“เจี้ยนหมิง ช่วงนี้สุขภาพเป็นยังไงบ้าง? อากาศหนาวแล้ว เวลาออกไปข้างนอกก็ใส่เสื้อผ้าหนา ๆ หน่อย ปอดไม่ค่อยดี อย่าเป็นหวัดล่ะ” จิ้นเจี้ยนกัวมองใบหน้าที่ซีดเล็กน้อยของน้องชาย แล้วก็เริ่มบ่นจู้จี้ตามความเคยชิน
จิ้นเจี้ยนหมิงยิ้ม “พี่ ผมจะระวังครับ”
จิ้นหมิงมองทั้งสองคนแล้วพูดว่า “ลุงใหญ่ ป้าใหญ่ เข้าไปข้างในกันก่อนเถอะค่ะ ยังต้องรอเรียกคิว อาจต้องรอสักพัก”
พูดจบ ทั้งสี่คนก็เดินเข้าไปในโถงบริการออกใบอนุญาตของที่ว่าการตำบล
รับบัตรคิวแล้ว ทั้งสี่คนก็นั่งรอ จิ้นเจี้ยนกัวถามว่า “หมิงหมิง เมื่อเช้าหนูบอกว่าจะเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตแถวบ้านเก่าเหรอ?”
จิ้นหมิงพยักหน้า “ใช่ค่ะ ลุงใหญ่”
จิ้นเจี้ยนกัวหันไปมองจิ้นเจี้ยนหมิง “นายไม่ช่วยห้ามหน่อยหรือไง? สมัยนี้เริ่มทำธุรกิจยากมาก แม้แต่จิ้นเหลยยังขาดทุนไปตั้งเยอะ หมิงเป็นผู้หญิง ไปหางานประจำทำจะมั่นคงกว่า”
จิ้นเจี้ยนหมิงยิ้ม “เมื่อก่อนจิ้นหมิงทำงานอยู่มณฑลอวิ๋น ปีหนึ่งกลับบ้านได้ไม่กี่ครั้งด้วยซ้ำ ปีนี้เพิ่งเริ่มปีใหม่ วันที่สี่ก็ไปทำงานแล้ว อยู่บ้านยังไม่ถึงสี่วันเลย ผมสุขภาพไม่ดี เธอก็เลยประหยัดได้ก็ประหยัด คุณดูตอนนี้สิ ผอมกว่าตอนตรุษจีนอีกไหม? เธออยากกลับมาเปิดซูเปอร์มาร์เก็ต ก็ทำตามที่เธอต้องการเถอะ ให้เธอพักฟื้นร่างกายก่อน เรื่องหลังจากนี้ค่อยว่ากันทีหลัง”
จิ้นเจี้ยนกัวไม่ได้สังเกตเรื่องนี้ แต่หลิวชุนเหยียนรู้ “ผอมลงไปเยอะจริง ๆ เพิ่งแค่สองเดือนเอง หมิงหมิง หนูไปตรวจร่างกายมาหรือยัง?”
จิ้นหมิงยิ้มแล้วตอบว่า “หนูไม่เป็นไรค่ะ บริษัทจัดตรวจสุขภาพให้พนักงานทุกปี ช่วงครึ่งปีแรกพวกเราต้องทำออร์เดอร์หนึ่ง ทุกคนทำงานล่วงเวลากันยี่สิบกว่าวัน แค่เหนื่อยเท่านั้นเองค่ะ”
หลิวชุนเหยียนสงสัย “แล้วทำไมถึงยังต้องเลิกจ้างพนักงานล่ะ?”
จิ้นหมิงตอบอย่างจนใจ “เจ้านายบอกว่าดูจากตัวเลขแล้ว ออร์เดอร์นี้ต่อไปคงทำกำไรไม่ได้ เลยยกเลิกไปเลยค่ะ คนในแผนกหนูโดนเลิกจ้างไปหลายคน”
จิ้นเจี้ยนกัวถอนหายใจ “ตอนนี้แม้แต่บริษัทใหญ่ ๆ ก็ทำธุรกิจลำบาก ไม่รู้ว่าเศรษฐกิจจะดีขึ้นเมื่อไร”