ลู่อิ๋นจุดบุหรี่ขึ้นมวนหนึ่ง ควันจาง ๆ ลอยอ้อยอิ่งบดบังสีหน้าของเขา ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยขณะจับจ้องคนงามบนหน้าจออย่างละโมบ ไล่มองทีละนิ้ว
เพียงแรกพบโดยบังเอิญในวันนั้น หัวใจของเขาก็มอบให้เธอไปแล้ว
ในที่สุดเขาก็เข้าใจความจริงที่ลู่สวินปิดบังมาหลายครั้ง ที่แท้ก็เป็นเรื่องชวนให้...ตื่นเต้นถึงเพียงนี้
ความรู้สึกราวกับเปิดเผยปริศนาแล้วพบสมบัติล้ำค่าที่หาใดเปรียบได้ ทำให้เขาถลำลึก ลู่อิ๋นผู้สุขุมมาโดยตลอดยกมุมปาก สูบบุหรี่เข้าไปหนึ่งอึกแล้วค่อย ๆ พ่นควันออกมา ปลายนิ้วลูบผ่านรูปถ่ายเบา ๆ ราวกับกำลังสัมผัสคนรัก
เหลือบมองเวลา ก็ใกล้แล้ว เขาดับบุหรี่แล้วเลื่อนกระจกลงเพื่อระบายอากาศ
ไม่นานก็มีคนเดินลงมาจากตึก ตรงตามที่เขาคาดไว้
ลู่อิ๋นลงจากรถ
หญิงสาวที่เดินนำมามีใบหน้างดงามละมุน คิ้วเรียวดุจใบหลิว จมูกโด่งเป็นสัน ใบหน้าเหมือนคนตระกูลลู่ไม่มีผิด
สายตาของลู่อิ๋นชะงักไปเล็กน้อย ไม่คิดว่าน้องสาวแท้ ๆ ที่ไม่มีใครต้อนรับจะหน้าตาเป็นแบบนี้ ดูเข้าตาขึ้นมาบ้าง แต่คนที่ดึงดูดความสนใจเขามากกว่ากลับเป็นคนที่เดินตามหลังมา ก้มหน้าหาวหวอด ๆ ราวกับเห็ดดอกน้อย
ว่าง่ายจัง
เซี่ยซวี่ดูผ่อนคลายราวกับออกมาเดินเล่นซื้อกับข้าว แล้วแวะมาที่นี่พอดี เธอสวมชุดลำลองเรียบง่าย สวมหมวก รูดซิปขึ้นมาถึงเหนือหน้าอก
ช่วงนี้หมู่บ้านกำลังปรับปรุงพื้นที่ พนักงานส่งอาหารเข้ามาไม่ได้ อย่างไรก็ต้องลงมาอยู่แล้ว เธอเลยตามสวี่เจินมากินข้าวด้วย
ไม่ต้องไปเองด้วย แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน
อีกอย่าง สวี่เจินบอกแล้วว่าเธอแค่กินข้าวก็พอ ไม่ต้องเข้าสังคม
เซี่ยซวี่รู้สึกเลือนรางว่ามีสายตาจับจ้องอยู่ จึงเงยหน้าขึ้น ชายที่ยืนอยู่ข้างรถสบตากับเธออย่างเงียบงัน