"ว่ายังไงล่ะ?"
เย่เป่ยเฉินยิ้มอย่างมีเลศนัย จ้าวเอ้อเฉินก็ได้ลิ้มรสความหวาดกลัวในที่สุด
เขาถูกจ้าวเอ้อเฉินไล่ล่า กระโดดลงแม่น้ำนู่เจียง เกือบเอาชีวิตไม่รอด โชคดีที่ศิษย์พี่หญิงหกช่วยไว้
มิฉะนั้น คงไม่มีเย่เป่ยเฉินในวันนี้!
"บอกมา ใครส่งเจ้ามาไล่ล่าข้า?" เย่เป่ยเฉินมองจ้าวเอ้อเฉินอย่างเย็นชา สาบานว่าจะต้องหาตัวฆาตกรในปีนั้นให้เจอ เขารู้ว่าคนที่บุกเข้าตระกูลเย่ในตอนนั้น ไม่ใช่คนของตระกูลจ้าว
คนพวกนั้นเป็นนักบู๊ ล้วนเป็นนักบู๊ระดับฟ้าขึ้นไป
"ข้า... ข้าไม่รู้" ในแววตาลึกของจ้าวเอ้อเฉิน ฉายแววตื่นตระหนก
เขารู้แน่!
แต่ จ้าวเอ้อเฉินไม่กล้าพูด
แววตาของเย่เป่ยเฉิน มืดหม่นลง ตระกูลจ้าวในเจียงหนานได้ชื่อว่าเป็นตระกูลขุนนาง สืบทอดมาร้อยกว่าปี
แม้แต่จ้าวเอ้อเฉินก็ไม่กล้าพูด เกรงว่าเบื้องหลังคงไม่ใช่เรื่องเล็ก
"ไม่พูด ก็ตายไปซะ" เย่เป่ยเฉินขี้เกียจเสียเวลา ในเมื่อเขากลับมาแล้ว ต้องหาตัวฆาตกรที่แท้จริงให้ได้
"เดี๋ยวก่อน!"
ทันใดนั้น ชายชราผู้หนึ่ง เข้ามาขวางเย่เป่ยเฉิน
"มีธุระอะไร?"
เย่เป่ยเฉินหันกลับไป มองชายชราในชุดถังตรงหน้า
"ข้าผู้นี้ถังจิ้ง ประมุขตระกูลถังแห่งเจียงหนาน เป็นตัวแทนอ๋องเจียงหนานมา พ่อหนุ่ม ในงานเช่นนี้ เจ้าคิดจะฆ่าคนตามอำเภอใจ นี่ไม่เห็นอ๋องเจียงหนานอยู่ในสายตารึ?" ถังจิ้งพูดเสียงเย็น
"อ๋องเจียงหนานแล้วอย่างไร ต่อให้เขามาด้วยตัวเอง ข้าจะฆ่าคน ถึงตาเขามายุ่งหรือ?" เย่เป่ยเฉินรู้สึกขำ
"ฟ่อ!"
เสียงสูดลมหายใจเย็นยะเยือกดังขึ้น ทุกคนตกตะลึง หนังศีรษะชา
นี่มันอ๋องเจียงหนานนะ เจียงหนานทั้งหมดล้วนอยู่ในปกครองของเขา มีกองทหารต้องห้ามหนึ่งแสนนายรักษาการณ์ ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น
เย่เป่ยเฉินบ้าไปแล้วหรือ?
"ท่านพี่เป่ยเฉิน..." โจวรั่วอวี๋ตื่นเต้นจนตัวสั่น
นางคิดในใจ: 'นี่คือผู้ชายของข้า นี่คือผู้ชายที่ข้าเลือก! องอาจนัก ทรงอำนาจนัก ถึงตอนนี้จะตายไปพร้อมกับเขาก็คุ้มค่า'
โจวเทียนเฮ่ากับหลี่ไห่เสียสามีภรรยา ก็ตะลึงจนพูดไม่ออก
'เป่ยเฉินห้าปีนี้ ไปเจออะไรมาบ้าง? เขากล้าดียังไง...' สามีภรรยาคิดตรงกันโดยไม่ได้นัดหมาย
"เจ้าว่าอะไรนะ?"
ถังจิ้งก็ชะงัก อ้าปากค้าง จากนั้นได้สติ โกรธจนหน้าแดง: "เย่เป่ยเฉิน เจ้ารู้ไหมว่าตัวเองพูดอะไร? นี่คือเจียงหนาน อ๋องเจียงหนานคือฟ้า! ในเมื่อเจ้าอยู่เจียงหนาน ก็ต้องปฏิบัติตามกฎของอ๋องเจียงหนาน"
"ข้าบอกแล้ว อ๋องเจียงหนานมา ก็ไม่ถึงตาเขามายุ่ง ไสหัวไป!" เย่เป่ยเฉินลงมือทันที ตบฉาดกลางอากาศหนึ่งที
"เพี้ยะ——!"
ถังจิ้งกระเด็นออกไปเหมือนหมูตาย หมอบกับพื้นไม่ขยับอีกเลย
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า กล้าดีนัก กระทั่งท่านอ๋องเจียงหนานเจ้ายังอาจไม่เคารพ? หนุ่มน้อย ประเทศมีกฎหมาย บ้านมีระเบียบ! ในแผ่นดินเจียงหนานแห่งนี้ เป็นมังกร เจ้าต้องขด เป็นพยัคฆ์ เจ้าต้องหมอบ!"
เสียงเปี่ยมด้วยอำนาจดังขึ้น
จากนั้น ชายผู้หนึ่งในชุดเกราะต่อสู้ ก้าวเดินอย่างสง่าผ่าเผย เข้าสู่ห้องโถงโรงแรม
"น้องชายเสือดำ!"
จ้าวเอ้อเฉินเห็นคนนี้ ดีใจสุดขีด ความหวาดกลัวในใจพลันหายวับ
"ผู้บัญชาการใหญ่กองกำลังเสือดำสามพัน——จางเฮยหู่!"
"เขามาได้ยังไง?" บรรดาเศรษฐีใหญ่ในงานเห็นคนนี้ ล้วนตกใจยิ่ง
อ๋องเจียงหนานมีกองทหารต้องห้ามหนึ่งแสนนาย สามพันกว่านายเป็นหนึ่ง 'กองกำลัง' รวมสามสิบผู้บัญชาการใหญ่
จางเฮยหู่คือหนึ่งในนั้น เขาอำนาจล้นฟ้า สุรา สตรี ทรัพย์สิน ลมปราณ ล้วนพัวพัน
ทั่วทั้งเจียงหนาน ไม่มีใครกล้าหาเรื่องคนนี้ จ้าวเอ้อเฉินกับจางเฮยหู่เป็นพี่น้องร่วมสาบาน
"น้องชาย เจ้าวางใจ เรื่องนี้ ข้าจัดการเอง" จางเฮยหู่สาวเท้ากว้าง นำพากลิ่นอายทหารหาญ กองกำลังเสือดำสามพันนายหลั่งไหลเข้าห้องโถงโรงแรม เสียงคำรามดั่งพยัคฆ์มังกร ไอสังหารอันน่าสะพรึง ทำให้ทุกคนในที่นั้นหน้าซีดเผือด
"ท่านพี่เป่ยเฉิน!"
โจวรั่วอวี๋ร้อนใจยิ่ง กำมือมารดาไว้แน่น
หัวใจโจวเทียนเฮ่าก็บีบรัด เหตุการณ์ลุกลามเกินควบคุมแล้ว
"อ๋องเจียงหนานจะยุ่งเรื่องนี้?" เสียงเย่เป่ยเฉินเย็นชา มองไปทางจางเฮยหู่
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า"
จางเฮยหู่หัวเราะลั่น ดังก้องในห้องโถงโรงแรม น้ำเสียงเงียบงันเหยียดหยัน: "เย่เป่ยเฉิน เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใคร เรื่องกระจอกแบบนี้ อ๋องเจียงหนานผู้มีงานล้นมือจะมีเวลามายุ่ง?"
"ชีวิตของครอบครัวข้าสามคน เป็นเรื่องเล็กน้อยหรือ?" เย่เป่ยเฉินใจเย็นเฉียบ โทสะพลุ่งขึ้นสู่สมอง
"หึ"
จางเฮยหู่ดูแคลนสิ้นเชิง มองชีวิตคนดั่งเศษหญ้า: "เจ้าคิดว่าเป็นเรื่องใหญ่หรือไง?"
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"
เย่เป่ยเฉินได้ยินคำนี้ โกรธจัดกลับหัวเราะ ครอบครัวที่เขาห่วงใย ในสายตาผู้มีอำนาจเหล่านี้ กลับไร้ค่ายิ่งถึงเพียงนี้:
"ในเมื่อเป็นเช่นนั้น พวกเจ้าขุนนางชั้นสูงทั้งหลาย วันนี้จงตายตกไปพร้อมกับพ่อแม่พี่ชายของข้าเถิด!"
"ตัวตลก จับตัว!"
จางเฮยหู่สีหน้าเย็นชา
"พรั่งพรู——!" ทหารเสือดำสิบนาย มุ่งหน้าเข้าหาเย่เป่ยเฉิน อีกสองพันเก้าร้อยกว่านาย ไม่แม้แต่จะขยับ
จัดการเย่เป่ยเฉินคนเดียว ทหารเสือดำสิบคนเกินพอแล้ว
พึงรู้ว่า ทหารเสือดำสิบคน ล้วนเป็นนักบู๊ระดับหวง!
นักบู๊ระดับหวง แม้พลังจะต่ำสุด แต่นั่นก็ล้วนเป็นนักบู๊นะ
"ปัง! ปัง! ปัง!"
เย่เป่ยเฉินดั่งพายุร้าย ลงมือในพริบตา ทหารเสือดำสิบนายยังเข้าไม่ถึงตัว ก็ถูกซัดกลิ้งกระเด็น อาวุธหลุดกระจัดกระจาย
"อืม?"
จางเฮยหู่แววตาหมองลง
เห็นเหตุการณ์นี้ จ้าวเอ้อเฉินรู้ว่าไม่ดีแล้ว รีบพูด: "น้องชายเสือดำ ข้าเตือนสักคำ ท่านครูใหญ่เสิ่นอ้าวถูกเขาตบตายไปฉาดหนึ่งแล้ว เมื่อกี้เขาก็รับกระสุนจากปืนข้าด้วยมือเปล่า"
"อะไรนะ?"
จางเฮยหู่ตกใจสุดขีด แทบไม่เชื่อหู
เสิ่นอ้าวเป็นนักบู๊ระดับตี้ ท่านครูใหญ่กองทหารต้องห้ามหนึ่งแสนนาย ถูกเย่เป่ยเฉินตบตายไปฉาดเดียว?
แกทำไมไม่พูดตั้งแต่แรกวะ!!!
มองไปทางที่จ้าวเอ้อเฉินชี้ ก็เห็นเสิ่นอ้าวนอนอยู่กับพื้น สมองแตกกระจายจริงๆ
'บัดซบ! รับกระสุนด้วยมือเปล่า นั่นไม่ใช่การปลดปล่อยพลังภายใน สิ่งที่มีเพียงนักบู๊ระดับจงซือเท่านั้นที่ทำได้รึ?' จางเฮยหู่คิดอย่างหวาดหวั่น 'เป็นไปไม่ได้ เขาอายุเท่าไหร่กัน เมื่อห้าปีก่อนสิบแปด ห้าปีให้หลัง อย่างมากก็ยี่สิบสาม นักบู๊ระดับจงซืออายุยี่สิบสาม? ล้อเล่นน่า!'
"จับตัวมันมา!"
แววตาจางเฮยหู่เย็นยะเยือก
ขอเพียงไม่ใช่นักบู๊ระดับจงซือ สามพันทหารเสือดำ ก็ปราบได้ง่ายๆ
"พรั่งพรู" ทหารเสือดำฝึกมาอย่างดี กระจายขบวนโจมตีในห้องโถงโรงแรมทันที โต๊ะเหล้าและแขกเหรื่อจำนวนมากถูกชนกระเด็น ห้องโถงโรงแรมทั้งห้อง กลายเป็นสนามรบในพริบตา
จางเฮยหู่นั่งบัญชาการกลางสมรภูมิ มือถือธงศึก บัญชาการทหารเสือดำสามพันนายออกรบ
ไอสังหารอันน่าสะพรึง พัดเข้าใส่ใบหน้า!
"ท่านพี่เป่ยเฉิน รีบหนี!" โจวรั่วอวี๋ตะโกนลั่น ไม่สนใจสิ่งใดอีก
"นังร่าน!"
จ้าวไท่โกรธจนตัวสั่น เขาสาบานในใจ: 'นังร่าน แกรอให้กูจัดการไอ้เด็กนี่ก่อนเถอะ! กูจะทำให้แกอยากเป็นอยากตายไม่อง!!!!'
"ท่านพี่เสือดำ ฆ่ามันซะ หั่นเป็นพันท่อน!" จ้าวเอ้อเฉินก็ตะโกนเช่นกัน