ลู่ติ้งหยวนเดินหน้าตายไปหาหลี่ชิ่งหนาน หาที่นั่งลง นิ้วมือที่วางบนเข่าเกร็งเล็กน้อย
เขารักอิสระมาตั้งแต่เด็ก เป็นคนเก่ง แทบทุกเรื่องจัดการเองได้หมด ไม่ค่อยขอความช่วยเหลือใคร
พูดตามตรง การมาถามเรื่องส่วนตัวแบบนี้กับคนอื่น มันทำให้เขารู้สึกเสียหน้านิด ๆ
ตอนนี้จดหมายสองฉบับที่ส่งไปก็ไม่มีคำตอบ ก่อนที่เธอจะจากไป เซี่ยหลีก็ไม่ได้แสดงทีท่าโกรธเขาเลยแม้แต่น้อย
ปัญหามันต้องอยู่ที่จดหมายแน่นอน
หลี่ชิ่งหนานตัวสั่นเทา ๆ ถึงกับลืมดูจดหมายในมือ ร่างเอนหลังเล็กน้อย หดคอถามเสียงสั่น: "ผู้บังคับกองพัน ท่านหาฉันมีเรื่องเหรอ? วันนี้ฉันยังไม่ได้ก่อเรื่องเลยนะ!"
ลู่ติ้งหยวน: ...
หลี่ชิ่งหนานมองสีหน้าของลู่ติ้งหยวนที่มืดลงอีกระดับ สมองก็เหมือนจะมีปัญหา คงไม่รู้ตัว ส่งจดหมายในมือให้ลู่ติ้งหยวนทั้งสองมือ
"ผู้บังคับกองพัน นี่คือจดหมายที่ลี่จื่อส่งมาให้ฉัน ท่านอยากดูไหม?"
ลู่ติ้งหยวน: ... เธอเขียนตอบเขาจริง ๆ ด้วย!
หลี่ชิ่งหนานที่รู้สึกว่าพูดไปหนึ่งประโยค สีหน้ารอบตัวผู้บังคับกองพันก็มืดลงอีกหลายระดับ: !!!!!!!QAQ