เย่เป่ยเฉินเพิ่งเดินออกจากโรงพยาบาล
“ฉี่——!”
รถยนต์ธุรกิจสีดำคันหนึ่ง เบรกกะทันหัน จอดอยู่หน้าประตูใหญ่โรงพยาบาล
ชายฉกรรจ์หลายคนลงมาจากรถ
บนใบหน้าของพวกเขา มีรอยแผลเป็นรูปตัว 'X'!
การเดินของพวกเขาดุดันราวมังกรเดินเสือย่าง!
ระหว่างคิ้ว เต็มไปด้วยกลิ่นอายของทหาร กลิ่นสังหารแผ่กระจาย!
เย่เป่ยเฉินสัมผัสได้ทันทีว่าคนเหล่านี้ไม่ใช่คนธรรมดา
“มาจากค่ายทหาร?” เย่เป่ยเฉินรู้ดีว่ามาไม่ดี
ชายหัวหน้ายิ้ม: “เจ้าฉลาดมาก เทพสงครามหลิงเฟิงต้องการพบเจ้า”
“ได้!”
เย่เป่ยเฉินพยักหน้าโดยไม่แสดงสีหน้า เขาคาดว่า เทพสงครามหลิงเฟิงถึงเวลาแล้วที่ต้องเรียกหาเขา
เย่เป่ยเฉินไม่กลัวเลย
เขาตามชายเหล่านี้ขึ้นรถไปโดยตรง
รถแล่นเร็วมาก มุ่งหน้าไปยังชานเมืองของนครเจียงหนาน
เย่เป่ยเฉินรู้ว่า นอกเขตชานเมืองมีค่ายทหารแห่งหนึ่ง
ไม่ผิดคาด รถแล่นเข้าไปในค่ายทหาร
ที่นี่มีการรักษาความปลอดภัยอย่างเข้มงวด ตลอดทางสามารถเห็นทหารที่ผ่านการฝึกฝนมาเป็นอย่างดีจำนวนมาก!
พวกเขากำลังฝึกซ้อมอยู่ในลานฝึก!
เย่เป่ยเฉินเดินเข้าไปในส่วนลึกสุดของค่ายทหาร ในห้องโถงใหญ่แห่งหนึ่ง เขาได้พบกับชายวัยกลางคนคนหนึ่ง
เขาตัดผมสั้นเกรียน นั่งตัวตรงด้วยท่าทางสง่าผ่าเผย!
ในมือกำลังพลิกดูตำราพิชัยสงครามโบราณเล่มหนึ่ง
“เย่เป่ยเฉิน ในที่สุดเราก็ได้เจอกัน” ชายวัยกลางคนพูดด้วยน้ำเสียงกังวาน
เย่เป่ยเฉินถาม: “เจ้าเองก็คือเทพสงครามหลิงเฟิง?”
“บังอาจ! เห็นเทพสงครามแล้ว ยังไม่คุกเข่าอีกหรือ?” ข้างหลังเย่เป่ยเฉิน มีพันเอกคนหนึ่งตวาดขึ้นมา
เขาคือหนึ่งในชายหน้ารอยแผลเป็น
“ตุบ!”
ชายหน้ารอยแผลเป็นยกเท้า ถีบไปที่หลังเข่าของเย่เป่ยเฉิน