เย่เป่ยเฉินยังคงหมดสติอยู่
เว่ยเยียนหรานพาเขากลับมาที่คฤหาสน์ แล้วเรียกคนให้ช่วยหามเขาลงจากรถ
“คุณหนู คนนี้เป็นอะไรไป?”
“เขาไม่ได้ไปงานเลี้ยงการกุศลกับคุณหนูหรือเจ้าคะ?”
สจ๊วตของเว่ยเยียนหรานดูประหลาดใจ
ตามหลักแล้ว หลังจบงานเลี้ยงการกุศล เว่ยเยียนหรานกับคนผู้นี้ก็ไม่ควรมีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก
แล้วทำไมถึงพากลับมาอีก?
เรื่องในงานเลี้ยงการกุศล ทุกคนเซ็นสัญญารักษาความลับไว้!
ไม่มีใครกล้าแพร่งพรายออกมา!
ดังนั้น ทุกคนจึงยังไม่รู้เหตุการณ์ในงานเลี้ยงการุศล และไม่รู้ถึงพลังอันน่าสะพรึงกลัวของเย่เป่ยเฉิน
เว่ยเยียนหรานไม่มีเวลาอธิบาย: “เขาหมดสติกลางทาง รีบไปเรียกหมอมาน่ะ”
“ค่ะ”
หลายคนช่วยกันหามเย่เป่ยเฉินไปที่ห้องของเว่ยเยียนหราน
ไม่นานหมอก็มา
ตรวจร่างกายอย่างละเอียด
“คุณหนู ร่างกายของคนนี้ไม่มีอะไรผิดปกติ แถมยังแข็งแรงมาก ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรนะ หรืออาจจะแค่หลับไป หรือไม่ก็เหนื่อย?” หมอส่ายหน้า บอกว่าตรวจไม่พบอะไร
เว่ยเยียนหรานขมวดคิ้ว
หลับไป?
เหนื่อย?
เป็นไปไม่ได้
เธอเห็นกับตาว่าเย่เป่ยเฉินล้มลงกับพื้นอย่างจัง
ถ้าไม่เพราะมีต้นไม้ดอกไม้ข้างทางช่วยไว้ เขาคงได้กระแทกหัวแตกไปแล้ว
“คุณแน่ใจนะ?” เว่ยเยียนหรานถาม
หมูลำบากใจ: “คุณหนู จากประสบการณ์รักษาคนไข้มานานหลายปีของหมอ ร่างกายเขาไม่มีปัญหาจริง ๆ ค่ะ”
“ถึงคืนนี้จะไม่ฟื้น บางทีพรุ่งนี้เช้าก็ตื่นขึ้นมาเองได้”