ปัง!
นักสู้ผิวขาวระดับปรมาจารย์ยุทธคนหนึ่งลงมือ
เขามีกล้ามเนื้อเต็มตัว แข็งแกร่งกว่าวัวเสียอีก
ชกมาหนึ่งหมัด!
หมัดมาพร้อมกับแรงลมปะทะ ไม่มีทีท่าว่าจะไว้ชีวิตแม้แต่น้อย พุ่งตรงไปที่หน้าอกของเย่เป่ยเฉิน!
ถ้าเย่เป่ยเฉินอ่อนแอกว่าคู่ต่อสู้ หมัดนี้จะต้องสังหารเขาแน่นอน!
"ข้าไว้ชีวิตพวกแกคนหนึ่ง แล้วพวกแกไม่ถามไถ่ก็ลงมือฆ่าคนเลยงั้นหรือ?" เย่เป่ยเฉินจ้องมองด้วยสายตาเย็นชา
เขายกมือขึ้นชกตอบหนึ่งหมัด!
ปัง!
เสียงดังสนั่น นักสู้ผิวขาวระดับปรมาจารย์ยุทธคนนี้ชกปะทะกับเย่เป่ยเฉิน
แขนของเขากลายเป็นชิ้นเนื้อเละเทะไปทั้งแขน!
ถึงกับระเบิดออก!
นักสู้ผิวขาวคนอื่นๆ ตะลึงงันมองมาอย่างไม่อยากเชื่อ
"พระเจ้า!"
"พลังช่างแข็งแกร่งเหลือเกิน?"
"ให้ตายสิ!"
นักสู้ผิวขาวระดับปรมาจารย์ยุทธคนนั้นร้องกรีดด้วยความเจ็บปวด: "ไอ้พวกเหลืองบ้านี่!"
ทันใดนั้น นักสู้ผิวขาวระดับปรมาจารย์ยุทธก็ยื่นอีกมือหนึ่ง ตะปบไปที่หัวของเย่เป่ยเฉิน
ฝ่ามือหวดมากับลมอันแหลมคม พร้อมเสียงแหวกอากาศ!
เย่เป่ยเฉินยกมือขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ กลับจับข้อมือเขาไว้ได้
"แก!!!"
รูม่านตาของปรมาจารย์ผิวขาวหดตัวลง
วินาทีถัดมา
มือของเย่เป่ยเฉินบิดอย่างแรง
เสียงก๊อบดังกร้วม แขนของปรมาจารย์ผิวขาวถูกหักจนขาด กระดูกแทงทะลุกล้ามเนื้อโผล่ออกมา
"อ๊าก..."
เสียงร้องแหลมราวกับหมูถูกเชือดดังออกมา
เย่เป่ยเฉินหรี่ตา: "ตอนนี้ใครกันแน่ที่เป็นหมู?"
"ปล่อยซิวซือ!"
"ไอ้เวร!"
"แกเป็นใครกัน? พวกเราเป็นคนสยงกั๋ว มาเมืองหลงเพื่อร่วมการประชันยุทธ์ทหาร แกกล้าดียังไง?"