เซี่ยเฉิงเจ๋อเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี “เสด็จพ่อ ลูกสุขภาพอ่อนแอพ่ะย่ะค่ะ”
จักรพรรดิเจี้ยนมองใบหน้าเล็ก ๆ อิ่มเอิบมีเลือดฝาดของเขา แล้วตรัสอย่างไม่แสดงความเห็น “ปีหน้าเจ้าก็ยังอ่อนแออยู่อีกหรือ?”
“ลูกไม่กล้าปิดบังเสด็จพ่อ” เซี่ยเฉิงเจ๋อกระแอมสองครั้ง แสร้งทำท่าทางอ่อนแอ “ลูกป่วยทางใจ เจ็บป่วยเรื้อรังจนร่างกายอ่อนแอ จำต้องได้รับการทะนุถนอมพ่ะย่ะค่ะ”
คล้ายกำลังหวาดกลัวสิ่งใด เขามองจักรพรรดิเจี้ยนอย่างน่าสงสาร “เสด็จพ่อคงไม่รังเกียจลูกกระมังพ่ะย่ะค่ะ? จะทรงเลี้ยงดูลูกไว้ใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”
จักรพรรดิเจี้ยน: …
เซี่ยเฉิงเจ๋อกระแอมอีกสองครั้ง ก่อนเตือนด้วยความหวังดี “หากวันหน้าเข้าประชุมราชสำนักแล้วลูกเอาแต่ไอ ย่อมเป็นอุปสรรคต่อการหารือราชกิจพ่ะย่ะค่ะ”
ถึงยามนั้น ขุนนางกล่าวหนึ่งประโยค เขาก็ไอหนึ่งครั้ง จะดูเป็นเช่นไร?
จักรพรรดิเจี้ยนถูกเขาทำให้ขบขัน แม้ไม่ทรงทราบว่าเหตุใดเซี่ยเฉิงเจ๋อจึงแสร้งป่วย แต่พระองค์ทรงตามใจบุตรชายผู้นี้มาแต่ไหนแต่ไร ย่อมไม่กริ้วเพราะเรื่องนี้
กล่าวตามตรง แม้จะทรงใช้เจ๋อเอ๋อร์น้อยเป็นหินลับมีดให้รัชทายาท แต่เขาก็ “ทุ่มเท” เกินไปหน่อย ถึงกับเข้าประชุมราชสำนักทุกวันไม่เคยขาด แม้ยามป่วยก็ไม่ยอมพักผ่อน จักรพรรดิเจี้ยนเห็นแล้วก็ปวดพระทัยอยู่เสมอ จึงหวังให้เขาพักสักหลายวัน
ส่วนเรื่องการสอบชุนเว่ย ยังไม่ต้องรีบร้อน
“เอาเถิด เจ้าพักผ่อนให้ดี อย่าได้เป็นเหมือนมารดาของเจ้า…”
เมื่อกล่าวถึงพระสนมฮวา แววตาจักรพรรดิเจี้ยนก็หม่นหมองลงเล็กน้อย ดูท่าพระองค์จะรักนางอย่างแท้จริง ความโศกเศร้าหาได้เสแสร้งไม่
เซี่ยเฉิงเจ๋อพยักหน้า กุมพระหัตถ์จักรพรรดิเจี้ยนไว้ ดวงตาเปี่ยมความจริงใจและห่วงใย “เสด็จพ่อก็ทรงทะนุถนอมพระวรกาย อย่าทรงงานราชการจนเหน็ดเหนื่อยเกินไปเลยพ่ะย่ะค่ะ ฎีกาที่ไม่สำคัญมอบให้องค์รัชทายาทน้องชายจัดการก็ได้ เขายังหนุ่มแน่น ทนทานดี เส้นผมก็ยังไม่ร่วงสักเส้น ย่อมมีเรี่ยวแรงเหลือเฟือช่วยแบ่งเบาพระราชภาระพ่ะย่ะค่ะ”
จักรพรรดิเจี้ยน: …
จักรพรรดิเจี้ยนโบกพระหัตถ์ “เอาละ เจ้าและเสิ่นเยวียนถอยไปก่อน”