ตีสาม มู่เซียวกลับถึงบ้านในที่สุด
เขาสร้างกุญแจขึ้นมาด้วยก้านไม้ ไขเปิดประตูห้องของซือเริ่น
เสียงคลิกของกลอนประตูดังขึ้น ลู่หลิงเงยหน้าจากอ้อมกอดซือเริ่น ตบหลังเขาเบา ๆ “ปล่อยฉันก่อน”
ซือเริ่นส่ายหน้า รัดแขนแน่นขึ้น “ไม่ปล่อย”
มู่เซียวก้าวเข้ามาจากนอกประตู แสงไฟด้านหลังทาบร่างเขา อาบไปด้วยไออาฆาตรุนแรงยิ่งกว่าวิญญาณประหลาด “เก่งนักนะ แค่ฉันออกไปให้พ้นทาง”
ซือเริ่นไม่มองเขา เอื้อมมือปิดตาลู่หลิง โน้มตัวลงจูบ
ลู่หลิงกัดเขาหนึ่งที
ซือเริ่นไม่รู้สึกเจ็บ กลับฉวยจังหวะที่เธออ้าปากสอดลึกเข้าไปอีก
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร ซือเริ่นจึงปล่อยเธอ แล้วเปลี่ยนมาโอบกอดจากด้านหลัง ซบหน้าลงบนไหล่เธอ
ร้อนผ่าว
ลู่หลิงหน้าแดง ไม่รู้จะเผชิญหน้ากับมู่เซียวอย่างไร
มู่เซียวก้าวพรวดเข้ามา ก้มลงใกล้ใบหน้าเธอ
ตอนที่เขาเกือบจะจูบ ลู่หลิงเบี่ยงหน้าหนี
มู่เซียวชะงัก เสียงเต็มไปด้วยความน้อยใจ “ทำไม”
ลู่หลิงเอนตัวไปด้านหลัง “นายยังไม่ได้อาบน้ำเลย”
ซือเริ่นหัวเราะหึในลำคอจากด้านหลังเธอ
มู่เซียวปรายตามองซือเริ่นอย่างหม่นหมาง ก่อนก้มลงปลอบลู่หลิง “ฉันผิดเอง เธอรอฉันก่อน”
มองมู่เซียวเดินออกจากห้อง ลู่หลิงก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่
ซือเริ่นด้านหลังกอดเธอแน่นขึ้นอีก ทันใดนั้น ร่างทั้งร่างของเขากลายเป็นสิงโตขาวยักษ์
แผงคอสีขาวแผ่เต็มเตียง ลู่หลิงถูกโอบล้อมด้วยสองอุ้งเท้าหน้าของเขา
ลู่หลิงดันแผงคอของเขา “ไม่ได้ ฉันรับไม่ได้”
สิงโตขาวถูแก้มเธอเบา ๆ เสียงทุ้มต่ำ “เธอคิดไปถึงไหนกัน นี่ฉันจะพาเธอหนีไปด้วยกัน”