ก่อนเริ่มขนของลง มีหัวหน้างานหลายคนมายืนคุมเชิง กันขโมยของ
"ทำงานกันให้ละเอียดหน่อย ของพวกนี้เป็นของฝรั่ง ทำแตกชิ้นเดียว ปีหนึ่งก็ทำงานฟรี ลงมือให้ไวๆ เข้าไว้..." ชายที่รับผิดชอบของเที่ยวนี้สวมสูท มือถือเครื่องขยายเสียงตะโกนใส่พวกแบกของ
"คุณอู๋! วางใจได้เลย! ล้วนเป็นมือเก่าขนของลงเรือ ไม่มีปัญหาหรอก" หัวหน้าทีมขนของรีบเดินเข้าไปรับประกัน พอรับปากเสร็จก็หันมาตะโกนใส่เฉินเทียนโหยวพวกเขา "ได้ยินกันแล้วใช่ไหม ของข้างในมีค่ามาก ใครทำแตกคนนั้นใช้หนี้..." พูดจบก็รีบหันไปยิ้มประจบชายชุดสูทอีกครั้ง
ระหว่างที่ทั้งคู่คุยกัน ก็มีคนญี่ปุ่นคนหนึ่งเดินเข้ามา ตรงกลางจมูกไว้หนวดทรงญี่ปุ่น แต่งตัวชุดซามูไร ทั้งสองคนพากันเดินไปรับด้วยรอยยิ้มประจบ
เฉินเทียนโหยวเหลือบตามอง แม่เจ้า บนขบวนรถไฟเป็นของของญี่ปุ่นจริงๆ ด้วย
ทั้งคู่โค้งคำนับพูดกับซามูไรญี่ปุ่นสองสามประโยค แล้วก็รีบวิ่งมาจัดการขนของทันที
เมื่อประตูตู้รถไฟเปิดออก รถบรรทุกก็เตรียมพร้อม
พวกคนแบกของก็เริ่มไปรวมตัวกันที่หน้าประตูตู้
ตู้แรกเป็นกล่องไม้เรียงราย
บนกล่องเขียนเป็นภาษาญี่ปุ่น อ่านไม่ออกว่าอะไร
ยุคนี้การขนของไม่มีเครื่องจักรเท่าไหร่ ส่วนใหญ่ใช้แรงคนล้วนๆ
หลังจากหัวหน้าทีมคนแบกของจัดการเรียบร้อย คนแบกของสิบกว่าคนก็เริ่มแบกของลงทีละกล่องจากตู้รถไฟ
จากตู้รถไฟขนไปยังรถบรรทุกที่รออยู่แล้ว
ปกติจะมีรถเข็นไม้กองใหญ่รออยู่ตรงนี้ การใช้รถบรรทุกขนของไม่ค่อยได้เห็น
มีแต่พวกฝรั่งกับพวกญี่ปุ่นเท่านั้นที่ใช้รถบรรทุกขนของ
เฉินเทียนโหยวอาสาปีนขึ้นไปบนตู้รถไฟ
"ผมแบกของช้า ขอทำหน้าที่ส่งของบนตู้แล้วกัน!"
ไม่มีใครคัดค้าน
งานส่งของเบากว่าเยอะ แต่ค่าแรงก็ต่ำ ไม่คิดตามชิ้น ให้แค่ค่าแรงพื้นฐาน
งานแบบนี้ตอนเช้าไม่มีใครแย่ง
ช่วงเวลานี้อากาศเย็นที่สุด กำลังแรงที่สุด ต่างคนต่างคิดจะทำงานเก็บชิ้นให้ได้มากๆ
งานที่ดูเหมือนไม่มีใครอยากได้ ในสายตาเฉินเทียนโหยว กลับดีที่สุด
หนึ่งตู้มีคนส่งของแค่คนเดียว
ในตู้รถไฟมืดๆ ไม่มีใครมองเห็น
ไม่ใช่ให้เขาเก็บเข้ากระเป๋ามิติตามใจชอบเลยหรือ
เจียต้าฟูเห็นเฉินเทียนโหยวเลือกงานเบาๆ ตั้งแต่เช้าขนาดนี้ ก็ส่ายหัวอย่างเจ็บใจ
ขี้เกียจขนาดนี้ ยังคิดจะหาเงินแต่งเมียอีกเหรอ? ต่อให้เป็นแม่ม่ายก็คงไม่ได้แต่ง...
ตู้แรก ตอนแรกเฉินเทียนโหยวยังไม่ได้เก็บของเข้ากระเป๋ามิติ อยู่ตรงปากประตู มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
ตั้งใจทำงานอย่างจริงจัง
เขากินยาบำรุงไขกระดูก ประกอบกับหมัดปาจี๋ที่ชำนาญแล้ว ร่างกายแข็งแรงขึ้นมาก
ของที่เคยหนัก ตอนนี้รู้สึกไม่มีน้ำหนัก เบามาก
แบกไปสิบกว่านาที ของตรงปากประตูว่างลงมาก ถึงจุดหนึ่งเมตรข้างในตู้แล้ว
ส่งของอีกชิ้นไปที่ปากประตู จากนั้นก็เริ่มยื่นมือออกไปอย่างลับๆ คิดในใจ กล่องหนึ่งก็ถูกดูดเข้ากระเป๋ามิติทันที
ตอนเก็บของ เขาก็ทดสอบความสามารถตัวเองไปด้วย
ตอนนี้ความควบคุมกระเป๋ามิติยังไม่ชำนาญ ครั้งหนึ่งควบคุมได้แค่ของขนาดเท่ารถคันหนึ่งเข้าประตูมิติ
เก็บของเสร็จ ต้องพักสองถึงสามวินาทีถึงจะเก็บชิ้นที่สองได้
เก็บของทั้งตู้เสร็จ คิดว่าใช้เวลาแค่นาทีกว่าๆ
กับความเร็วขนาดนี้ เฉินเทียนโหยวพอใจมาก
เขาเริ่มส่งของไปที่ปากประตู พร้อมกับเก็บเข้ากระเป๋ามิติไปด้วย
ของทั้งตู้ ขนลงแค่หนึ่งในสาม ส่วนสองในสามเข้าไปอยู่ในมิติเกาะกลางทะเลของเฉินเทียนโหยวหมด
ขนเสร็จหนึ่งตู้ มุมปากเฉินเทียนโหยวแทบจะกดไม่ไหว งานขนของแบบนี้ ไม่เลวนี่นา
แค่ตู้เดียว เขาก็รวยแล้ว
สำคัญที่สุดคือ เขาเก็บของไปตั้งมากขนาดนี้ ต่อให้พวกเขาตรวจพบว่าของหาย ก็ไม่สงสัยมาที่เขา
รถไฟมาจากต่างถิ่น ระหว่างทางยังจอดสถานีอื่นอีก ใครจะรู้ว่าปัญหาเกิดที่ไหน?
รวยแบบเงียบๆ รวยแบบเงียบๆ จริงๆ
ขนตู้หนึ่งเสร็จก็เปลี่ยนไปตู้ถัดไป
วันนี้ความเร็วขนของเร็วมาก
สามตู้ที่พวกเขารับผิดชอบ ขนเสร็จในสองชั่วโมงกว่าๆ
ของสองในสามเข้าไปอยู่ในมิติเกาะกลางทะเลของเฉินเทียนโหยว
ซามูไรญี่ปุ่นคนนั้นนั่งดื่มชาอยู่ในที่ร่มตลอด
พอได้ยินว่าหัวหน้าทีมขนของมาส่งงาน ซามูไรญี่ปุ่นก็งงเล็กน้อย
"ทำไมแค่นี้?" ซามูไรญี่ปุ่นถือสมุดลงทะเบียนจำนวน ลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ไม่พูดพล่ามทำเพลง รีบวิ่งไปดูที่ตู้รถไฟ
สามตู้ข้างในโล่งเตียน
เขาไม่ได้สงสัยพวกคนแบกของ
หันหลังวิ่งไปดูของที่รถบรรทุก
ยังมีของบางส่วนที่รถบรรทุกใส่ไม่หมด กองไว้ที่ลานชั่วคราว
รีบนับของ พอนับเสร็จก็เริ่มด่าไปเรื่อย แล้ววิ่งเข้าไปในสถานีรถไฟเพื่อโทรศัพท์
แต่เรื่องพวกนี้ไม่เกี่ยวกับพวกคนขนของ
พวกเขารับผิดชอบแค่ขนของ
พอซามูไรญี่ปุ่นจากไป คนขนของหลายคนก็นั่งพักใต้ร่มไม้
"ซวยจริง สามตู้ได้แค่นี้ จะได้ค่าแรงเท่าไหร่?"
"ไอ้เฉินเทียนโหยวนั่น วันนี้ดวงดี ได้ทำงานส่งของในตู้ ถ้าได้ค่าแรงพื้นฐาน ยังได้มากกว่าพวกเราอีก"
คนที่ทำงานส่งของในตู้ ได้ค่าแรงพื้นฐาน ไม่คิดตามชิ้น ของมากของน้อย ก็ได้เท่านั้น
"ไอ้ญี่ปุ่นนี่เป็นบ้าหรือเปล่า ของแค่นี้ ตู้เดียวก็ใส่ได้ ยังจะแยกเป็นสามตู้อีก คงเป็นบ้าจริงๆ..."
คนที่คิดตามชิ้น ต่างพากันด่า
ของแต่ละรุ่น มีทีมขนของประจำ
พวกเขารับผิดชอบสามตู้นี้ ตู้อื่นมีคนอื่นขน พวกเขาทำเสร็จ ก็ไม่มีงานแล้ว
ตื่นแต่เช้ามาทำงาน ได้เงินไม่พอเลี้ยงปากท้องทั้งบ้าน จะไม่ให้ด่าได้ยังไง?
"ไม่ได้แล้ว ฉันต้องไปหาหัวหน้าทีม ขอให้จัดงานอื่นให้พวกเรา ไม่งั้นวันนี้ก็เสียเปล่า" เจียต้าฟู่นั่งคุยไปสักพักก็ทนไม่ไหว ลุกขึ้นไปหาหัวหน้าทีม
พอเจียต้าฟูนำหน้า ที่เหลือก็ตามไป
มีเพียงเฉินเทียนโหยวที่นั่งเฉยอยู่ที่เดิมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ซามูไรญี่ปุ่นโทรศัพท์เสร็จก็ออกมาเร็ว
ปกติของขนเสร็จต้องขนออกไป แต่ตอนนี้จำนวนไม่ตรง ก็เลยไม่ได้ขน ปล่อยไว้ที่เดิมรอคนข้างบนมาตรวจ
แต่ไม่เกี่ยวกับพวกคนขนของ
ซามูไรญี่ปุ่นไม่ได้ขัดขวางพวกคนขนของไปหางานที่อื่นด้วยซ้ำ
ปักกิ่งกับหนานจิงไม่เหมือนกัน
ที่นี่มีคนจีนที่รับใช้ญี่ปุ่นเยอะ แถมยังมีรัฐแมนจู ญี่ปุ่นตอนนี้ร่วมงานกับรัฐแมนจู ไม่กล้าฆ่าคนเป็นวงกว้างในปักกิ่งตามอำเภอใจ
รังแกก็ต้องรังแก แต่เป็นไปไม่ได้ที่จะฆ่าทิ้งแบบไม่มีเหตุผลเหมือนที่หนานจิง
พอเจียต้าฟูพวกนั้นไปแล้ว เฉินเทียนโหยวไม่ได้ตั้งใจจะตามไป แต่พอได้ยินว่าคราวนี้ขนเป็นไม้ และเป็นไม้ที่ส่งให้เขตเช่า ก็ต้องไปดูหน่อย
กระเป๋ามิติก็ต้องสร้างบ้านไม่ใช่หรือ
เก็บไม้ไว้บ้าง สร้างบ้านสักหลัง ก็จำเป็นไม่น้อย