จ้าวฉือเผิงละสายตาจากฉินฮ่าว แล้วกวาดมองไปทั่วห้องส่วนตัว
ว่างเปล่า
ลูกน้องของมันหนีไปหมดแล้ว
โต๊ะชาแตกกระจาย ขวดเหล้าล้มกลิ้งอยู่บนพื้น โซฟาถูกพลิกคว่ำไปสองตัว
สุดท้ายสายตาของมันก็หยุดอยู่ที่มุมห้อง
เจียงเสี่ยวฟานนอนคว่ำอยู่ตรงนั้น ร่างขดงอ ปากส่งเสียงครางแผ่วเบา ทั้งตัวเหมือนกุ้งนิ่มที่ถูกรีดกระดูกออกจนหมด
“เสี่ยวฟาน!” จ้าวฉือเผิงพุ่งเข้าไป คุกเข่าลงพลิกร่างเจียงเสี่ยวฟาน
ใบหน้าของเจียงเสี่ยวฟานขาวซีดราวกระดาษ มุมปากมีเลือดเปื้อนอยู่ ตรงตำแหน่งตันเถียนบริเวณท้องยุบลงเล็กน้อย ไร้ลมหายใจ
“ใครทำ?!” จ้าวฉือเผิงผุดลุกขึ้น หันขวับไปจ้องฉินฮ่าวอย่างเดือดดาล
ฉินฮ่าวลุกจากโซฟา สะบัดเถ้าบุหรี่
“ฉันเอง”
เส้นเลือดตรงขมับของจ้าวฉือเผิงกระตุกสองครั้ง
พ่อของมัน จ้าวฟู่กุ้ย ก่อเรื่องที่สุสานจนถูกสั่งสอน หลังกลับมาแล้วมันก็ยังแค้นไม่หาย จึงจ่ายเงินหนึ่งล้านให้สามเย่ไปจัดการไอ้หนุ่มคนนี้
แต่พอส่งคนออกไปแล้วกลับไร้ข่าวคราว
ตอนนี้ไอ้หนุ่มคนนี้กลับมาหาที่ตายถึงที่เองอย่างนั้นหรือ?
“ฉินฮ่าว แกกินดีหมีหัวใจเสือมาหรือไงถึงได้กล้าขนาดนี้?!” จ้าวฉือเผิงตะโกนเสียงดัง “แกทำพี่น้องของฉันพิการ ยังกล้ามานั่งที่ของฉันอีก? แกรู้ไหมว่ากำลังอยู่ต่อหน้าใคร—”
“พูดมากน่ารำคาญ”
ฉินฮ่าวกดก้นบุหรี่ดับกับโต๊ะ
จ้าวฉือเผิงกัดฟัน หันไปมองชายชราร่างผอมที่ยืนอยู่ด้านหลัง
“ฮั่นป้อ”
“จัดการมัน”
ฮั่นป้อ
ผู้อาวุโสผู้ภักดีแห่งตระกูลจ้าว ผู้ฝึกกำลังภายในขั้นเจ็ดชั้น
ติดตามจ้าวฉือเผิงมาเกือบสิบปี ไม่เคยพลาดแม้แต่ครั้งเดียว