“ซุนเฉียน เธอพูดอะไร nonsense เนี่ย?”
เซี่ยรั่วเสวี่ยยิ่งเขินอายเข้าไปใหญ่
เธอหยิกเอวบางๆ ของซุนเฉียนทันที
“โอ๊ย ตายแล้ว!” ซุนเฉียนรีบขอชีวิต
เซี่ยรั่วเสวี่ยหยิกซุนเฉียนไปพลาง แอบดูสีหน้าเย่เป่ยเฉินไปพลาง ว่าเขาจะมีปฏิกิริยาอย่างไร
แต่น่าเสียดาย สีหน้าเย่เป่ยเฉินนิ่งเฉย ทำให้เซี่ยรั่วเสวี่ยผิดหวังอย่างมาก
“เธอ…ช่วงนี้เธอไปอยู่ที่ไหนมา?” เซี่ยรั่วเสวี่ยปล่อยมือ มองเย่เป่ยเฉิน “ฉัน…ทุกคนตามหาเธอนานมาก”
“ด้วยคะแนนของเธอ ก็สอบติดมหาวิทยาลัยจงไห่ ทำไมไม่ไปเรียน?”
เซี่ยรั่วเสวี่ยรู้ว่าเย่เป่ยเฉินสมัครมหาวิทยาลัยจงไห่
จึงเปลี่ยนความตั้งใจของตัวเอง เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยจงไห่
แต่เสียดาย เธอรอตั้งแต่ปีหนึ่งจนถึงปีสี่ จนกระทั่งเรียนจบ เธอก็ไม่เคยพบเย่เป่ยเฉินเลย
“บ้านฉันเกิดเรื่อง อย่างที่เธอพูดเมื่อกี้”
เย่เป่ยเฉินชี้ไปที่ซุนเฉียน
เซี่ยรั่วเสวี่ยรีบพูดว่า “ขอโทษนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจให้เธอนึกถึงเรื่องพวกนั้น”
“คนที่ฆ่าพ่อแม่และพี่ชายของเธอ หาเจอหรือยัง?”
เย่เป่ยเฉินเงียบไปครู่หนึ่ง “ยังหาไม่เจอ”
“ดังนั้น ตลอดห้าปีมานี้ เธอตามหาคนร้ายมาตลอดเลยเหรอ?” เซี่ยรั่วเสวี่ยถาม
“ถือว่าใช่”
เย่เป่ยเฉินพยักหน้าเบาๆ
เซี่ยรั่วเสวี่ยมองท่าทางของเย่เป่ยเฉิน แล้วรู้สึกเวทนาเขามาก!
เด็กหนุ่มคนนี้เมื่อก่อนเก่งมาก ผู้หญิงหลายคนแอบชอบเขา!
ทุกคนคิดว่า เย่เป่ยเฉินจะมีอนาคตที่สดใส!