เย่เป่ยเฉินและหวังหรูยานนั่งรถออกจากงานการกุศล
ในขณะนั้น ภายในงานการกุศล กลับครึกโครมไปด้วยเสียงพูดคุย
“เย่เป่ยเฉินคนนี้ แท้จริงแล้วมีที่มาอย่างไรกันแน่? ถึงกับทำให้ท่านผู้นั้นเอ่ยปากให้เขาได้?” ประธานหวังที่เพิ่งชนะไปหนึ่งร้อยล้าน ใบหน้าแดงระเรื่อด้วยความตื่นเต้น
“โหดร้ายเกินไป! ตบเดียวตายฉินเซ่าหยาง!”
“สามหมัดปราบนักรบเทพชิงชาง!”
“สุดท้ายเลขาฉินก็ออกโรง!”
ประธานลีแม้จะแพ้ไปหนึ่งร้อยล้าน แต่บทละครคืนนี้ คุ้มค่ากับหนึ่งร้อยล้านจริงๆ
เหล่ามหาเศรษฐีแห่งเมืองหลง ต่างหน้าแดงด้วยความตื่นเต้น
“หยานหราน หล่อมาก! เขาหล่อมาก!”
“อ้าาา... ฉันอยากแต่งงานกับเขาจังเลย หยานหราน เธอมีช่องทางติดต่อเขาไหม?”
“หยานหราน พูดสิ...”
เว่ยเยียนหรานนั่งนิ่งอึ้ง นึกถึงภาพที่ได้พบกับเย่เป่ยเฉินบนรถไฟความเร็วสูง
ตอนนี้เธอถึงได้รู้ว่า ตนเองคิดไปเองล้วนๆ
คนอย่างเย่เป่ยเฉิน จะไปมองเธอได้อย่างไร?
ถึงแม้เธอจะเป็นคนของตระกูลเว่ยแห่งเมืองหลง!
ความรู้สึกพ่ายแพ้แผ่กระจายไปทั่วจิตใจของคุณหนูใหญ่ผู้นี้
เมื่อทุกคนเตรียมตัวจะกลับ แม่ทัพเก้าเมืองนำทหารกลุ่มหนึ่ง มาขวางทางออกของงานการกุศล: “ทุกท่าน เมื่อครู่ได้รับคำสั่งจากเบื้องบน เรื่องคืนนี้ ห้ามแพร่งพรายออกไป!”
“ตอนนี้ คนของฉันจะบันทึกข้อมูลของทุกท่าน”
“ทุกท่านต้องเซ็นสัญญารักษาความลับ!”