กู้เหนียนจ้องเข้าไปในดวงตาของเขา
เธอเห็นกับตาว่าแววตาของเขาวูบไหวไปชั่วขณะ
“พอเถอะ พวกคุณอย่าทะเลาะกันเพราะฉันเลย” กู้ยวี่ถงชูสามนิ้วขึ้น สาบานอย่างหนักแน่น “พี่คะ วางใจเถอะ ฉันไม่ได้สนใจผู้ชายคนนี้เลยสักนิด พี่ไม่ต้องจงใจหยั่งเชิงหรอก”
“ใครบอกว่าฉันไม่วางใจล่ะ?” กู้เหนียนยิ้มบาง ๆ “เขาก็แค่คนไร้ประโยชน์ แถมยังตอบสนองความต้องการของเธอไม่ได้ แฟนเก่าคนไหนของเธอที่ลากออกมาก็เก่งกว่าเขาทั้งนั้น ฉันจะมีอะไรให้ไม่วางใจ?”
กู้ยวี่ถงตบโต๊ะดังปัง “กู้เหนียน คุณหมายความว่ายังไง? คุยกันดี ๆ อยู่ ทำไมถึงโจมตีเรื่องส่วนตัวกันล่ะ?”
เสิ่นอวี้ฉือก็มีสีหน้าโกรธจัด “กู้เหนียน คุณพูดเกินไปแล้ว”
กู้เหนียนยิ้มเยาะ แค่นี้ก็ทนไม่ไหวแล้วหรือ? นี่เพิ่งเริ่มเองนะ
“ที่ฉันพูดไม่จริงหรือไง? แฟนเก่าผิวดำของเธอไม่เก่งพอ หรือแฟนเก่านักยกน้ำหนักของเธอทำให้ผิดหวัง? อ้อ เกือบลืมไป ยังมีครูฝึกฟิตเนสกล้ามท้องแปดลอนอีกคนด้วย เธอเปลี่ยนแฟนทุกสามวันสองวัน แถมแต่ละครั้งก็ทำให้คนรู้กันทั่ว ยังกล้ามาล้อเรื่องส่วนตัวของคนอื่นอีกหรือ?”
พอคำพูดนี้หลุดออกมา บรรยากาศก็พลันตึงเครียดจนถึงขีดสุด
กู้ยวี่ถงทั้งอับอายทั้งโกรธ ขอบตาแดงก่ำในทันที “กู้เหนียน! เธอพูดเหลวไหล! ทำไมถึงใส่ร้ายฉันแบบนี้ได้!”
เสิ่นอวี้ฉือหน้าเขียวคล้ำ ตวาดเสียงเข้ม “กู้เหนียน พอได้แล้ว! ยวี่ถงอาจจะชอบเล่นสนุก แต่เธอรู้จักขอบเขต คุณจงใจทำให้น้องอับอายแล้วได้อะไรขึ้นมา? รีบขอโทษเดี๋ยวนี้!”
“ปกป้องเธอขนาดนี้เลยหรือ? ลืมไปแล้วหรือไงว่าเมื่อกี้เธอดูถูกคุณยังไง? เสิ่นอวี้ฉือ คุณนี่มันน่ารังเกียจจริง ๆ!” กู้เหนียนคร้านจะต่อความยาวสาวความยืด พูดจบก็ลุกออกจากโต๊ะไป
กู้ยวี่ถงมองตามแผ่นหลังของเธอ แววเกลียดชังวาบผ่านดวงตา แต่ปากกลับเร่งเร้า “พี่โกรธแล้ว ยังไม่รีบตามไปอีก!”
เสิ่นอวี้ฉือตอบเสียงเรียบเฉย “ไม่ต้องไปสนใจ เดี๋ยวอารมณ์เย็นลงก็หายเอง กินเยอะ ๆ อย่าโกรธเพราะเธอเลย”
กลับถึงห้อง กู้เหนียนเพิ่งล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
เป็นสายจากฟู่ซีโจว
เธอกดรับสาย
เสียงนุ่มนวลของชายหนุ่มดังมาตามสาย “คุณกู้ ผมคิดว่าจะย้ายเข้าไปพรุ่งนี้”
“ต้องให้ฉันช่วยติดต่อบริษัทขนย้ายไหม?” กู้เหนียนถาม
“ไม่ต้องครับ ผมติดต่อไว้แล้ว” ฟู่ซีโจวเงียบไปสองวินาที “ผมได้ยินจากคนของสถาบันว่าเมื่อก่อนคุณเป็นนักสกี ตอนหิมะถล่มคุณบาดเจ็บที่ขาเพราะช่วยคนไว้ น่าเสียดายจริง ๆ”
กู้เหนียนหัวเราะขื่น ๆ “เรื่องมันผ่านไปแล้วค่ะ”
หากย้อนกลับไปได้อีกครั้ง เธอก็ยังจะช่วยคนโดยไม่ลังเล
“แผนการรักษาครั้งนี้รอบคอบมาก ขาของคุณต้องรักษาหายได้แน่ ผมหวังว่าคุณจะกลับลงสนามได้ในเร็ววัน”
หัวใจของกู้เหนียนไหววูบ เธอเอ่ยเสียงเบา “ขอบคุณค่ะ หวังว่าจะรักษาหายได้”
“พักผ่อนเร็ว ๆ นะครับ ราตรีสวัสดิ์”
“ราตรีสวัสดิ์ค่ะ”
เพิ่งวางสาย ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดจากด้านนอก
เสิ่นอวี้ฉือเดินเข้ามาช้า ๆ แล้วถามว่า “เมื่อกี้คุณคุยโทรศัพท์กับใคร? รักษาหายอะไร?”
กู้เหนียนมีสีหน้าเรียบเฉย “ฉันปรึกษาหมอมา ขาฉันยังมีโอกาสรักษาหายได้ ฉันตั้งใจจะรักษาต่อ แล้วกลับไปเล่นสกีอีกครั้ง”
พอได้ยินเช่นนั้น เสิ่นอวี้ฉือก็แสดงสีหน้าดูแคลน “อย่าเสียเวลากับเรื่องไร้ประโยชน์พวกนี้เลย คุณไม่ได้เล่นสกีมาสามปีกว่าแล้ว ฝีมือคงฝืดไปหมด บาดเจ็บที่ขามานานขนาดนี้ จะไปสู้สาว ๆ วัยรุ่นพวกนั้นได้ยังไง? อยู่บ้านเฉย ๆ ดี ๆ เถอะ ผมก็ไม่ได้เลี้ยงคุณไม่ไหวสักหน่อย”
แววเย้ยหยันพาดผ่านดวงตาของกู้เหนียน เป็นอย่างที่คิด เขาไม่เคยเข้าใจเธอเลย
สิ่งที่เธอต้องการไม่ใช่ความมั่งคั่งร่ำรวย แต่เป็นการได้ทำสิ่งที่รักต่อไป
แต่เธอคาดเดาท่าทีของเขาไว้แล้ว จึงคร้านจะโต้เถียงให้มากความ
เมื่อเห็นเธอนิ่งเงียบ เสิ่นอวี้ฉือก็คิดว่าเธอยอมรับแล้ว จึงเอ่ยเสียงเข้มอีกครั้ง “คำพูดของคุณที่โต๊ะอาหารเมื่อกี้เกินไปมาก ยวี่ถงโกรธจนไม่กินข้าว แล้วหลบไปร้องไห้ในห้องตั้งนาน เธอเป็นน้องสาวคุณ อย่าเอาแต่ทำหน้าบึ้งใส่เธอสิ”
กู้เหนียนมองเขา แววตาเหลือเพียงความเย็นชา “ฉันก็ไม่ได้กินข้าวเหมือนกัน ทำไมคุณไม่เป็นห่วงฉันบ้าง? อย่าลืมสิ ฉันต่างหากที่เป็นภรรยาของคุณ”
“คุณเลิกใจแคบแบบนี้ได้ไหม? หลายปีมานี้ยวี่ถงยอมคุณทุกเรื่องต่อหน้าคุณ ยังได้รับความไม่เป็นธรรมไม่พออีกหรือ?”
“เธอยอมฉันทุกเรื่องงั้นเหรอ? เสิ่นอวี้ฉือ ฉันมองเห็นแล้วว่าคุณสองมาตรฐานและลำเอียงแค่ไหน”
พูดไปก็ไม่มีประโยชน์ กู้เหนียนหมดหวังในตัวเขามานานแล้ว
“ฉันเหนื่อยแล้ว จะนอนแล้ว ช่วยออกไปด้วย”
เธอหันหลังให้เขาแล้วเอนตัวลง เป็นการไล่เขาอย่างชัดเจน
ตลอดสามปีกว่า เขามักอ้างว่ายุ่งจนต้องทำงานล่วงเวลา ไม่ก็ไปนอนค้างในห้องหนังสือ
คืนนี้กู้ยวี่ถงอยู่บ้าน ต่อให้เธอไม่พูด เขาก็คงหลีกเลี่ยงเพื่อรักษาระยะห่างเองอยู่ดี
เสิ่นอวี้ฉือมองแผ่นหลังของเธอ จู่ ๆ ก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ
ปกติกู้เหนียนมักจะอ้อนให้เขานอนด้วย ต่อให้ทะเลาะกัน เธอก็จะเป็นฝ่ายยอมอ่อนข้อให้ก่อน ไม่เคยไล่เขาไปไหน
วันนี้เป็นอะไรไป?
แต่เขาก็คร้านจะคิดให้ลึกซึ้ง “งานประมูลการกุศลพรุ่งนี้ ผมจะพายวี่ถงไปด้วย คุณอยู่บ้านทบทวนตัวเองให้ดี”
“ตามใจคุณ”
เสิ่นอวี้ฉือขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนหมุนตัวปิดประตูเสียงดังแล้วจากไป
สมกับเป็นคนที่โตมาในชนบท ความหยาบกระด้างและความริษยาฝังลึกถึงกระดูก แก้ยังไงก็ไม่หาย
เมื่อเทียบกับยวี่ถงที่จิตใจบริสุทธิ์แล้ว เธอแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว
เช้าวันต่อมา เสิ่นอวี้ฉือก็ยังคงสวมบทลูกเขยที่ขยันขันแข็ง ออกไปทำงานที่บริษัทกู้ตามปกติ
ก่อนออกจากบ้าน เขาจงใจเตือนกู้เหนียนว่า “เมื่อคืนยวี่ถงร้องไห้ทั้งคืน นิสัยเธอเป็นคนเปิดเผย ไม่ได้คิดร้ายอะไร คุณไม่จำเป็นต้องจงใจหาเรื่องเธอ”
กู้เหนียนได้ยินแล้วก็รู้สึกขบขัน
เธอเข้าใจความคิดของเสิ่นอวี้ฉือดี เขาแค่ไม่ไว้ใจให้เธอกับกู้ยวี่ถงอยู่ด้วยกันตามลำพัง กลัวว่าเธอจะแอบรังแกกู้ยวี่ถง
“คุณรู้ได้ยังไงว่าเธอร้องไห้ทั้งคืน? หรือว่าคุณอยู่เป็นเพื่อนเธอทั้งคืน? อย่าลืมสิ คุณเป็นพี่เขยของเธอ ต้องรู้จักรักษาระยะห่าง”
กู้เหนียนแปะแผ่นมาสก์ลงบนใบหน้า “เสิ่นอวี้ฉือ คุณไม่จำเป็นต้องกังวลขนาดนั้นหรอก พูดให้ถึงที่สุด ฉันกับเธอเป็นพี่น้องกัน ส่วนคุณก็แค่ลูกเขยที่แต่งเข้าตระกูลกู้ จำฐานะตัวเองให้ดี อย่าเข้ามายุ่งเรื่องตระกูลกู้มากเกินไป”
เสิ่นอวี้ฉือชะงักไป เมื่อก่อนเธอไม่เคยพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงแบบนี้ ไม่เคยยกฐานะมาข่มเขาเช่นกัน
เขาคิดแค่ว่ากู้เหนียนยังงอนอยู่ จึงตอบเสียงเย็น “แบบนั้นก็ดี”
หลังมื้อเช้า
กู้เหนียนเปิดดูวิดีโอเล่นสกีเก่า ๆ บนอินเทอร์เน็ต ตั้งใจจะลองเรียกความรู้สึกกลับคืนมา
มีคนเคาะประตู
น้ำเสียงของกู้ยวี่ถงเจือแววเยาะเย้ยอยู่หลายส่วน “เสิ่นอวี้ฉือบอกคุณแล้วสินะว่าคืนนี้ฉันจะไปงานเลี้ยงการกุศลกับเขา”
“อ้อ” กู้เหนียนไม่แม้แต่จะเงยหน้า
“คุณสบายใจได้ ไม่ใช่ทุกคนจะอยากได้ผู้ชายของคุณหรอก เขาเย็นชาเหินห่างกับคุณ แทนที่จะมางอนฉัน ลองทบทวนปัญหาของตัวเองดูบ้างดีกว่า”
“พูดจบหรือยัง?” กู้เหนียนหันไปมอง สีหน้าเย็นชา “จบแล้วก็ออกไป”
เห็นเธอสงบนิ่ง กู้ยวี่ถงก็เริ่มฉุนเฉียวขึ้นมา “เขาอุตส่าห์นัดช่างแต่งหน้าทำผมที่เก่งที่สุดในเมืองหลวงให้ฉัน แถมยังเตรียมชุดราตรีสั่งตัดพิเศษให้ด้วย
ถึงพ่อแม่จะไม่อยู่บ้านแล้วจะยังไง ก็ยังมีคนรักและคอยปกป้องฉันอยู่ดี
กู้เหนียน ต่อให้คุณเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของตระกูลกู้แล้วจะยังไง ไม่มีใครรักคุณ คุณก็เป็นแค่คนน่าสมเพชคนหนึ่ง!”
เธอตั้งใจจะยั่วกู้เหนียนให้เจ็บแสบ อยากเห็นอีกฝ่ายอิจฉาจนเสียอาการ
ยิ่งไปกว่านั้น เธออยากให้กู้เหนียนไสหัวออกไปเร็ว ๆ!