ฉินฮ่าวลุกขึ้นเดินไปหยุดตรงหน้าเจียงเสี่ยวฟาน
คำพูดของเจียงเสี่ยวฟานติดอยู่ในลำคอ
ระยะใกล้เพียงเท่านี้ เขามองเห็นสีหน้าของฉินฮ่าวได้อย่างชัดเจน—สงบนิ่งเกินเหตุ ราวกับกำลังมองมดตัวหนึ่ง
“โทรศัพท์งั้นเหรอ?” ฉินฮ่าวถามเสียงเบา “ไม่ต้องให้นายโทรหรอก อีกเดี๋ยวเขาก็กลับมาเอง”
“แต่นายคงไม่ได้เห็นแล้ว”
รูม่านตาของเจียงเสี่ยวฟานหดวูบ
“นายหมายความว่ายังไง...”
ฉินฮ่าวชกออกไป
ไม่มีท่วงท่าเกินจำเป็น ไม่มีลีลาท่าทางให้เสียเวลา
หมัดของเขาแหวกอากาศด้วยเสียงทุ้มหนัก ก่อนกระแทกเข้าใส่จุดตันเถียนบริเวณท้องน้อยของเจียงเสี่ยวฟานอย่างแม่นยำ
“ปัง!”
เสียงทึบดังขึ้น
ร่างของเจียงเสี่ยวฟานราวกับถูกค้อนทลายกำแพงทุบเข้าใส่ ดวงตาเบิกถลน ตัวงอเป็นกุ้งก่อนปลิวถอยหลังไปอย่างแรง
แผ่นหลังของเขากระแทกกำแพงห้องส่วนตัวดังสนั่น ผนังแตกร้าวเป็นใยแมงมุม
จากนั้นร่างก็ไถลลงมา
เจียงเสี่ยวฟานนอนหมดแรงอยู่บนพื้น ไม่ถึงตาย แต่ทรมานยิ่งกว่าตาย
เขารู้สึกราวกับตันเถียนและทะเลปราณถูกหมัดเดียวทุบจนแหลก เรี่ยวแรงและพลังชีวิตทั่วร่างกำลังไหลหายไปอย่างรวดเร็ว ความเจ็บปวดราวกับถูกฉีกกระชากแล่นไปทั่วร่าง
เขาอ้าปาก แต่เปล่งเสียงไม่ออกแม้แต่น้อย มีเพียงเสียงหายใจครืดคราด ร่างกายกระตุกอย่างควบคุมไม่ได้
ทุกคนในห้องส่วนตัวนิ่งงันราวกับถูกสาป
ชายอ้วนสวมสร้อยทองเป็นคนแรกที่ตั้งสติได้
“พิ... พิการแล้วเหรอ?”
เสียงของเขาสั่นเครือ
“หมัดเดียวก็ทำให้คนพิการได้เลย!”
เสียงกรีดร้องทำลายความเงียบ