แดง ไม่ใช่ชา แต่เป็นเหล้าขาวครึ่งแก้ว แถมยังยื่นถ้วยส่งถ้วยคุยกันอย่างราบรื่น แค่เห็นภาพนี้หัวใจของเซี่ยหลีก็ขัดข้องขึ้นมาทันที
จริง ๆ แล้ว มนุษย์ไม่มีทางทำสิ่งที่อยู่เหนือการรับรู้ของตัวเองได้จริง ๆ
เซี่ยหลีสูดลมหายใจลึก ๆ กดอารมณ์ที่พุ่งขึ้นในใจไว้แน่น แล้วทำเช่นเดิมทุกครั้งที่เจอเพื่อนร่วมงานที่อยากคุยด้วย — ทักทายทุกคนทีละคน แล้วก้าวเดินอย่างมั่นใจตรงไปยังแท่นพูด ท่ามกลางกลุ่มชุดกาวสีขาวที่ตามรายล้อม
เซี่ยหลียืนอยู่บนแท่นพูด มือเดียวถือไมโครโฟน สายตากวาดไปยังคนทั้งหมดด้านล่าง ปล่อยออร่าเต็มที่แล้วกล่าวว่า "วันนี้ฉันจัดงานแลกเปลี่ยนครั้งนี้ขึ้น เพราะอยากหารือร่วมกับทุกท่านว่าตอนนี้การศึกษาด้านอาวุธของเซี่ยเซียเรามีปัญหาคาใจตรงไหน
ทุกท่านเชิญพูดกันได้เต็มที่ ยกประเด็นและข้อสงสัยของตัวเอง แลกเปลี่ยนเรียนรู้กันไป
ถ้าพวกเราแก้ไม่ได้ ฉันยังกลับไปถามอาจารย์อย่างโจวเหลยคงได้ ให้ท่านโจวเหลยคงมาตอบให้พวกเรา"
เซี่ยหลีดึงอีกหนึ่งตัวตนปลอมของตัวเองออกมาใช้ ใช้มันจนเต็มขีดสุด ไม่รู้สึกเลยว่าการที่คนเดียวคือทั้งสำนักนั้นมีอะไรผิด
พอได้ยินดังนั้น กลุ่มเสื้อกาวน์สีขาวก็เงยหน้าชูอกขึ้นพร้อมกัน จ้องมองเซี่ยหลีบนเวทีไม่วางตา ใบหน้าเผยรอยยิ้มดีใจจนเกือบคลั่ง ดูราวกับคนที่หลงใหลงานวิจัยจนเสียสติไปครึ่งคน
ทุกคนยกมือขึ้นสูง ปรบมือกันอย่างบ้าคลั่ง
"ปะปะปะปะปะปะ!"
"ดีมาก!"
"ดีมาก!"
"ดีมาก!"
ทันใดนั้นก็มีคนเปิดปากถามเสียงดังว่า "คุณเซี่ย ตอนนี้หัวเซี่ยเรากำลังอยู่ในสามช่องแคบอันแคบคับคั่ง คือเทคโนโลยีลอกแบบสหภาพโซเวียตได้กินหมดแล้ว การพัฒนาอิสระก็ยังไม่ถึงขีด แถมประเทศก็ไม่มีเงิน