สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าหล่อเหลาราวกับคนที่ถูกปั้นแต่งของลู่ติ้งหยวน ยิ่งมองก็ยิ่งอยากจะง้างสมองของเจ้าหมาแสนดีตัวนี้ดูซักที ว่าข้างในนั้นใส่อะไรกันแน่
เป็นคอนกรีตเสริมเหล็กทั้งหมดหรือไง? หรือว่าจะเป็นอะไรที่แข็งกว่าและตรงกว่า?
ประเด็นของเธอมันอยู่ที่ความเร็วหนึ่งร้อยยี่สิบไมล์ต่อชั่วโมงตรงหน้าเธอหรือไง? ประเด็นของเธอชัดเจนเลยว่า ถ้ารถคันนี้วิ่งได้หนึ่งร้อยยี่สิบไมล์ต่อชั่วโมง ตอนนี้พวกเขาคงไปถึงอู่ต่อเรือนานแล้ว!!
สูดหายใจลึก ๆ แล้วเอ่ยถามลู่ติ้งหยวนด้วยความจริงจัง "ในสมองและในใจของคุณน่ะ มันใส่อย่างอื่นไม่ได้เลยจริง ๆ หรือไงนอกจากแสงจันทร์ดวงนั้นของคุณ?"
เธอบอกว่าเขาขับช้าแท้ ๆ เขากลับมาจริงจังวิเคราะห์เรื่องสนามรบกับเธอเนี่ย!
น้ำเสียงเมื่อครู่ของเธอ ฟังยังไงก็ควรจะเป็นน้ำเสียงหงุดหงิดรำคาญใจ ไม่ใช่น้ำเสียงที่มองไปถึงอนาคตซักหน่อย?