ข่าวเซี่ยซวี่หายตัวไปแพร่ไปถึงเว่ยจั๋วอย่างรวดเร็ว เขาเดือดดาลราวกับฟ้าผ่า หลังสั่งค้นหาอย่างละเอียดจนแทบพลิกแผ่นดิน ในที่สุดก็พบทางลับ
เพียงคิดก็รู้แล้วว่าใครเป็นคนทำ เขาประมาทเกินไป คิดแต่จะรีบกลับมาเข้าเฝ้าฝ่าบาท จึงปล่อยให้โจรจนตรอกหนีรอดไปได้ เรื่องวันนี้ถึงเกิดขึ้น!
ทั่วทั้งราชสำนักต่างเป็นห่วงจนแทบคลั่ง อยากพลิกเมืองหลวงค้นให้ทั่วทุกซอกทุกมุม ไม่สิ ไม่ควรจำกัดอยู่แค่ในเมืองหลวง ฝ่าบาทของพวกเขาไม่รู้ว่ากำลังทุกข์ทรมานอยู่ที่ใด
เซี่ยซวี่อยู่ในกระท่อมไม้หลังเล็กมาสามวันแล้ว นอกจากไม่ยอมให้เธอออกไปไหน เซี่ยจั๋วก็ไม่ได้จำกัดการกระทำของเธอ ทว่าเซี่ยซวี่ไม่อยากขยับตัว
เธอเล่นหมากล้อมกับตัวเองในห้อง หมากเหล่านั้นเป็นของที่เซี่ยจั๋วให้คนทำจากไม้ เสียงสนทนาของเขากับคนใต้บังคับบัญชาดังแว่วเข้ามาจากด้านนอก
ชายคนนั้นร้อนใจจนเสียงสั่น “องค์ชาย กองกำลังไล่ล่ามาอย่างดุดัน ใกล้เข้ามาทุกทีแล้ว รีบตัดสินพระทัยเถิดพ่ะย่ะค่ะ!”
เมื่อไม่ได้ยินเสียงเซี่ยจั๋ว ชายคนนั้นก็พูดต่อ “ที่เราลักพาตัวจักรพรรดินีมาก็เพื่อใช้ต่อกรกับเว่ยจั๋วไม่ใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ ตอนนี้เขานำทัพมาด้วยตัวเอง นี่เป็นโอกาสที่สวรรค์ประทานให้ เราแลกชีวิตกับ...”
“จะทำเช่นนั้นได้อย่างไร?” เซี่ยจั๋วตัดบทขึ้นกะทันหัน คล้ายเพิ่งรู้ตัวว่าตนตอบสนองรุนแรงเกินไป น้ำเสียงจึงอ่อนลง “เว่ยจั๋วเป็นคนประหลาดยากหยั่งถึง ข้างกายเขาอาจมีผู้มีความสามารถคอยช่วยเหลือ ตอนนี้ยังไม่ใช่จังหวะเหมาะ”
“องค์ชาย ลังเลไม่เด็ดขาดเช่นนี้จะทำการใหญ่ได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ! กองกำลังไล่ล่ากำลังจะมาถึงแล้ว ประตูเมืองก็มีทหารเฝ้าแน่นหนา เกรงว่าพวกเราจะออกจากเขตเซวียนโจวไม่ได้”