เทือกเขาคุนหลุน
ภายในหุบเขาลึกลับลึกเข้าไป มนุษย์ระดับสุดยอดเก้าสิบเก้าคนที่มีพลังน่าสะพรึงกลัว ต่างเฝ้ารักษาอยู่ ณ ที่นี้ตราบชั่วชีวิตเพราะคำสัญญาหนึ่งเดียว
ทว่าพวกเขากลับถูกชายหนุ่มคนหนึ่งก่อกวนจนปวดหัวแทบระเบิด!
"เจ้ารีบไปเถิด พวกเราหมดสิ้นสิ่งที่จะสอนเจ้าแล้ว ศิษย์พี่หญิงทั้งสิบของเจ้าสำเร็จวิชาจากไปก่อนแล้ว ขอร้องเถอะ ไปสร้างปัญหาให้พวกนางแทนเถิด ข้าเพียงต้องการเป็นบุรุษรูปงามอยู่เงียบ ๆ!"
"นี่คือบัตรธนาคารของข้า ถอนเงินได้จากทุกธนาคารทั่วโลก ตระกูลรอธส์ไชลด์ ซิตี้แบงก์ ตระกูลมอร์แกน ล้วนเป็นกิจการในครอบครองข้า ถือเป็นของชดเชยแก่เจ้า ไสหัวไปเร็วเข้า!"
"นี่คือป้ายอาญาผู้พิทักษ์ศาสนจักรสามแสนแห่งนครเยรูซาเล็มตะวันตก! อาจารย์ผู้นี้เมื่อครั้งนั้น เคยเป็นดั่งเทพเจ้าของพวกเขา! ยามว่างเจ้าจงไปโลกตะวันตก ให้สันตะปาปานวดบีบนวดเท้าให้เจ้า!"
"นี่คือตำราลับเข็มทลายประตูผี! เข็มทลายประตูผีหวนคืนสู่ยุทธภพ คงพอให้เจ้าเจ็บใจไปอีกนาน! ถึงครานั้นจะมีผู้คนมากมายมาขอฝากตัวเป็นศิษย์ เจ้าพึงระวังตัวสักหน่อย"
"ตำราลับราชาโอสถก็ให้เจ้า นี่คือภาคจบ ไปศึกษาด้วยตนเอง โรคร้ายที่หาทางรักษามิได้ใต้หล้าล้วนเยียวยาหายขาด!"
"นี่คือสูตรสับเปลี่ยนโฉม ยังมีสูตรโอสถบำรุงผิวพรรณ โอสถเสริมโฉม โอสถหยุดร่วงโรยทุกชนิด ล้วนอยู่ในนี้หมดแล้ว สามารถทำให้เจ้ากลายเป็นมิตรสหายแห่งสตรี!"
"นี่คือสูตรโอสถพิษสารพัดชนิดกับวิธีถอนพิษ ให้เจ้าแล้ว"
"อาจารย์..."
"ไสหัวไปนะเว้ย!!!"
"ข้าทนไม่ไหวแล้ว!"
"สวรรค์เอ๋ย หากข้ามีบาป โปรดนำตัวข้าไปเสียเถิด เหตุใดจึงให้ไอ้เด็กเลือดบ้าเย่เป่ยเฉินมาทรมานพวกเรา?"
"เป่ยเฉิน ตอนนี้เจ้าก็ได้เคล็ดวิชาแท้จริงของพวกเราไปหมดแล้ว รีบไปเสียที!"
"พวกเราไม่มีอะไรจะสอนเจ้าแล้ว!"
"ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ!!" อาจารย์ท่านหนึ่งถึงกับชักมีดสั้นออกมา แทงใส่ท้องตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่หยุด!
โลหิตสาดกระเซ็น ภาพน่าสยดสยอง!
"เจ้าจะไปหรือไม่? ตกลงเจ้าจะไปไหม? ถ้าเจ้าไม่ไป ข้าจะตายให้เจ้าดู!"
"อาจารย์สามสิบเก้าขอรับ ท่านอย่าทำร้ายตัวเองเลย ข้าไปก็ได้ อึก ๆ ๆ ๆ..." เย่เป่ยเฉินแสดงสีหน้าอกหักรวดร้าว
"เป่ยเฉิน จำไว้! ลงเขาไปต้องทำตามอำเภอใจให้เต็มที่ ทำตามอำเภอใจให้เต็มที่เลยนะ!"
"รับทราบแล้ว ทำตามอำเภอใจ!" เย่เป่ยเฉินตอบเสียงดัง
ออกเดินทางกลับบ้านเกิด
อาจารย์ทั้งเก้าสิบเก้าคนของเย่เป่ยเฉินแทบคลั่ง
ตลอดห้าปีที่ผ่านมา เรื่องที่พวกเขาเสียใจที่สุดก็คือการรับเย่เป่ยเฉินเป็นศิษย์
เพราะพรสวรรค์ในการฝึกตนของเจ้านี่มันผิดมนุษย์เกินไปแล้ว
ไม่เพียงแต่วิทยายุทธ วิชาแพทย์ เข็มเงิน กระบี่ ท่วงท่า วิชาตัวเบา การสับเปลี่ยนโฉม ล้วนบรรลุถึงขีดสูงสุด
ยังจะร้ายกาจยิ่งกว่าอาจารย์เสียอีก!
แทบจะก้าวข้ามอาจารย์ทุกคนของพวกเขาไปหมดแล้ว
"ไอ้เด็กเลือดบ้าจากไปเสียที!"
"ฮ่า ๆ ๆ ๆ! ไปแล้ว ๆ ดีเหลือเกิน!"
"ฮ่า ๆ ๆ ในที่สุดพวกเราก็สงบสุข ไชโย!!"
"ไอ้เด็กเลือดบ้านี่ หลังจากลงเขาไป ต้องไปก่อความเดือดร้อนแก่ศิษย์น้องทั้งสิบที่งามล่มฟ้าล่มดินอย่างแน่นอน"
ในส่วนลึกของเทือกเขาคุนหลุน ยอดฝีมือเก้าสิบเก้าคนเปล่งเสียงหัวเราะที่รื่นเริงยิ่งกว่าตรุษจีนเสียอีก
หลังจากเย่เป่ยเฉินมาถึงแผ่นดินใหญ่ เขาเปลี่ยนพาหนะหลายต่อหลายชนิด จนในที่สุดก็ขึ้นเครื่องบินมุ่งหน้ากลับนครเจียงหนาน
"ห้าปีแล้ว ในที่สุดข้าก็จะได้กลับไป เมื่อห้าปีก่อน ครอบครัวประสบภัยพิบัติ ข้าเพิ่งจะเข้ามหาวิทยาลัย คนกลุ่มหนึ่งบุกเข้าบ้าน ไม่แยกผิดชอบชั่วดี สังหารพ่อกับแม่ของข้า!!!!" ทุกครั้งที่เย่เป่ยเฉินหวนคิดถึงภาพในวันนั้นเมื่อห้าปีก่อน หัวใจแทบหยุดเต้น
กลุ่มผู้ฝึกยุทธกลุ่มหนึ่ง บุกเข้ามาในบ้านของเขา ในงานเลี้ยงฉลองสอบเข้ามหาวิทยาลัยของเขา เข่นฆ่าผู้คนโดยตรง
พ่อกับแม่ของเย่เป่ยเฉิน ตายอย่างอนาถเพื่อปกปิดเบื้องหลังให้เขาหลบหนีไป
เขาหนีตายมาตลอดทาง สุดท้ายก็ถูกจับจนได้ เกือบตายด้วยน้ำมือของนักฆ่าพวกนั้น
ท้ายที่สุด ยังเป็นศิษย์พี่หญิงหกที่ลงมือช่วยชีวิตเขาไว้ พาตัวเขากลับไปยังเทือกเขาคุนหลุน
ไม่ทันคาด เย่เป่ยเฉินกลับกลายเป็นอัจฉริยะด้านการฝึกยุทธที่หายากในรอบพันปี
ใช้เวลาเพียงห้าปี ก็สำเร็จวิชาทั้งหมดจากยอดฝีมือเก้าสิบเก้าคน
"ห้าปีแล้ว ไม่ว่าใครคือฆาตกร ข้าจักให้เจ้าชดใช้หนี้เลือดด้วยเลือด!" เย่เป่ยเฉินให้สัตย์ปฏิญาณ
หลังจากเครื่องบินลดระดับลงถึงนครเจียงหนาน เย่เป่ยเฉินออกจากสนามบิน เหมารถแท็กซี่คันหนึ่งตรงไปยังบ้านเกิดของตนเองทันที
ในวินาทีที่เย่เป่ยเฉินก้าวออกจากสนามบิน ณ คฤหาสน์หรูหราที่สุดแห่งหนึ่งในนครเจียงหนาน สตรีผู้งดงามเป็นเลิศนางหนึ่ง พลันได้รับข่าว: "ว่าอย่างไรนะ? ศิษย์น้องชายของข้ากลับมาแล้ว!"
"ดีเหลือเกิน ฮ่า ๆ ๆ ศิษย์น้องชายกลับมาแล้ว ครานี้ข้าไม่เบื่ออีกแล้ว"
"แต่ นายท่าน ศิษย์น้องชายของท่านผู้นี้ เมื่อห้าปีก่อนเกิดโศกนาฏกรรมในครอบครัว บิดามารดาของเขาเสียชีวิตทั้งคู่ เรื่องนี้..." ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งเต็มไปด้วยสีหน้าลำบากใจ
"ข้ารู้เรื่องนี้ และได้สืบสวนให้เป่ยเฉินเป็นการเฉพาะแล้ว ผู้ที่อยู่เบื้องหลังนั้น..." ใบหน้างามของสตรีผันแปรไม่หยุด
นางเดินไปหน้าตู้เซฟ เปิดตู้ หยิบเอกสารแฟ้มหนึ่งออกมาจากข้างใน
"ผู้ที่อยู่บนนี้..." สตรีถอนหายใจยาว ปิดแฟ้มเอกสารลง
"คอยจับตาดูอย่างใกล้ชิด เฝ้ารอให้ถึงเวลาเหมาะสม ข้าจะไปพบศิษย์น้องชายของข้าคนนี้!" สตรีออกคำสั่ง
"ขอรับ!"
ชายวัยกลางคนรีบร้อนถอยออกไป
นครเจียงหนาน หมู่บ้านตระกูลเย่ วิลลาหลังที่เย่เป่ยเฉินเคยอาศัยอยู่เมื่อปีนั้น
วัชพืชขึ้นรกครึ้ม ซากปรักหักพังทั่วบริเวณ
"พ่อจ๋า แม่จ๋า ลูกกลับมาแล้ว ท่านพี่ ข้ากลับมาแล้ว" นัยน์ตาของเย่เป่ยเฉินพร่ามัวด้วยหยาดน้ำตา เสียงดังตุบ ร่างกายทรุดลงไปคุกเข่าบนพื้น
"นี่คือการคุกเข่าครั้งสุดท้ายของเย่เป่ยเฉินผู้เป็นข้า พวกท่านวางใจได้ ข้าจักต้องหาผู้ที่สังหารพวกท่านให้พบ เชือดเฉือนพวกมันด้วยมือของข้าเอง!"
เย่เป่ยเฉินกัดฟันแน่น กระดูกสันหลังตั้งตรง
"เอ๊ะ แผ่นหลังของชายหนุ่มคนนั้นดูคุ้นตาจังแฮะ"
"ดูเหมือนจะเป็นลูกชายเล็กของเย่เหลาเจ็ดนะ?"
"เป็นไปไม่ได้หรอก ห้าปีก่อน ตระกูลของเย่เหลาเจ็ด..."
"ชู่ว! เจ้าไม่กลัวตายหรือ? เรื่องเมื่อห้าปีก่อน คนทั้งนครเจียงหนานไม่มีใครกล้าเอ่ยถึงอีก เจ้ายังกล้าถกเถียง ระวังถูกคนรู้เข้า คืนนี้ตายยังไม่รู้ตัวเลย!" ชายผู้หนึ่งที่อยู่ข้าง ๆ หวาดกลัวจนหน้าซีด รีบเอามือปิดปากของอีกฝ่าย
"อ้า ใช่ ๆ" ชายผู้พูดตกใจจนหน้าซีดเผือด
เมื่อพวกเขามองไปทางปากประตูวิลลาตระกูลเย่ ร่างของเย่เป่ยเฉินก็หายไปตั้งนานแล้ว
"คนล่ะ?"
"กลางวันแสก ๆ หรือว่าเห็นผี?"
ณ บัดนี้ เย่เป่ยเฉินได้เข้าไปในเขตวิลลาของตระกูลเย่แล้ว เขาเพิ่งเดินไปได้สองก้าวก็ชะงักเล็กน้อย เมื่อเห็นป้ายหลุมศพสามป้าย
เป็นระเบียบเรียบร้อย สะดุดตาสะดุดใจ
สุสานของเย่เหลาเจ็ด!
สุสานของโจวเซียงเหลียน!
สุสานของเย่เป่ยเฟิง!
บิดา มารดา ท่านพี่ใหญ่ ไม่เว้นแม้แต่ผู้เดียว ล้วนฝังกระดูกลง ณ ที่นี้
ส่วนชื่อผู้ตั้งป้ายหลุมศพ โจวรั่วอวี๋
เมื่อเห็นสามตัวอักษรนี้ ในสมองของเย่เป่ยเฉินก็ปรากฏภาพเค้าโครงของเด็กสาวผู้หนึ่ง
โจวรั่วอวี๋!
เด็กกว่าเขาหนึ่งปี ปีนี้น่าจะอายุราว 22 ปี อายุประมาณขึ้นชั้นปีที่ 4 ของมหาวิทยาลัย
ครั้งที่พ่อกับแม่ยังมีชีวิตอยู่ ได้ทำธุรกิจเล็กน้อย ขนาดกิจการไม่เลวทีเดียว ทรัพย์สินมีประมาณสี่ห้าสิบล้าน
พ่อของโจวรั่วอวี๋กับพ่อของเย่เป่ยเฉินเป็นพี่น้องร่วมสาบาน ทั้งสองถูกหมั้นหมายกันไว้ตั้งแต่เด็ก หากไม่มีอะไรผิดพลาด ตามความตั้งใจของทั้งสองครอบครัว หลังจากเย่เป่ยเฉินเรียนจบมหาวิทยาลัยก็จะต้องแต่งกับโจวรั่วอวี๋
น่าเสียดาย เพียงชั่วพริบตาเดียวครอบครัวแตกสาแหรกขาด ทุกสิ่งอย่างไม่เหลืออีกต่อไป...
"แก๊ง"
ขณะที่เย่เป่ยเฉินกำลังคิดเรื่องราวเหล่านี้ ทันใดนั้นด้านหลังก็มีเสียงแตกกระจายดังขึ้นตามด้วยเสียงสั่นเครือของเด็กสาวผู้หนึ่ง: "เย่เป่ยเฉิน!! เป่ยเฉิน... พี่ชายเป่ยเฉิน? ใช่พี่ไหม? พี่กลับมาแล้วเหรอ?"