"คุณตีคนสยงกั๋ว พวกเขาจะจับคุณเข้าคุกนะ!"
ลิงน้อยตะโกนขึ้น
เย่เป่ยเฉินตบไหล่ลิงน้อยให้เขาสบายใจ "ไม่ต้องห่วง เชื่อฉันเถอะ คนสยงกั๋วไม่กี่คนทำอะไรฉันไม่ได้หรอก"
พลังภายในสายหนึ่งถูกส่งเข้าไปในร่างลิงน้อย!
ทำให้บาดแผลของเขาดีขึ้นมาก
"จริงเหรอ?" ลิงน้อยตะลึง
เย่เป่ยเฉินยิ้ม "ฉันเคยหลอกนายเมื่อไหร่ ยังขยับตัวได้ไหมล่ะ?"
"จัดกับข้าวสองอย่าง เรามาดื่มกันสักสองสามแก้ว รอคนสยงกั๋วพวกนั้นมา!"
"ได้! ได้! ได้!"
ลิงน้อยตื่นเต้นจนพยักหน้าไม่หยุด
รีบผัดกับข้าวหลายอย่างยกมา พร้อมเปิดเหล้าขาวอีกหนึ่งขวด
สองคนนั่งดื่มด้วยกัน เล่าถึงเรื่องเก่า ๆ
ลิงน้อยยิ่งพูดยิ่งตื่นเต้น!
เย่เป่ยเฉินถามขึ้น "เออ ไหนนายบอกว่าสอบติดมหาวิทยาลัยจงไห่ไง ทำไมมาขายบาร์บีคิวล่ะ?"
รอยยิ้มของลิงน้อยแข็งค้าง
ยกเหล้าขาวขึ้นดื่มอึกใหญ่!
เงียบไป
เย่เป่ยเฉินขมวดคิ้ว "เป็นอะไรไป? เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า"
"ไม่... ไม่มีอะไรหรอก" สายตาลิงน้อยเลี่ยงไปมา
เพื่อไม่ให้เย่เป่ยเฉินเป็นกังวล เขาฝืนยิ้มออกมา "เอาน่า พี่เย่ อย่าเป็นห่วงผมเลย"
"ร้านบาร์บีคิวของผมก็ดีอยู่นะ อยากออกแผงก็ออก"
"วันนึงได้สามสี่ร้อยอยู่ เจ้าชีวิตรุ่งเรืองดี!"
"ไอ้สัส! พ่อแกเอาความเหนื่อยไปแลกเงินส่งแกเรียน แม่แกทำงานในโรงงาน เดือนนึงได้เงินสองสามพัน" เย่เป่ยเฉินทนไม่ไหวด่า "แกอ่านหนังสือมาสิบกว่าปี"