"เหอะๆ"
เย่เป่ยเฉินเผชิญหน้ากองกำลังเสือดำสามพันนายโดยไร้ความหวาดกลัว
จับโจรต้องจับหัวหน้า!
เขาก้าวพรวดเดียวพุ่งเข้าไปในกลุ่มคนราวกับจรวด เปิดทางฝ่าฝูงชน ปรากฏตัวตรงหน้าจางเฮยหู่ มือข้างหนึ่งบีบคออีกฝ่ายเข้าอย่างจัง ปราบได้ในพริบตา
"แก..."
จางเฮยหู่ตัวสั่นเทา ตะลึงงันไปหมด
ทั้งที่ตัวเขาเองก็เป็นนักบู๊ระดับตี้ แต่เสี้ยวนาทีนี้กลับไร้ซึ่งแรงต้านใด ๆ ถูกเย่เป่ยเฉินควบคุมไว้สิ้น
เสียงเย็นชาของเย่เป่ยเฉินเอ่ยสั่งดังขึ้น "บอกคนของแกถอยออกจากโรงแรมไปซะ ไม่อย่างนั้น แกตาย"
"เหอะๆ กองกำลังเสือดำไม่รู้จักคำว่าถอย!" จางเฮยหู่ ในฐานะหนึ่งในองครักษ์เอกสามสิบนายของอ๋องเจียงหนาน จะถูกคำขู่เพียงประโยคเดียวของเย่เป่ยเฉินให้หวาดหวั่นได้อย่างไร
"แน่ใจรึ?" น้ำเสียงของเย่เป่ยเฉินเยียบเย็น
จางเฮยหู่สัมผัสได้ถึงเจตนาสังหารอันน่าสะพรึง กระแสเย็นวาบจากฝ่าเท้าพุ่งตรงขึ้นไปถึงกระหม่อม
ถึงกระนั้น เขาก็ไม่เชื่อว่าเย่เป่ยเฉินจะกล้าฆ่าเขาจริง ๆ จึงกัดฟันตอบ "แน่ใจ"
"กร๊อบ"
เสียงแตกกรอบดังสนั่น!
แทบจะดังขึ้นพร้อมกับเสียงของจางเฮยหู่ ลำคอของนายกองกองกำลังเสือดำผู้นี้ถูกบีบขยี้โดยตรง ร่างไร้วิญญาณร่วงลงไปนอนแน่นิ่ง
"พี่เสือดำ!!!"
จ้าวเอ้อเฉินตกใจแทบสิ้นสติ เกือบช็อกตายคาที่ ลูกตาแทบถลน
คนอื่น ๆ ในตระกูลจ้าวยิ่งสูดหายใจเฮือก
"ฟ่อ——!"
ทั่วทั้งห้องโถงโรงแรมมีแต่เสียงสูดลมหายใจเย็นเยียบ บรรดาอภิมหาเศรษฐีและผู้มีอิทธิพลที่อยู่ด้วยล้วนหวาดกลัวจนถอยกรูดไม่หยุด
จางเฮยหู่!
นี่มันจางเฮยหู่เลยนะ!
หนึ่งในคนสนิทของอ๋องเจียงหนาน ผู้ยิ่งใหญ่ทั่วทั้งเจียงหนาน กวัดแกว่งอำนาจ ปกครองพื้นที่อยู่แถบหนึ่ง
เขาตายอย่างนี้จริง ๆ รึ? ลำคอถูกเย่เป่ยเฉินบีบขยี้อย่างไม่ปรานี ตายอย่างไร้ซึ่งแรงสะเทือนใด ๆ
"นายกองเสือดำ!!!"
กองกำลังเสือดำสามพันนายคำรามก้อง กลิ่นอายเลือดพลุ่งพล่าน เสียงดั่งเสียงฟ้าผ่าก้องกังวานในห้องโถงโรงแรม พวกเขาขบเขี้ยวเคี้ยวฟันหมายจะกรูเข้าไปฉีกร่างเย่เป่ยเฉินเป็นชิ้น ๆ ตรงนั้น
"ใครกล้าก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว จางเฮยหู่คือจุดจบของพวกแก" เสียงของเย่เป่ยเฉินเย็นเยียบ นัยน์ตายิ่งเย็นกว่า เขาเหยียบเท้าข้างหนึ่งลงบนศีรษะของจางเฮยหู่ มองอย่างอาจหาญไปทั้งสี่ทิศ
จางเฮยหู่จนตัวตายก็ยังมีสีหน้าตื่นตระหนก ตกตะลึง เสียใจ และไม่อยากเชื่อ!
เขาคาดไม่ถึงว่าเย่เป่ยเฉินบ้าบิ่นถึงเพียงนี้ ลงมือบีบคอเขาจริง ๆ
กองกำลังเสือดำสามพันนายกลับไม่มีใครกล้าขยับเลยสักคน
ถูกคำพูดเพียงคำเดียวของเย่เป่ยเฉินขู่จนถอยหลังกลับ!
"ไสหัวไป!"
เย่เป่ยเฉินตวาดลั่น พลังภายในอันน่าสะพรึงพลุ่งพล่านออกมา
พวกกองกำลังเสือดำแถวหน้าเลือดพุ่งออกจากหูและจมูก ล้มระเนระนาด
ขวัญกำลังใจของคนสามพันคน ถูกน้ำเสียงของเย่เป่ยเฉินแค่ครั้งเดียวก็มลายสิ้น! ทัพแตกดั่งภูผาทลาย กองกำลังเสือดำสามพันนายราวกับทหารหนีทัพ วิ่งพรวดพราดออกจากโรงแรม หายลับไปจากสายตาผู้คน
"พี่เป่ยเฉิน..."
โจวรั่วอวี๋อ้าปากค้างจนใส่ไข่ไก่ได้ทั้งฟอง แววตาเต็มไปด้วยความเลื่อมใส
เงียบสงัดไปทั่ว!
เย่เป่ยเฉินราวกับยมทูต จ้องจ้าวเอ้อเฉินแล้วถาม "แกตามล่าข้าด้วยคำสั่งของใคร แล้ววันที่บุกเข้าบ้านข้า นักบู๊พวกนั้นเป็นคนของใคร?"
"ข้า... ข้า... ข้าไม่รู้" จ้าวเอ้อเฉินหวาดกลัวถึงขีดสุด ส่ายหัวรัว ๆ
"งั้นแกก็ไปตายซะ"
เย่เป่ยเฉินเอ่ยเพียงประโยคเดียว อำนาจกดดันของเขาปกคลุมลงมา ขนาดจ้าวเอ้อเฉินยังไม่รู้ว่าใครสั่งให้ตามล่าเขา เช่นนั้นก็คงไม่รู้เป็นแน่ แล้วคนไม่รู้อะไรเลยจะมีชีวิตอยู่ต่อไปมีความหมายอันใด?
"ฉัวะ!"
เย่เป่ยเฉินดีดนิ้วครั้งหนึ่ง กระสุนที่นัดนั้นที่จ้าวเอ้อเฉินยิงออกมาก่อนหน้านี้พุ่งไป ทะลุศีรษะของจ้าวเอ้อเฉิน
เข้ากลางหว่างคิ้ว ทะลุด้านหลังกะโหลกออกไป
"พ่อ!!!"
จ้าวไท่แผดเสียงโหยหวนสุดหัวใจ ฟุบลงบนร่างไร้วิญญาณของจ้าวเอ้อเฉิน เขย่าไม่หยุด
"แกฆ่าพ่อข้า ข้าเอาจนตัวตายไปข้างนึง" จ้าวไท่ถูกความโกรธและความกลัวครอบงำจนเสียสติ พุ่งเข้าใส่เย่เป่ยเฉิน
"ตึง!"
เย่เป่ยเฉินถีบออกไปหนึ่งที ตรงตำแหน่งหัวใจของจ้าวไท่ เตะเขาจนตายคาที่
เหล่าสมาชิกตระกูลจ้าวขวัญหนีดีฝ่อ ทรุดกายลงกับพื้น มองเย่เป่ยเฉินด้วยความหวาดกลัว รอคอยเทพมรณะตนนี้มาช่วงชิงชีวิตพวกเขา
ส่วนบรรดาผู้ดี นครเจียงหนาน และอภิมหาเศรษฐีทั้งหลายที่อยู่ที่นั่น ต่างก็ถอยหลังร่นไปเรื่อย ๆ กลัวจะพลอยถูกหางเลข
"อีกหนึ่งชั่วยาม ข้าจะไปเยือนถึงประตูบ้านตระกูลจ้าวด้วยตัวเอง ให้ท่านผู้อาวุโสของพวกเจ้าฉุกคิดให้ดี ๆ ว่าปีนั้นผู้ใดออกคำสั่งให้ตระกูลจ้าวตามล่าข้า! หากคิดไม่ออก ตระกูลจ้าวทั้งหมดก็เตรียมฝังศพไปกับข้าเถอะ" เสียงของเย่เป่ยเฉินดังขึ้น
"ไสหัวไป!"
คำว่าไสหัวไปประโยคเดียว ดั่งคลื่นสึนามิ
"หึ่ง!"
เหล่าสมาชิกตระกูลจ้าวที่อยู่ในเหตุการณ์ ราวกับหลุดพ้นจากคุกตะราง วิ่งหนีตายออกจากโรงแรมไป
พวกอภิมหาเศรษฐีและคนใหญ่คนโตคนอื่น ๆ ก็ฉวยโอกาสตอนชุลมุนกรูกันออกไป ทั่วห้องโถงโรงแรมเหลือเพียงเย่เป่ยเฉินกับสามคนพ่อแม่ลูกตระกูลโจว
"พี่เป่ยเฉิน"
โจวรั่วอวี๋สะบัดมือมารดาออก วิ่งมาหยุดตรงหน้าเย่เป่ยเฉิน กระโจนเข้าไปในอ้อมกอดของเขา
เย่เป่ยเฉินโอบกอดเธอ ลูบหลังโจวรั่วอวี๋เบา ๆ ยิ้มถาม "น้องโง่เอ๋ย ยังจะถอนหมั้นกับพี่อีกไหม?"
"ไม่ถอนแล้ว รั่วอวี๋ไม่ถอนแล้ว"
โจวรั่วอวี๋น้ำตาไหลอาบแก้ม
"เป่ยเฉิน พ่อหนุ่ม ช่วงหลายปีที่เจ้าออกไป ประสบการณ์อะไรมาบ้าง?" โจวเทียนเฮ่าและหลี่ไห่เสียตกตะลึงสุดขีด
พวกเขาฝันไม่เคยคิดว่าเย่เป่ยเฉินที่หายสาบสูญไปห้าปี ที่พวกเขาคิดว่าตายอยู่ข้างนอกนั้น จะกลับมาได้
"พูดแล้วยาว ปีนั้นข้าถูกคนตามล่า..." เย่เป่ยเฉินย่นเรื่องยาวให้สั้นลง คร่าว ๆ เล่าเรื่องราวที่ตนฝึกยุทธ์อยู่บนเทือกเขาคุนหลุนให้ฟัง
"พูดแบบนี้หมายความว่า กำลังวังชาของเจ้าแข็งแกร่งมากแล้วตอนนี้?" คิ้วของโจวเทียนเฮ่ากระตุก
หลงกั๋วสร้างชาติด้วยบุ๋น นักบู๊ทั่วไปจำต้องปฏิบัติตามกฎเกณฑ์ แต่สำหรับผู้ฝึกยุทธแล้ว กฎเกณฑ์ก็เปรียบเสมือนเศษกระดาษเปล่า
หากเย่เป่ยเฉินมีกำลังถึงระดับผู้ฝึกยุทธระดับฟ้า แม้จะสังหารจ้าวเอ้อเฉินและจ้าวไท่ก็ไม่มีปัญหาใด
"เป่ยเฉิน ตอนนี้เจ้ามีกำลังระดับไหน? ผู้ฝึกยุทธระดับฟ้างั้นหรือ?" โจวเทียนเฮ่าอดถามไม่ได้
"อาโจว จริง ๆ แล้วมันระดับไหน ข้าเองก็ไม่รู้ ข้ายังไม่รู้ว่ากำลังของนักบู๊เขาแบ่งกันยังไง" เย่เป่ยเฉินส่ายหน้า
เขาไม่ได้ล้อเล่น ตลอดห้าปีมานี้เขาก้มหน้าก้มตาฝึกฝน
ในใจมีเพียงสองคำคือล้างแค้น!
เรื่องระดับขั้นของนักบู๊ เขาไม่ค่อยเข้าใจจริง ๆ
"โจวเฮยหู่มีฝีมือระดับตี้ขั้นสูง เจ้าบีบคอตายได้ในพริบตา อย่างน้อยก็ต้องระดับฟ้าขั้นต้นใช่ไหม?" โจวเทียนเฮ่าคาดเดา
ส่วนระดับฟ้าขั้นสูงนั้น เขาไม่กล้าแม้แต่จะคิด!
เพราะผู้อารักขาคนสนิทของอ๋องเจียงหนานก็แค่ระดับฟ้าขั้นสูงเท่านั้น
เย่เป่ยเฉินอายุเท่าไหร่กัน? นับเต็มที่ก็ยี่สิบสาม ไร้ทางที่จะมีกำลังระดับนั้น
"อ๊าก——!"
ทันใดนั้นเอง หลี่ไห่เสียหน้าซีดขาว กระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง แล้วล้มลงไปตรง ๆ
"แม่!"
โจวรั่วอวี๋รีบเข้าไปประคอง
"หว่างคิ้วดำคล้ำ ลมหายใจอ่อนแรง ป้าสะใภ้ถูกวางยาพิษงั้นหรือ?" เย่เป่ยเฉินคว้าข้อมือของหลี่ไห่เสียไว้ สีหน้าคร่ำเครียด
"จ้าวไท่วางยาพิษ เขาบังคับให้ข้าแต่งกับเขา ข้าไม่ยอม เขาเลยใช้คนกรอกยาพิษให้แม่ข้ากิน ยังบอกอีกว่าถอนพิษมีแค่เขาคนเดียว ตอนนี้จ้าวไท่ตาย แม่..."
โจวรั่วอวี๋หน้าเป็นสีเถ้าถ่าน เลือดลมตีขึ้น กระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง หมดสติไปทันที
"รั่วอวี๋"
เย่เป่ยเฉินก้าวพรวดเข้ากอดนางไว้ในอ้อมแขน