บนโต๊ะในห้องของเซี่ยหลี มีจดหมายกองหนึ่งที่ส่งกลับมาจากแนวหน้าวางอยู่
เซี่ยหลีนั่งอยู่ข้างโต๊ะหนังสือ ความคิดล่องลอยไปไกล
ช่วงที่ผ่านมา โดนพวกสมาคมนั่นหาเรื่อง โดนลักพาตัวตามท้องถนน เพิ่งผ่านเรื่องเฉินเจินเจินไป ก็ต้องรีบผลิตกรดโฟลิกให้เพื่อนสนิท
ตั้งแต่ที่ลู่ติ้งหยวนส่งจดหมายหกตัวอักษรมาให้เธอเมื่อคราวก่อน แล้วทำให้เธอโกรธจนไม่ยอมสนใจ นับเวลาผ่านไปตั้งนานแล้วโดยไม่รู้ตัว
ช่วงนี้ยุ่งเกินไป จนเธอลืมเรื่องที่ไอ้สารเลวนั่นทำไปเสียหมด แทบจะไม่มีเวลานึกถึงผู้ชายคนนี้ด้วยซ้ำ
ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าจ้าวเฉียงเอาจดหมายพวกนี้มาส่งให้ ตอนนี้เธอคงกำลังนอนแผ่อยู่บนเตียง ดีใจที่หลุดพ้นจากความยุ่งวุ่นวายได้สักที
เธอหยิบจดหมายกองนั้นขึ้นมา แล้วกางออกเป็นรูปพัดแบบตอนเล่นไพ่
ในบรรดาชื่อผู้ส่ง "หลี่ชิ่งหนาน, หลี่ชิ่งหนาน, หลี่ชิ่งหนาน, หลี่ชิ่งหนาน, หลี่ชิ่งหนาน, ลู่ติ้งหยวน, หลี่ชิ่งหนาน, หลี่ชิ่งหนาน, หลี่ชิ่งหนาน..." เรียงกันเป็นแถว ชื่อหนึ่งที่แตกต่างจากชื่ออื่นๆ ดูเด่นชัดมาก
เซี่ยหลีก้มริมฝีปาก ยิ่งมองชื่อที่แปลกแยกอยู่ตรงกลางนั่น ก็ยิ่งรู้สึกโกรธขึ้นมาในใจ
มุมปากยกยิ้มเย็นชา ดึงซองจดหมายฉบับนั้นออกมา หัวเราะเบาๆ อย่างมีเลศนัย แล้วเริ่มแกะจดหมายอย่างรวดเร็ว
ในใจอัดอั้นด้วยความโกรธ คิดในใจว่า: ฉันจะดูหน่อยว่าไอ้หมอนี่จะย่อจดหมายได้ถึงขั้นไหนกัน!