ใบหน้าของหวางเฉิงไห่แดงก่ำจนแทบมีเลือดหยดออกมา
สีหน้าของหลินซื่อฉีก็แข็งค้างไปเช่นกัน
พรมแดง ซุ้มดอกไม้ พนักงานบริการกว่ายี่สิบคนยืนเรียงแถว ทั้งหมดล้วนเตรียมไว้ต้อนรับคนอื่น
“ถ้าอย่างนั้น... ทั้งหมดนี่เตรียมไว้ให้ฉินฮ่าวงั้นเหรอ?” เสียงของหลินซื่อฉีสั่นพร่า
เหลย์จื้อเหอพยักหน้า
“ใช่ครับ ประธานกรรมการฉินแห่งกลุ่มบริษัทเฮ่าฟานจะจัดงานแต่งงานที่โรงแรมของเราในวันพรุ่งนี้ วันนี้ช่วงบ่ายมาดูสถานที่ครับ”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนเสริมว่า
“เหมาทั้งโรงแรมสามวันครับ”
หลินซื่อฉีกำสายกระเป๋าแน่น
เหมาทั้งโรงแรม
สามวันงั้นเหรอ?
หวางเฉิงไห่ยืนอยู่บนพรมแดง ข้างซ้ายขวารายล้อมด้วยพนักงานบริการที่ยืนเรียงแถว เขารู้สึกว่าสายตาของทุกคนเหมือนเข็มที่ทิ่มแทงเข้ามาในตัว
เขาไม่ใช่ประธานกรรมการฉิน
เป็นแค่คนเดินผ่านทางที่หลงเข้ามาผิดฉาก
“ไปกันเถอะ” หวางเฉิงไห่ดึงหลินซื่อฉี แล้วก้มหน้าเดินเร็วเข้าไปในโถงใหญ่
“คุณหวางครับ...” เหลย์จื้อเหอตะโกนเรียกจากด้านหลัง “ถ้าคุณมาจองห้องจัดเลี้ยง อีกสองสามวันห้อง B ยังว่างอยู่ ผมจะให้พนักงานต้อนรับจัดการให้ครับ...”
“ไม่ต้อง!”
หวางเฉิงไห่แทบจะหนีเข้าไปในโถงใหญ่
เวลาบ่ายสามโมงยี่สิบห้านาที
รถตู้สีดำคันหนึ่งค่อยๆ แล่นจากถนนวงแหวนภูเขาเข้ามายังทางรถเข้าโรงแรม
เหลย์จื้อเหอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วจัดเนกไทให้เรียบร้อยอีกครั้ง
“ทุกคนเตรียมตัว ประธานกรรมการฉินตัวจริงมาแล้ว”
รถจอดลงตรงปลายพรมแดง
ฉินฮ่าวลงจากรถก่อน แล้วหันไปเปิดประตูด้านหลัง