อะไรนะ?
หามโลงเข้าเฝ้า?!
จะเอิกเกริกเกินไปแล้วกระมัง?!
กล่าวตามตรง ตอนขันทีนอกตำหนักเอ่ยขึ้น หลี่เสวียนเจินยังมิได้ตื่นตระหนก
ทว่าพอได้ยินคำว่า ‘หามโลงเข้าเฝ้า’ หัวใจเขาก็พลันกระตุกวูบ
เขาคาดไม่ถึงเลยว่า ท่านปู่ซึ่งล่วงเข้าวัยหกสิบจะห้าวหาญถึงเพียงนี้
ในเมืองไท่อันแห่งนี้ ผู้ใดบ้างไม่รู้ว่ากั๋วกงเฒ่าหลี่เจิ้นเป่ยวางมือจากราชกิจ กลับไปพักผ่อนอยู่ที่จวนมานานแล้ว
แต่ยามนี้ ผู้เฒ่ากลับหามโลงศพเข้ามาในตำหนักจื่อเฉิน
หลี่เสวียนเจินกลอกตาคราหนึ่ง ก็เข้าใจเหตุผลในทันที
ท่านปู่หามโลงเข้าเฝ้า ย่อมมาเพื่อหนุนหลังเขาเป็นแน่
เมื่อคิดถึงตรงนี้ หัวใจหลี่เสวียนเจินก็อบอุ่นขึ้นมา
ชาติที่แล้วเขาเป็นเด็กกำพร้า ไร้บิดามารดา ไร้ญาติขาดมิตร
ชาตินี้เขาได้ชีวิตใหม่มาโดยไม่ต้องแลก และยังได้ครอบครัวกลุ่มหนึ่งที่ยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องเขา
สายเลือดและความผูกพันในครอบครัว ไม่ว่าเมื่อใดก็ไม่อาจมองข้าม
ฮ่องเต้จิ่งหยวนมีสีหน้าเย็นชา อารมณ์ขุ่นมัว
เพราะสถานการณ์กลับยิ่งเบี่ยงเบนไปจากที่พระองค์คาดการณ์ไว้
เดิมทีพระองค์เพียงต้องการอาศัยเรื่องนี้ข่มขวัญจวนกั๋วกงเหลียง เชือดไก่ให้ลิงดู เพื่อเสริมความมั่นคงแห่งราชอำนาจ
ทว่าบัดนี้ไก่ยังไม่ทันถูกเชือด ลิงกลับกระโดดออกมาทีละตัว
ท่านอัครเสนาบดีจางมาแล้ว กั๋วกงทั้งสามก็มาด้วย แม้แต่กั๋วกงเฒ่าที่หามโลงมาก็ยังมาถึง
แต่เมื่อคนมาถึงนอกตำหนักแล้ว จะไม่เรียกเข้าเฝ้าก็ไม่ได้
ฮ่องเต้จิ่งหยวนส่งเสียงฮึดฮัด ก่อนตรัสว่า “ให้พวกเขาเข้ามา”
ไม่นานนัก จางเหวินเจินอัครเสนาบดีแห่งราชสำนักปัจจุบัน พร้อมด้วยกั๋วกงหลวี่ กั๋วกงเฉิน และกั๋วกงอู๋ ต่างพาบุตรชายเข้ามาในตำหนักจื่อเฉิน
จางเหวินเจินซึ่งเดินนำหน้าเป็นขุนนางใหญ่ผ่านมาสองรัชกาล ใบหน้ามีริ้วรอยไม่มากนัก ทว่าจอนผมกลับขาวโพลน ฝีเท้ามั่นคง
เมื่อเข้าตำหนักแล้ว จางเหวินเจินมิได้รีบร้อนเลือกข้าง เพียงยืนอยู่ด้านข้าง ก้มตาลงต่ำ ดูคล้ายมาเป็นผู้ฟังมากกว่า
กั๋วกงหลวี่ เฉิน และอู๋ทั้งสาม แม้สีหน้าต่างกันไป แต่ล้วนมีสีหน้าคล้ายคลึงกัน ในแววตาแฝงโทสะ
ผู้ที่เดินรั้งท้ายคือหลี่เจิ้นเป่ย กั๋วกงเหลียง
เบื้องหลังเขายังมีทหารองครักษ์แปดนายหามโลงศพสีดำใบใหญ่
ทหารทั้งแปดต่างหน้าซีดเผือด เหงื่อเย็นไหลชุ่ม ทุกย่างก้าวล้วนระมัดระวังอย่างยิ่ง
ไม่ว่าจะกั๋วกงเหลียงหรือฝ่าบาท ล้วนเป็นผู้ที่พวกเขาล่วงเกินมิได้
คงเป็นคราวเคราะห์ของพวกเขา วันนี้จึงถึงเวรต้องมารับหน้าที่นี้
นับแต่ต้าหลี่สถาปนาแคว้น ยังไม่เคยมีขุนนางหามโลงขึ้นท้องพระโรงมาก่อน
เรื่องหามโลงเช่นนี้ หากจัดการไม่ดี อย่างเบาก็ถูกตัดหัว อย่างหนักก็สิ้นทั้งตระกูล
เป็นงานลำบากเสียจริง
สายพระเนตรของฮ่องเต้จิ่งหยวนข้ามทุกคนไป หยุดอยู่บนร่างหลี่เจิ้นเป่ยโดยตรง แล้วตรัสช้า ๆ ว่า “กั๋วกงเฒ่าหามโลงมาที่นี่ หมายจะทำสิ่งใด?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่เจิ้นเป่ยก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ประสานมือกล่าวว่า “กราบทูลฝ่าบาท อดีตฮ่องเต้ทรงอนุญาตเป็นพิเศษให้กระหม่อมสวมเกราะและพกดาบขึ้นท้องพระโรงได้”
ฮ่องเต้จิ่งหยวนขมวดพระขนง
อดีตฮ่องเต้เคยมอบเกียรตินี้แก่กั๋วกงเหลียงจริง
แต่สิ่งที่อดีตฮ่องเต้ประทานคือสิทธิ์สวมเกราะและพกดาบ มิได้อนุญาตให้หามโลงขึ้นท้องพระโรง
หลี่เจิ้นเป่ยกล่าวต่อว่า “วันนี้กระหม่อมมา มิได้คิดขอความเมตตาให้หลานชาย”
“โอรสสวรรค์ทำผิด ย่อมมีความผิดเทียบเท่าชาวบ้าน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงหลานสายตรงแห่งจวนกั๋วกงเหลียง”
“กระหม่อมมาเพียงเพื่อขอให้ฝ่าบาททรงอนุญาตเรื่องหนึ่ง”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฮ่องเต้จิ่งหยวนก็ขมวดพระขนงลึกยิ่งกว่าเดิม “กั๋วกงเฒ่าปรารถนาสิ่งใด จงกล่าวมาเถิด”
หลี่เจิ้นเป่ยประสานมือกล่าวว่า “หลานชายของกระหม่อมเกเร มีชื่อเสียงฉาวโฉ่ไปทั่วเมืองไท่อันอันกว้างใหญ่แห่งนี้”
“กระหม่อมอบรมสั่งสอนไม่เข้มงวด สมควรได้รับโทษ”
“แต่ถึงหลานชายจะเกเร เขาก็เป็นแก้วตาดวงใจ เป็นเนื้อในอกของกระหม่อม”
“ความผิดที่เขาก่อ กระหม่อมมิได้คิดขอความเมตตาจากฝ่าบาท”
“เหตุผลอื่นไม่มี กระหม่อมยังรักศักดิ์ศรี”
“เพียงแต่ก่อนจะประหารหลานชาย กระหม่อมขอให้ฝ่าบาททรงมีพระราชโองการสักฉบับ”
“กั๋วกงเฒ่าต้องการให้เราประทานโองการเรื่องใด?” ฮ่องเต้จิ่งหยวนตรัสถามด้วยความสงสัย
ทว่าไม่รู้เพราะเหตุใด ในพระทัยกลับมีลางสังหรณ์ไม่สงบอยู่ราง ๆ
หลี่เจิ้นเป่ยยืดหลังตรง สีหน้าจริงจังพลางกล่าวว่า “กระหม่อมไม่อาจปล่อยให้คนผมหงอกส่งคนผมดำ ขอฝ่าบาทประทานความตายแก่กระหม่อมด้วยเถิด”
สิ้นเสียง
ทั่วทั้งตำหนักเงียบกริบ
ไม่ว่าจะท่านอัครเสนาบดีจาง กั๋วกงทั้งสาม หรือ侍郎ทั้งหกที่ยังอยู่ที่นี่หลังเลิกประชุม ต่างสะท้านใจ
หลี่เสวียนเจินเองก็สะท้านไปทั้งกายและใจ
ท่านปู่ห้าวหาญเกินไปแล้ว!
ครานี้ สีพระพักตร์ฮ่องเต้จิ่งหยวนมืดครึ้มลงโดยสิ้นเชิง
ถ้อยคำของกั๋วกงเฒ่าดูคล้ายมิได้กล่าวสิ่งใด ทว่าเมื่อไตร่ตรองให้ดี กลับทำให้ผู้คนหนาวสะท้านในใจ
กั๋วกงเฒ่ามิได้กำลังขอความเมตตา หากกำลังบีบบังคับชัด ๆ
ทั่วทั้งต้าหลี่ ใครบ้างไม่รู้ว่าคนสองรุ่นแห่งจวนกั๋วกงเหลียงต่างสละเลือดเนื้อเพื่อแคว้นต้าหลี่
โดยเฉพาะบุตรชายคนโตสายตรงของกั๋วกงเหลียง ซึ่งพลีชีพเพื่อแคว้นไปแล้ว จนถึงบัดนี้ยังหาศพไม่พบ
ที่สำคัญที่สุดคือกองทัพพิทักษ์แคว้นห้าหมื่นนาย ณ ด่านชายแดนแดนเหนือ
จางเหวินเจินอัครเสนาบดีขมวดคิ้วเล็กน้อย
ความผิดที่หลี่เสวียนเจินก่อจะว่าหนักก็หนัก จะว่าเบาก็เบา
หากฝ่าบาททรงยอมให้เรื่องใหญ่กลายเป็นเรื่องเล็ก ราชสำนักก็สงบ แคว้นต้าหลี่ก็สงบ
แต่หากฝ่าบาททรงลงโทษหลี่เสวียนเจินอย่างหนักเพราะเรื่องทั้งสอง นั่นก็เท่ากับหาเรื่องจวนกั๋วกงเหลียง
หากยังประทานความตายแก่กั๋วกงเฒ่าอีก...
เมื่อกระต่ายเจ้าเล่ห์ตาย หมาล่าเนื้อก็ถูกต้ม!
กองทัพพิทักษ์แคว้นห้าหมื่นนายทางแดนเหนือจะก่อกบฏหรือไม่?
ไม่มีผู้ใดตอบได้แน่ชัด และไม่มีผู้ใดกล้าตอบ
แม้แต่ฮ่องเต้จิ่งหยวนก็ทรงคาดเดาไม่ได้
หากเรื่องราวดำเนินมาถึงขั้นนั้นจริง กองทัพพิทักษ์แคว้นห้าหมื่นนายยกทัพจากแดนเหนือมุ่งสู่เมืองไท่อัน ต่อให้ทหารสามแสนนายของต้าหลี่ขวางไว้ได้ ก็ต้องบาดเจ็บล้มตายอย่างหนักแน่นอน
ถึงยามนั้น ต้าหลี่จะไม่เหลือทหารสวมเกราะอีกต่อไป เท่ากับเปิดประตูแคว้นทิ้งไว้
หกแคว้นแห่งจงหยวนจะประหนึ่งหมาป่ากับพยัคฆ์ที่ได้กลิ่นคาวเลือด ฉีกทึ้งต้าหลี่จนแหลกละเอียดโดยไม่ลังเล
ชนเผ่าป่าเถื่อนนอกดินแดนก็เช่นเดียวกัน
ถึงเวลานั้นต้าหลี่จะแตกสลาย ราชวงศ์ที่ผ่านมาถึงสิบหกรัชกาลก็จะล่มสลายด้วยน้ำมือฮ่องเต้จิ่งหยวน
เหล่าขุนนางในที่นั้นต่างอดชื่นชมในใจมิได้ กั๋วกงเฒ่าช่างมีเล่ห์เหลี่ยมยอดเยี่ยม และกล้าหาญยิ่งนัก
บนบันไดหน้าพระที่นั่ง สีพระพักตร์ฮ่องเต้จิ่งหยวนก็ย่ำแย่ไม่แพ้กัน
เพราะพระองค์ทรงเข้าใจทั้งนัยที่กั๋วกงเฒ่าซ่อนไว้ในคำพูด และความหมายที่ลึกซึ้งที่สุดซึ่งแฝงอยู่ภายใน
กั๋วกงเฒ่าคิดอาศัยความชอบใหญ่หลวงของกองทัพพิทักษ์แคว้น แลกชีวิตหลานชาย
เช่นนี้ไม่ว่าจะเป็นการกล่าววาจาบังอาจหมายปององค์หญิง หรือการจัดงานเลี้ยงใหญ่เมื่อครบกำหนดสิบปีหลังอดีตฮ่องเต้สวรรคต ก็ล้วนใช้ความชอบของกั๋วกงเฒ่าหักล้างได้
แต่เหตุใดสถานการณ์จึงพัฒนามาถึงขั้นนี้? ฮ่องเต้จิ่งหยวนทรงคิดไม่ตก
ผู้ใดเป็นคนให้จ้าวจีไปร้องทุกข์侍郎ทั้งหกพอคาดเดาได้อยู่บ้าง ทว่ากลับไม่กล้าเอ่ยออกมาตรง ๆ
ประจวบกับจังหวะนี้ จางเหวินเจินลอบเงยตาขึ้น เหลือบมองฮ่องเต้จิ่งหยวนบนบันไดหน้าพระที่นั่งแวบหนึ่ง แล้วรีบหลุบตาลงทันที
กั๋วกงอีกสามคนพอฟังกั๋วกงเฒ่ากล่าวจบ ต่างก็ยกฝ่ามือขึ้น ตบหน้าบุตรชายอกตัญญูที่พามาเข้าเฝ้าอย่างแรง
เพราะการล่วงเกินทั้งหลายที่หลี่เสวียนเจินก่อขึ้นเมื่อวาน บุตรชายของทั้งสามตระกูลล้วนมีส่วนร่วม
ส่วนคนหนุ่มทั้งห้าคนที่อยู่ในที่นี้ก็คือคุณชายเสเพลชั้นยอดทั้งห้าของราชวงศ์ต้าหลี่
แน่นอนว่า ผู้เป็นหัวโจกย่อมเป็นหลี่เสวียนเจิน
หลวี่เฟิงกับเฉินถูเป็นบุตรอนุของกั๋วกงหลวี่และกั๋วกงเฉิน
อู๋เจาซวี่แม้เป็นบุตรอนุ แต่จวนกั๋วกงอู๋มีบุตรชายเพียงสองคน บุตรชายคนโตสายตรงติดโรคร้ายและเสียชีวิตไปเมื่อสองปีก่อน
กล่าวได้ว่ากั๋วกงอู๋เหลือบุตรชายเพียงคนเดียว
อู๋เจาซวี่ยังมีพี่สาวอีกสี่คน สองคนออกเรือนไปแล้ว ส่วนอีกสองคนยังรอออกเรือนอยู่ในห้องหอ
แต่เรื่องเหล่านี้มิใช่เหตุผลให้ช่วยแก้ตัวแทนบุตรอกตัญญูผู้นี้!
อู๋ลิ่วเจี่ยเตะบุตรอกตัญญูจนล้มลงกับพื้น แล้วยังตบซ้ำอีกหลายฉาด “ไอ้ลูกอกตัญญู ปกติไม่ตั้งใจเล่าเรียน ข้าห้ามเจ้าไปมั่วสุมกับพวกคนเหลวไหลอยู่เสมอ แต่เจ้ากลับไม่ยอมฟัง!”
“คราวนี้เป็นอย่างไรเล่า ก่อเรื่องเข้าแล้ว! ดูเถิดว่ากลับจวนไป ข้าจะถลกหนังเจ้าเสีย!”
อู๋เจาซวี่ถูกตีจนร้องขอความเมตตาไม่หยุด คลานหนีไปทั่วพื้น
เฉินถูกับหลวี่เฟิงก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน
ในยามปกติ กั๋วกงเฒ่าทั้งสามต่างมีรอยยิ้มประดับใบหน้าเมื่อพบผู้คน
แต่บนตำหนักจื่อเฉินแห่งนี้ กั๋วกงเฒ่าทั้งสามกลับด่าทออย่างหยาบคายไปพลาง ใช้หมัดเท้ากระหน่ำใส่บุตรอกตัญญูของตนไปพลาง
เพียงแต่คำพูดของกั๋วกงเฒ่าทั้งสามหยาบกระด้างเกินไปหน่อย...
หลี่เสวียนเจินซึ่งยืนเงียบอยู่ด้านข้าง กระตุกมุมปากซ้ำแล้วซ้ำเล่า
อะไรคือพวกคนเหลวไหล?!
นี่กำลังพาดพิงผู้ใดกัน?!
ฮ่องเต้จิ่งหยวนบนบันไดหน้าพระที่นั่งทอดพระเนตรเหตุการณ์ที่วุ่นวายเช่นนี้ ก็อดขมวดพระขนงและถอนพระปัสสาสะมิได้
กั๋วกงเฒ่าทั้งสามก่อความวุ่นวายอยู่ครู่หนึ่ง ฮ่องเต้จิ่งหยวนจึงตรัสเสียงเย็นว่า “หยุดมือ!”
สิ้นเสียง
กั๋วกงเฒ่าทั้งสามพลันหยุดมือพร้อมกัน แล้วประสานมือหันไปทางบันไดหน้าพระที่นั่ง
ภาพนี้ทำให้มุมปากหลี่เสวียนเจินกระตุกอีกครา
กั๋วกงเฒ่าทั้งสามลงมือและหยุดมือได้ตามใจ แสดงละครได้ห่วยแตกเสียจริง!
เรื่องราวบานปลายถึงเพียงนี้ ฮ่องเต้จิ่งหยวนทรงทราบดีว่าไม่อาจผ่อนปรนโทษได้แล้ว จึงทอดพระเนตรหลี่เจิ้นเป่ยแล้วตรัสเสียงเข้มว่า “เจตนาที่กั๋วกงเฒ่ามาที่นี่ เราเข้าใจแล้ว”
“กั๋วกงเฒ่าวางใจ กฎหมายต้าหลี่เข้มงวด จะไม่ใส่ความคนดี และจะไม่ปล่อยคนชั่วให้ลอยนวล”
“หากหลี่เสวียนเจินบริสุทธิ์จริง เราจะคืนความเป็นธรรมให้เขาอย่างแน่นอน”
หลังฟังพระดำรัส สีหน้าหลี่เจิ้นเป่ยก็ค่อย ๆ มืดครึ้มลง
ความบริสุทธิ์หมายถึงสิ่งใด?
ต่อให้เรื่องเมื่อวานเกิดจากการถูกคนชั่วชักจูง แต่หลี่เสวียนเจินก็ได้กระทำความผิดล่วงเกินถึงสองเรื่องจริง ๆ
หากฝ่าบาททรงยืนกรานเอาความ หลี่เสวียนเจินอาจรอดโทษประหาร แต่โทษทางกายคงยากจะหลีกเลี่ยง
เมื่อจ้าวจี้เห็นทุกคนเงียบงัน ก็รีบก้าวออกมาหนึ่งก้าว ประสานมือกล่าวว่า “ฝ่าบาททรงพระปรีชายิ่ง”
ทว่าในขณะที่หลี่เจิ้นเป่ยกำลังจะขอผ่อนปรนโทษให้หลานชาย หลี่เสวียนเจินกลับก้าวออกมาหนึ่งก้าว ประสานมือกล่าวว่า “กราบทูลฝ่าบาท กระหม่อมไม่ยอมรับ”
สายตาทั่วทั้งตำหนักพลันจับจ้องไปยังหลี่เสวียนเจินพร้อมกัน
ฮ่องเต้จิ่งหยวนหรี่พระเนตร “เจ้าไม่ยอมรับหรือ?”
หลี่เสวียนเจินประสานมือกล่าวต่อว่า “เรื่องเมื่อวาน กระหม่อมมีคำจะกราบทูล”
“จ้าวจีชักจูงกระหม่อมเพื่อยั่วยุ อีกทั้งยังมีแผนการชั่วร้าย จุดประสงค์ก็เพื่อก่อความบาดหมางระหว่างจวนกั๋วกง”
“อีกทั้งองค์หญิงทรงสูงศักดิ์และงดงามล่มเมือง มิใช่เพียงกระหม่อมเท่านั้น บุรุษต้าหลี่คนใดบ้างไม่ชื่นชมองค์หญิง”
“แต่จ้าวจีไม่ควรนำเรื่องนี้มาล้อเล่นเด็ดขาด”
“ถ้อยคำล่วงเกินองค์หญิงได้ละเมิดกฎหมายต้าหลี่แล้ว”
“กระหม่อมเป็นขุนนางแห่งต้าหลี่ ทั้งยังเป็นหลานสายตรงของกั๋วกง ย่อมต้องตอบโต้ให้หนักแน่น เพื่อรักษากฎหมายต้าหลี่ให้เที่ยงธรรม”
“มิอาจปล่อยให้กระแสชั่วร้ายอันบังอาจเช่นนี้แพร่ไปยังที่อื่น”
“กระหม่อมเป็นผู้วางแผน ยินดีลงมาอยู่ในสถานการณ์ด้วยตนเอง ทุกความคิดล้วนเพื่อแคว้นต้าหลี่”
ต้องกล่าวตามตรง วาจาของหลี่เสวียนเจินในครานี้ทั้งไม่ถ่อมตนและไม่โอหัง
หากฮ่องเต้จิ่งหยวนมิได้ทรงทราบเรื่องราวทั้งสองเมื่อวาน เกรงว่าจากท่าทีของเด็กหนุ่มในวันนี้ คงถูกเขาหลอกเอาได้
หลี่เสวียนเจินสูดลมหายใจลึก เมื่อเห็นสีหน้าของทุกคนก็หัวเราะเย็นชา
เขาเตรียมจะเล่นใหญ่สักครา
ถึงเวลาสำแดงความสามารถต่อหน้าผู้คนแล้ว
เห็นเพียงหลี่เสวียนเจินโน้มกายประสานมือ กล่าวอย่างนอบน้อมว่า “ส่วนพระดำรัสของฝ่าบาทเมื่อครู่ มีข้อสงสัยว่าเป็นการปกป้องจ้าวจี”
“กระหม่อมเห็นว่านี่มิใช่สิ่งที่กษัตริย์ผู้ทรงธรรมพึงกระทำ”
พอถ้อยคำนี้หลุดออกมา อากาศภายในตำหนักจื่อเฉินก็คล้ายจับตัวเป็นน้ำแข็ง
侍郎ทั้งหกสูดลมหายใจเฮือกพร้อมกัน
เปลือกตาของจางเหวินเจินกระตุกวูบ
มุมปากของจ้าวจียกขึ้นจนแทบกดไม่อยู่
ในสายตาเขา หลี่เสวียนเจินก่อความผิดถึงตายแล้ว
บนบันไดหน้าพระที่นั่ง ฮ่องเต้จิ่งหยวนทรงนั่งตัวตรง
“เจ้าพูดว่าอย่างไร?” พระสุรเสียงของฮ่องเต้จิ่งหยวนแผ่วเบา ทว่าซ่อนโทสะไว้ “เจ้าว่าเราปกป้องจ้าวจีหรือ?”
หลี่เสวียนเจินเงยหน้า สายตาเปิดเผย น้ำเสียงกังวาน “ขอฝ่าบาทโปรดทรงสดับ”
“จ้าวจีใช้ทองคำสิบตำลึงเป็นเดิมพันต่อหน้าผู้คน ชักจูงให้กระหม่อมกล่าวคำว่า ‘หมายปององค์หญิง’”
“มีคนในสำนักศึกษาหลวงหลายคนได้ยินกับหู เรื่องนี้กระหม่อมมิได้กุขึ้น”
“เมื่อคืนที่หอไป๋ฮวา จ้าวจียังจัดงานเลี้ยงล่อกระหม่อม ให้กระหม่อมจัดงานเลี้ยงใหญ่และโปรยเงินทองอย่างบ้าคลั่ง”
“เรื่องนี้หลวี่เฟิง เฉินถู และอู๋เจาซวี่ทั้งสามเป็นพยานได้”
“หากจ้าวจีไม่มีความผิด กระหม่อมก็ไม่มีความผิด”
“หากกระหม่อมมีความผิด จ้าวจีก็ควรได้รับโทษหนักกว่า”
“แต่ฝ่าบาททรงเรียกกระหม่อมเพียงคนเดียวมายังตำหนักจื่อเฉินเพื่อไต่สวน กลับให้จ้าวจียืนฟังอยู่ด้านข้าง กระหม่อมบังอาจขอถามฝ่าบาทสักประโยค...”
หลี่เสวียนเจินสูดลมหายใจลึก เน้นทีละคำว่า “จ้าวจีร้องทุกข์ ฝ่าบาทก็ทรงเชื่อ”
“กระหม่อมร้องขอความเป็นธรรม ฝ่าบาทกลับทรงสงสัย”
“กระหม่อมขอบังอาจถาม นี่...ยุติธรรมหรือ?”
เพียะ!
ฮ่องเต้จิ่งหยวนตบโต๊ะแล้วลุกขึ้นยืน
เหล่าขุนนางบุ๋นบู๊ทั่วทั้งตำหนักต่างคุกเข่าลงพร้อมกัน